MIJN PLAATS.... IN DE RABRIEK, OP KANTOOR EN IN HET BEDRIJF

„Mijn werk is mijn leven!”

Vaak heer je dit zeggen. Meestal dcor mensen die met plezier en voldoening hun dagelijks werk uitoefenen. Ze doen hun werk dan zo graag dat bij uitoefening van een ander beroep het leven voor hen verknoeid zou zijn.

Je kunt met deze uitspraak ook een andere kant uit, in die zin, dat je werk grootste deel van je levenstijd opeist. het

Je werk vormt een heel belangrijk onderdeel van je leven en het is dan ook niet onverschillig hoe je er tegenover staat.

Hoe sta je tegenover je werk? Zie je je werk als roeping? Hoe ga je als christen' met je medewerknemers om? 't Zijn vragen, die het waard zijn om er eens over na te denken. Een reaktie hierop wordt gegeven door jongeren die reeds hun plaats in het „bedrijf" hebben.

NEL SIMONS, TERNEUZEN

Als administratief assistente van een aannemingsbedrijf heb je zeer verschillend werk. Telefoon aannemen en afwerken, lonen voor het personeel uitrekenen, veel typewerk, boodschappen doen en ook voor een kop koffie moet gezorgd worden.

Het werk wat ik nu doe, daar ben ik min of meer vanzelf ingerold. Er was iemand nodig om tariefwerkzaamheden bij te houden in de woningbouw en omdat ik pas van school gekomen was, kon ik gelijk beginnen. Zodoende kwam ik eigenlijk niet doelbewust in dit beroep, wat je toch ais je roeping ziet, omdat het je voldoening geeft. Dit komt waarschijnlijk ook omdat m'n vader en m'n ooms mijn werkgevers zijn. Als je bij familie werkt is het niet zo dat je maar kunt doen en laten wat je wilt, zoals zo vaak gedacht wordt. Je moet wel degelijk zorgen dat alles in orde en op tijd is. De sfeer cp kantoor is fijn, we zitten er met z'n tweeën, maar er kcmen nogal vaak mensen binnen, de één om een emmertje zand, de ander om wat te bestellen, dan weer een vertegenwoordiger of iemand met een tekening voor een bungalow, en meestal maken ze wel even een praatje.

Om als christen met elkaar cm te gaan is bij ens niet zo moeilijk, want bijna al mijn medewerkers gaan naar een kerk, wat in de omgang wel erg prettig is. Een enkele keer kom je natuurlijk niet zo goed gehumeurd thuis, als er iets verkeerd gegaan is of zo, maar over het algemeen doe ik m'n werk met veel plezier.

PIET JANSEN, ALMELO

Je werk vormt een belangrijk aspekt van je leven. Bijna een kwart van het het totale aantal uren van de week breng je in de werkkring door. Enorm belangrijk is dan ook hoe je tegenover je werk staat.

Waarom kies je eigenlijk een bepaald beroep? Verschillende omstandigheden kunnen hiertoe aanleiding geven. Is het zuiver een beroepskeuze of moet je het zien als een soort roeping. Dit zal per beroep verschillend zijn, maar ik heb mijn werk zeker niet gekozen, omdat ik dit als een roeping zag. Bij mijn keuze om gemeenteambtenaar te worden hebben faktoren als „zekerheid" (vooral in deze tijd van toenemende werkloosheid), „salaris", „goede secundaire arbeidsvoorwaarden", een belangrijke rol gespeeld, terwijl ook de studie, die elke jonge ambtenaar wacht, mij wel wat leek. Het

belangrijkste motief was echter, dat ik dit werk graag wilde doen. Wat heb je immers aan een goed salaris, een vaste baan, enz., als je geen plezier hebt in je werk?

Hoe het ook zij, als je eenmaal een plaats in de maatschappij hebt ingenomen, moet je woekeren met de talenten, die God je gegeven heeft. We moeten ons werk immers zien ais een Goddelijk beroep, wat dus impliceert, dat we getrouw en naarstig moeten werken. In een beroep als het mijne houdt dat tevens in, dat je niet kunt volstaan met alleen werken, maar dat je daarenboven vakopleidingen moet volgen, wat de ncdige vrije tijd vergt. Als je ergens werkt, heb je in de meeste gevallen ook collega's. Het zijn mensen, die je misschien nooit eerder hebt gezien, maar die door je werk op je levensweg zijn geplaatst. De omgang met hen kan m.i. niet anders zijn clan een omgang die is gebaseerd op het gebod van Christus, dat we enze naaste moeten liefhebben als onszelf. Daarom is geen kleinerende, maar een respekterende houding hier op zijn plaats.

Hoewel we gedurende onze dagtaak de tijd niet mogen „verpraten", komt het vaak genoeg voor, dat je met je collega's over andere zaken dan het werk praat. Als het dan eens te pas komt, zullen we toch nooit onze christelijke overtuiging mogen verloochenen. Hoe gemakkelijk is het niet om over zaken betreffende God en Zijn dienst te zwijgen, maar is het niet onze dure roeping om ook in onze werkkring, wanneer er tijd en plaats voor is, uit te komen voor onze belijdenis en zo ook daar een getuige te zijn?

JOHAN DE RIJKE, VLISSINGEN

Natuurlijk eerst even een korte omschrijving en tevens waardering van m'n dagelijkse werkzaamheden. Het is voor mij vroeg dag: ongeveer vijf uur, want in de vroege morgenuren bezorg ik een provinciaal ochtendblad, waarna 't grootste gedeelte van de dag gestudeerd wordt om vervolgens van zes uur tot negen uur 's avonds schoonmaakwerkzaamheden te verrichten op de aluminiumfabriek „Pechiney" in het Sloegebied. Derhalve kan ik zeggen m'n bezigheden wel te hebben, maar ik doe het graag: er zijn talioze mensen die stumperend — op welke manier dan ook — door het leven moeten. Als je daaraan denkt ben je dankbaar nog volop bezig te kunnen zijn. In bovengenoemde werkzaamheden zie ik niet meteen een roeping evenmin een beroep; wél een dcor God Zelf in Zijn Voorzienigheid gegeven gelegenheid om tot op deze dag d.m.v. handarbeid in m'n levensonderhoud, studiekosten etc. te voorzien. Wat onze schoonmaakploeg betreft, dat is een rauw stel! In m'n contacten met de anderen probeer ik dan ook elke keer weer te beseffen, dat zij niet kerkelijk zijn opgevced, derhalve ook geen christelijke levensbeschouwing in de zin van zoals wij die hebben. Het gevaar is n.1. levensgroot dat je met je vrome hoofd bóven hen gaat staan, zo in de zin van: (ik) raak niet, smaak niet en roer niet aan. In feite zie ik dan ook in hun optreden wat er aan goddeloosheid leeft in het eigen hart. Daarom ook moet met de andere werknemers openhartig gesproken worden. Trouwens, niet zelden kun je bij sommigen 'n zekere onvrede met hun levenswijze constateren. Dat gegeven' moet aangegrepen worden om met hen te spreken over de eigenlijke zin van het leven, n.1. God in Christus persoonlijk te leren kennen. Dit valt in de praktijk niet altijd mee. Toch geloof ik, dat wanneer de Heere je laat zien c'at je zelf niets bent, slechts een onrein schepsel, en Hij alles is, je ook durft op te komen tegenover andere onreine schepsels, niet voor 't eigen kerkverbandje, maar voor Zijn Naam en Zijn Eer. Dit is mijn plicht Moge ik er nog aan toevoegen dat slechts handarbeid, ook wel genoemd: „Werken voor de kost", gecombineerd met denken en studeren je het leven in al z'n veelzijdigheid - en strijd - pas grondig doet leren kennen. Hoofd en theorie zonder hand en praktijk heeft weinig waarde!

ANNEMARIE TEN VOORDE, BEEKBERGEN

Het „bedrijf" waar ik werk, is de apotheek.

Als apothekersassistente krijg je, behalve de receptuur, veel te maken met alle sociale lagen van de bevolking; met een patiënt, die denkt alles te weten, en met mensen, die b.v. niet weten hoe je een zetpil gebruiken moet.

Je krijgt te maken met artsen, die je bellen als b.v. iets te hoog gedoseerd is, en het geneesmiddel dus gevaar op zou leveren voor de patiënt.

Mijn werk zie ik als hulp aan mijn medemens! Of het nu een ziek mens is met een enkel griepje, een hartpatiënt, of een zenuwpatiënt; zij hebben allen hulp nodig!

Gelukkig staan er vele middelen tot onze beschikking die aangewend kunnen worden ter genezing of ter leniging van de pijn. Bij het zien van zcveel ellende ben ik dankbaar dat ik dit werk kan en mag doen, en dat God mij hiervoor de gezondheid heeft gegeven.

Erg belangrijk voor het accurate werken is ook de sfeer in de apotheek. Al kun je dan in veel dingen niet met je collega's „meedoen", toch moet er een saamhorigheidsgevoel bestaan, vooral omdat je veel samen moet doen en eikaars werk moet kontroleren. Elke dag opnieuw, hebben we Gods hulp nodig om dit verantwoordelijke werk te doen, en' om ook als christen te leven en Zijn getuige te zijn te midden van deze wereld.

ARIE VERHOEVEN, HENDRIK-IDO-AMBACHT

Wanneer je in een gesprek met collega's vertelt, dat je werk — in mijn geval als ambtenaar ter gemeentesecretarie — niet zomaar als een willekeurig beroep ziet maar als een opdracht, kunnen die collega's daar vreemd van opkijken. De meeste mensen werken, omdat hieraan een bepaald salaris verbonden is; omdat dit een middel is waardoor in de noodzakelijke kosten van het bestaan kan worden voorzien.

Toch geloof ik, dat de betekenis van het werken dieper moet worden gezien. Kreeg Adam niet vóór de zondeval van God de opdracht om de aarde te bebouwen en deze te bewaren (Gen. 2 : 15)? Hieruit dient m.i. de conclusie te worden setrokken, dat werken het voldoen is aan een scheppingopdracht! De moeite, waarmee het werken epaard gaat is een vrucht van de zenden. Het werken op zich echter niet. )p grond hiervan kan ieder van ons zeggen, dat werken het vervullen van eert oeping is, ongeacht of deze bestaat in het bekleden van een bepaalde maatschappejke positie, dan wel het als huisvrouw vervullen van de taak in 'het gezin. Helaas ijn wij ons zo weinig van die opdracht bewust.

De overheid heeft haar gezag uit te oefenen overeenkomstig de wil van God, aan wie ie overheid haar gezag ontleent, Dit geldt ook voor de ambtenaar. Wanneer je dan ; ordt geroepen om bepaalde besluiten mee uit te voeren, bemerk je, dat je toch wel rg afhankelijk bent van de politieke samenstelling van die (plaatselijke) overheid. r cor een ambtenaar is een verkiezingsuitslag dan ook cm meer dan één reden belangijk. Wat zal straks de gezindheid van je werkgever zijn? Wat moet je doen, wanneer ie overheid besluiten neemt, die zich niet verdragen met Gods Woord? Wat is je eactie wanneer je werkgever-overheid besluit om op 1 mei (de dag van de arbeid) e rode vlag van je kantoor te laten wapperen'? Niet werken op die dag kan solidarisit betekenen met de gezindheid, die uit die handeling spreekt!

'och is het werkzaam zijn in overheidsdienst wel een mooie taak, omdat je zo nauw etrokken bent bij het welzijn van de bevolking cp velerlei terrein. De zorg van de verheid breidt zich bijna dagelijks uit. Hoe belangrijk is het bij dit alles, wanneer ie overheid zich gebonden weet aan de bijbelse normen. De overheid kan de burers weerhouden van veel kwaad. Denk ook maar eens aan de koningen in het Oude Testament.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen