EEN NIEUWE CHRISTELIJKE LEVENSSTIJL

Tweeërlei. Eevensstijl

Het opschrift van dit artikel behoeft geen. toelichting.

De problematiek die aan de orde wordt gesteld is duidelijk.

Het gaat hier om de houding van de christen in deze wereld. Maar dat is lang geen gemakkelijke zaak. Zodra wij gaan zoeken naar onze plaats in deze samenleving worden de gelovigen steeds bescheidener. Wie weet er nog een vulling te geven aan zijn leven vanuit het christelijk geloof? Zijn wij inderdaad wel een lichtend licht in deze zo gekompliceerde maatschappij? Kunnen we over het algemeen nog spreken van een nieuwe levensstijl voor christenen?

En waarin onderscheidt mijn doen en laten zich dan van anderen, die niet wensen volgelingen van Christus te zijn? Hoe moet dat leven van een christen zijn in deze wereld, terwijl hij niet van deze wereld is?

Paulus zegt dat duidelijk in de Romeinenbrief: „Worclt aan de wereld niet gelijkvormig". Je zult ze dus moeten kunnen onderkennen aan een andere levensstijl, een ander levensschema, dat dan niet van deze wereld is. Zij die door Gods Geest zijn geleid, mogen ook niet meer leven naar het model van deze van God vervreemde wereld.

In Gal. 1 : 4 lezen we dat uit deze tegenwoordige wereld Christus ons heeft getrokken. Daardoor zullen ook de werken van gelovigen te onderscheiden zijn van die van de ongelovigen. Paulus zegt van de heidenen dat hun verstand is verduisterd. Dat betekent: e zien het niet meer. Ze leven in het donker.

Christenen zullen een andere zin aan het leven geven: Ze zullen op hun taak en toekomst een wezenlijk andere kijk hebben.

Voor hen is de eer van God het hoogste goed en hun lust is het Zijn Naam groot te maken.

Voor anderen heeft God niet die betekenis. Hun leven is zonder God. Gemakkelijk is in dit laatste geval de verbinding te leggen tussen god-loos en goddeloos. God wordt uit de samenleving gebannen en de eer van God wordt verwisseld met de rechten van de mens. De hoogste Koning is afwezig en daardoor is Hij in deze wereld niet meer te herkennen.

Nu behoort het in deze wereld zo te zijn, dat christenen God weer de eer willen geven die Hem toekomt en die Zijn Naam weer wensen te belijden.

Het leven in een wereld zonder God

Prof. Velema schrijft in zijn boekje „Christen zijn in deze tijd" dat men van de god-is-dood theologie niet meer zo veel hoort. Maar zo gaat hij verder: „We leven nu in de god-is-doodsituatie. Dat is nog erger.

Het is nu een aanvaard feit geworden, waarover men niet meer behoeft te spreken. Men spreekt wel over God, maar ziet in Hem niet meer dan een funktie van onze samenleving, een faktor uit onze maatschappij" (blz. 11).

Je kunt eigenlijk zeggen, dat God binnen deze wereld is gevangen en niet meer gezien wordt als die God, die ons ontdekt aan zonde en wast door Zijn bloed. Hierdoor is God van deze wereld geworden en wordt er te kort gedaan aan Zijn genade.

Mensen hebben zichzelf gevonden en willen het leven zonder God regelen. Het afschaffen van bid-en dankdagen is daar het bewijs van. Zo ook het weglaten van de bede uit de troonrede. Dit is niet het achterwege laten van een niets meer zeggende formaliteit, het betekent meer: n.1. de afsluiting van een christelijk tijdperk.

De totale déconfessionalisering hangt er mee samen.

Het gevolg is dan, dat vele waarden en

normen, die hun oorsprong vonden in de bijbel aan het vervagen zijn, ja zelfs, geheel verdwijnen. Ieder kan daar de voorbeelden van vinden. Denk slechts aan de gewijzigde visie t.a.v. de kwestie leven en dood. De wereld begint onbewoonbaar te worden. De tekenen van Gods Koninkrijk zijn aan het verbleken. Zonder de werking van de Heilige Geest ontstaat een surrogaat-gemeenschap.

De echte mentaliteitsvci'andcring is de bekering.

Voor christenen zal in de eerste plaats de relatie met God hersteld moeten worden. En van daaruit zal hij zijn taak en roeping in deze wereld hebben te verstaan. Door wedergeboorte krijgt ons persoonlijk geloof gestalte in deze samenleving. Geloof en werken gaan altijd samen. In deze wereld hebben christenen hun positie te kiezen. Het hele leven is een: „Wandelen voor Gods aangezicht". Zoals Adam oog had voor Eva zo krijgt de man weer oog voor zijn vrouw en omgekeerd.

Christenen hebben respekt voor de schepping van God en de ons omringende natuur met alle bodemschatten. Het is een wandelen voor Gods aangezicht over Gods aarde, die aan ons is toevertrouwd.

Het liefdegebod als leefregel

Het handelen van christenen krijgt gestalte door de liefde. Het liefdegebod is de grond van het handelen in deze samenleving. Zo ontstaat pas echte gemeenschap: niet door initiatieven van mensen, maar uit het handelen van God in deze wereld en het daarop en daarin betrokken raken. Echte gemeenschap is deel hebben aan het heil van Christus. En vanuit deze gemeenschap met Christus komt de gelovige tot de gemeenschap, die daad wil zijn.

Maar dan gebeurt er ook wat: barmhartigheid wordt beoefend, slaven worden vrijgelaten. Het hart gaat kloppen voor de ander, de handen zoeken naar dienstbetoon. Hier ligt het wezenlijk verschil met het humanisme. Het humanisme komt tot gemeenschap van onderaf in het solidair-zijn voor elkaar. De christen komt tot éénheid vanuit zijn éénzijn-met Christus: één lichaam en vele leden.

We onderscheiden dan drie relaties die hersteld zijn:

— herstelde relatie tot God;

— herstelde relatie tot de naaste;

— herstelde relatie tot de natuur.

Op elk van deze relaties willen we kort ingaan.

De herstelde relatie tot God

De wezenlijke relatie tot God we in het geloof. vinden

Geloven is het door de Heilige Geest gewerkte geloof in het waarachtig verbonden zijn met God in Christus en als vrucht daarvan het inslaan van een nieuwe weg.

Geloven is het leven vanuit de belofte Gods. Zo kreeg Abraham, toen hij geroepen werd weg te trekken van zijn familie, geen garantie, maar „beloften". En beloften kun je niet narekenen, alleen maar „geloven". Zo is geloven neen-zeggen tegen het zichtbare.

Vanuit het bijbelse getuigen is geloven een op-weg-gaan met God; een wagen met Hem. En dat deed Abraham. In Gen. 15 : 6 staat dat de relatie tussen Abraham en God, Abraham tot gerechtigheid is gerekend.

Zo zijn geloven en werken ook niet te scheiden. Beide vormen een eenheid. Lees Jac. 2 : 21, 22 en 23 maar eens. Leven vanuit Gods beloften doen mensen weer oog krijgen voor elkaar. Dat brengt ons op het volgende punt:

De herstelde relatie tot de naaste

Indien voor christenen het geloof werkelijk gestalte gaat krijgen, dan ziet hij de naaste ook als beelddrager Gods, d.w.z. dat wij begeren clat onze medemens zich ook zó zal ontplooien, zoals God hem heeft bedoeld. De naaste omgeving gaat dat merken; het krijgt gestalte in de liefde, de hulpvaardigheid en barmhartigheid.

Op school, op kantoor, in de kerk vereniging zullen ze het merken. en

Daarbij behoort het open staan voor elkaar, het luisteren naar elkaar. Wie goed luistert komt moeilijker tot oordelen, laat staan tot veroordelen.

En als we naar elkaar luisteren en ook voor elkaar iets willen betekenen, komen ook andere vraagstukken aan de orde. Je gaat nadenken over de verdeling van de welvaart en het probleem van de wereldbevolking.

Het zijn problemen waarbinnen van ons een beslissing wordt gevraagd.

We hebben allen in de eerste plaats een verantwoordelijkheid jegens God.

Dat sluit de verantwoordelijkheid voor elkaar niet uit, maar juist in.

Dc herstelde relatie tot de natuur

Mensen hebben ook hun verantwoording met betrekking tot de natuur.

In navolging van prof. Goudzwaard moet de mens gezien worden als „rentmeester", die jegens God verantwoording schuldig is t.a.v. de schepping. Is het dan wonder dat wij nu helaas moeten spreken van een verwaarloosd rentmeesterschap? Door het egoïstisch en zelfzuchtig optreden van mensen is alles misgelopen. In zekere zin straft het kwaad zichzelf. Gezien de niet onuitputtelijke voorraad beschikbare energie is het noodzakelijk te denken aan planning op langere termijn en de welvaart en konsumptie in het Westen af te remmen. Het omgaan met de welvaart is een zedelijke opdracht, waarbij wij onomwonden een taak hebben. Het eerste is, dat wij en met ons de overheid, dc welvaart als een bedreiging onderkennen, indien wij het brood, dat wij tot verzadiging toe ontvangen, niet zien in samenhang met de gave van het genadeverbond. Zie Lev. 26, Deut. 29 en 30.

Als dit een eigen leven gaat leiden keren de gaven zich tegen de Gever en worden ze onttrokken aan Zijn dienst.

Wat moeten we doen?

Allereerst ons niet laten ontmoedigen door de vele en ingewikkelde rapporten, zoals het „Rapport van de Club van Rome". De vaart der volkeren is nog altijd in Gods hand. Dat is onze rust en vrede. Anderzijds hebben wij ook onze plicht mee te werken aan een wereld die leefbaar gehouden kan worden.

Dat wil zeggen, dat wij ook in politiek opzicht ons een oordeel hebben te vormen omtrent politieke aangelegenheden en zodoende konstruktief mee te werken aan een politieke beleidsbeslissing, d.w.z. ons vertrouwen geven aan politici die vanuit de belijdenis een politiek voorstaan die rekening houdt met Gods Woord.

Ja en wat willen wij verder? dit voor jezelf te beantwoorden. Probeer

Welke taak en verantwoording heb ik in dit leven? Wat is de zin van het leven? Leef ik slechts voor eigen pleziertjes, of is er wezenlijk iets meer?

Hoever reikt jouw verantwoording ten aanzien van datgene, wat God in Zijn Woord van jou vraagt?

Wat doe je met de gaven die God je geschonken heeft? Wat betekent nu het rentmeesterschap?

Wat doe je met de besteding van je zakgeld? Ons leven is een wandelen voor Gods aangezicht.

Daarbinnen past een levensstijl die steeds bijgestuurd moet worden.

Is dit niet de nieuwe levensstijl die wij zoeken te beantwoorden vanuit dc wil van God?

We moeten ons niet laten verleiden door allerlei reklametechnieken, waarbij op mens-onwaardige wijze de grenzen van het toelaatbare worden overschreden.

Doorbraak van het welvaartsgeloof vraagt andere „offers" b.v. bewust afzien van overbodige luxe, weerstand bieden tegen alles wat ons trekt naar het kwade, afzweren van het altijd maar meer willen hebben.

Dan zouden we weieens meer leren genieten van datgene, wat God ons in Zijn natuur geschonken heeft.

Het gaat mij om het geheim van een levenshouding die getuigt van het in de wereld, maar niet van deze wereld zijn, van het leven uit genade en door het geloof in Jezus Christus. En ik hoop dat wij daar mee bezig zullen zijn.

Dat bewaart ons voor krampachtigheid. , .Want Hij die op de troon zit heeft gezegd: Zie, Ik maak alle dingen nieuw".

Literatuur:

Prof. dr. W. H. Velema: „Christen zijn in deze tijd" Uitg. J. H. Kok, Kampen, 1974. „Wapenveld" Tweemaandelijks schrift van de C.S.F.R. januari nummer 1975.

„Leiding" themanummer „Welvaart en Welzijn . . . ." 19e jaargang no. 9 juni 1974.

Prof. dr. W. H. Velema: „Leer ermee te leven".

Uitgave J. H. Kok, Kampen, 1975.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen