JEUGDWERKLOOSHEID

Meer dan ooit worden we juist in deze tijd met onze neuzen op de feiten gedrukt: het werkloosheidscijfer stijgt. We lezen het in de krant, in diverse bladen en tijdschriften; we horen het op school of op ons werk. Toch gaan berichten als: ontslag voor 123 man; werktijdverkorting voor 140 man; korter werken voor 3.000 man in de hoogovens; bedrijf gesloten, 75 man op straat enz. min of meer langs ons heen, zolang wijzelf, of mensen uit onze naaste omgeving, er niet mee te maken hebben. Toch is het aantal mensen, voor wie deze berichten werkelijkheid zijn geworden, groot. Sinds enkele maanden zijn er in ons land meer clan 200.000 werklozen. Een dergelijk aantal is sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog niet meer voorgekomen. Nog hogere cijfers zijn alleen uit de beruchte crisisperiode, die aan de laatste oorlog voorafging, bekend. Bovendien is het huidige cijfer nog ernstig versluierd, omdat er vele duizenden zijn „ondergebracht" in de W.A.O.

De oudere mensen die zich de crisisperiode nog herinneren, voelen zich vaak ernstig bezorgd over deze cijfers. De jongere mensen en vooral de scholieren hebben nog weinig besef van de werkloosheid. Dat blijkt wel uit verschillende enquêtes en gesprekken met de jeugd. Toch zal het nuttig zijn, als jongeren zich meer in dit probleem verdiepen, aangezien de cijfers uitwijzen, dat de jeugdwerkloosheid reeds 22% omvat van het totale aantal werklozen.

De zwaarst getroffen groep omvat jongens en merisjes tussen 15 en 25 jaar. Deze jongeren komen net van school. Hun ouders hebben zich voor hun opleiding vaak offers getroost, maar ze komen niet aan de slag. Hoe komt dat? Men zou toch verwachten dat jonge mensen, die niet meteen zo'n erg hoog salaris hoeven te verdienen en die staan te trappelen van ongeduld om zich in de maatschappij volledig te gaan inzetten, veel gevraagde arbeidskrachten' zijn. Het tegendeel is echter waar. Er zijn verschillende oorzaken te noemen hoe het komt, dat deze groep de zwaarst getroffen greep is.

Achteruitgang van de conjunctuur.

Jaar op jaar nam de welvaart in ons land toe. Het was een probleem voldoende arbeidskrachten te krijgen. Duizenden gastarbeiders stroomden ons lancl binnen en nieuwe bedrijven' schoten als paddestoelen uit de grond. Mede door de invloed van deze conjunctuur nam cie bedrijvigheid toe. Wat echter niet toenam was het wandelen met Gcd. Mensen die naar God vroegen, kwam men steeds minder tegen. Zo handelden wij met de welvaart die Gcd ons .gaf, maar al te vaak naar ons eigen goeddunken. Nu het met onze welvaart wat minder wordt en er een economische storm dreigt op te steken, zien we dat de werkloosheid toeneemt. We zien, dat telkens als de conjunctuur inzakt, de jongeren er het eerst de dupe van zijn.

Het is begrijpelijk, clat wanneer een bedrijf mensen aan de kant moet zetten cm het hoofd boven water te houden, de jongeren eerder ontslagen zullen worden, dan de werknemers die langer in dienst zijn en die een gezin hebben te onderhouden.

Partiële leerplicht.

Een belangrijke oorzaak is de partiële leerplicht. Vorig jaar waren er van de partieel leerplichtigen gemiddeld per maand ruim 2.000 werkloos. Dat is nogal wat.

Toch wordt verwacht dat het aantal nu veel hoger ligt. Door deze leerplicht valt het niet mee om werk te vinden. De meeste bedrijven zijn er nog niet op ingesteld „parttimers" in dienst te nemen. Nu de 15-jarigen vanaf 1 augustus 1974 twee dagen' per week leerplichtig zijn, zullen ze nog moeilijker werk kunnen vinden.

Minimum jeugdlonen.

Nog belangrijker blijkt in dit verband te zijn de invoering van de minimum jeugdlonen. Vroeger dachten de werkgevers: „Hoe jonger, des te goedkoper". Thans zijn er voor de werkende jongeren van 15 t.m. 22 jaar minimum jeugdlonen ingevoerd. In de praktijk gebeurde het echter nogal eens dat cle werkgevers deze lonen' probeerden te ontduiken. Veel werkende jongeren hebben, vaak gesteund door de vakbonden, allerlei akttes tegen deze werkgevers genomen. Als gevolg hiervan werden er een aantal jongeren ontslagen.

Met ingang van 1 april zijn deze lonen weer verhoogd. Minister Boersma zei eind maart, dat deze jongste verhoging 3.000 a 4.0C0 arbeidsplaatsen' eist.

De mentaliteit.

Een belangrijke oorzaak is cle mentaliteit van de werkende jongeren. De werkloosheid wordt veel minder als een schande ervaren clan vroeger. De ouders van cleze jongeren hebben het financieel vaak goed. Bovendien zijn er goede sociale voorzieningen, zodat de jongeren de werkloosheid beter kunnen dragen. De jcngeren weten vaak gced gebruik te maken van de mogelijkheden cm voor een uitkering in aanmerking te komen. Ze gaan ervan uit, dat. ze op deze uitkeringen recht hebben.

Vroeger beschouwde men het als een gunst, indien men een werkloosheidsuitkering ontving. Hieruit kan men zien, clat de mentaliteit zeer sterk veranderd is en niet altijd in positieve zin. Wat cle Bijbel over „rechten" zegt, daar wordt in het geheel niet meer op gelet. De Bijbel leert ons immers, clat de mens nergens meer recht cp heeft. We zijn in alles geheel afhankelijk van God. De betere, meer gespecificeerde opleidingen brengen met zich mee, dat jongeren kieskeuriger worden bij het zoeken van een baan. Er is een neg steeds groeiende groep jcngeren die eenvoudigweg weigert een baan te nemen, die ze „minder geschikt" of „niet passend" acht. In Nederland gelden de regels: „Ieder heeft recht op „passende arbeid". Veel mensen in cle hogere kringen vinden dat dit strakker aangehaald moet werden.

Men kan constateren, dat de jongeren veelal een andere opvatting hebben over de samenleving en over de plaats van de arbeid in onze samenleving. Minister Boersma gaf onlangs in een interview in het „Elseviers Weekblad" te kennen, dat een nieuw aspekt van de jeugdwerkloosheid is, de mentaliteit van een sterk groeiende groep jongeren, wier eerste streven het helemaal niet is, om te werken.

Inderdaad ia bij een onderzoek gebleken dat de oorzaak van de werkloosheid onder de jongeren vaak is: een slecht gedrag, het weigeren van aangeboden werk, ongeoorloofd verzuim, ontslag op eigen verzoek e.d. Dut geeft stof tot nadenken. Bovendien als men bedenkt, dat begin april in de kranten te lezen was, dat er ondanks de meer dan 200.000 werklozen, op veel plaatsen een tekort aan personeel is. Veel bedrijven zijn huiverig geworden jongeren in dienst te nemen, gewoon cm de reden dat ze „te lastig" zijn.

Op het Ministerie is men eveneens ongerust over de cijfers van de werkloosheid. Men' wil allerhande maatregelen treffen: vervroegde pensionering, verhoging van de leerplichtige leeftijd, verlenging van de W.W., verhoging van de W.W. tot 80%. Deze maatregelen hebben echter niets te maken met het oplossen van de werkloosheid, alleen met het negeren ervan, of het verzachten van de gevolgen. Er wordt niet één arbeidsplaats meer door verkregen. Er is dan ook veel commentaar op deze maatregelen gekomen. Volgens ds. Abma is er een totaal ander „anti-werkloosheidsbeleicl" nodig. De S.G.'P. is ernstig verontrust over het euvel van de werkloosheid. Volgens Gcds Woord is arbeid een zegen. Dit wordt tegenwoordig maar al te vaak miskend. Met nadruk stelcle ds. Abma de vraag, of de economische verslechtering niet moet worden beschouwd als „een oordeel van de hemel". In dit verband wees hij ook op de veelvoudige regenval maanden achtereen.

Als we van Gods Woord uitgaan, moeten we erkennen dat het een oordeel is: . Wij bouwen immers altijd op ons „kunnen". Moge de Heere geven, dat we de tekenen zien en clat wij ons weer tot Hem zullen wenden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen