DE DOOP MET DE HEILIGE GEEST

De charismatische beweging en de pinksterbeweging.

Beide bewegingen leggen de nadruk op de charismata: de gaven van de Heilige Geest, zoals de tongentaai (de glossolalie), de profetie, de duiveluitwerping (het exorcisme) en de gezondmaking.

De charismatische beweging is een nieuwe beweging, die, gezien de krantenberichten in veel landen snel uitbreidt. Je zou deze beweging aan kunnen duiden als de pinksterbeweging binnen de kerken. Daaronder valt dan ook de r.k.-kerk. In Amerika is deze beweging in de zestiger jaren zelfs begonnen in de roomse kerk.

De pinksterbeweging, zoals wij die kennen, verzet zich tegen de bestaande kerken en stelt zich vaak sektarisch op. De nadruk wordt enkel gelegd op de genoemde geestesgaven en dan meestal op de doop met de Heilige Geest! Dat zou het summum van alles zijn.

Uit onze kerk is er een aantal leden naar deze groepen overgegaan; vandaar dat we in ons blad aandacht willen besteden aan deze stromingen.

Hoe ontstaan?

Het verschijnsel van de geestesgaven is niet nieuw 7 . We lezen er o.a. over in Hand. 2 en 1 Kor. 12-14.

In later jaren komen ze steeds minder voor. Er komen zelfs nabootsers voor, wolven in schaapsklederen, zoals Montanus in de tweede eeuw na Ohr. in Klein-Azië (Turkije). Hij gaf zich uit als de Parakleet (= de Trooster), de Heilige Geest, zoals die door de Heere beloofd was. Zijn prediking ging gepaard met allerlei „geesteswerkingen." De aanhang was groot. Dat is logisch, want in de tweede eeuw is er in de kerk een grote verstarring. De organisatie van de kerk slokte alle krachten op. Het montanisme scheidt Woord en Geest én verviel tot zinloze dweperij.

Dezelfde verleiding zien we optreden bij de wederdopers in de 16de eeuw. In de stad Münster willen ze het nieuwe Jeruzalem stichten en al hemels gaan leven, maar de praktijk bevestigt Matt. 7 : 22-23: Velen zullen te dien dage tot Mij zeggen: eere, Heere hebben wij niet in uw Naam geprofiteerd en in uw Naam duivelen uitgeworpen en in uw Naam vele krachten gedaan? En dan zal Ik hun openlijk aanzeggen: Ik heb U nooit gekend."

Veel wonderen en tekenen geschieden op bijeenkomsten. In Jeruzalem heeft de Amerikaanse gebedsgenezeres, Kathryn Kuhlman, vorig jaar, een gebedsdienst gehouden', waarin tientallen mensen genezen zijn van bepaalde ziekten. We hebben blinden gezien, die konden kijken, doven die konden horen, kreupelen en lammen, die konden' wandelen. En toch is dat geen garantie, dat de bron goed is. De vraag die we steeds moeten stellen is: „Is de bron wel goed? " Is dat de Geest van God?

Opwekkingen, revéilbewegingen zijn er altijd in de geschiedenis van de Kerk geweest. De Heere zorgt voor Zijn Kerk. Ik denk dan aan de Waldenzen (1100), de Reformatie (1500) en het Réveil (1800). De laatste twee bewegingen' hebben grote invloed gehad en hebben dat nog in ons land. Ons land werd aangeduid als het Jeruzalem van het Westen. En nu? Het Sodom van het Westen!

De pinksterbeweging.

In de 20ste eeuw worden we voor het eerst geconfronteerd met het verschijnsel „pinksterbeweging"'. Het begint in Amerika in Los Angeles in 1908 onder enkele negers en breidt zich als een olievlek uit over Amerika en ons werelddeel.

In de jaren veertig en vijftig bereikt deze beweging haar hoogtepunt. Grote groepen mensen, gezonden en zieken, maken de meetings mee met de volkspredikers en - genezers Roberts en Osborn. In de jaren zestig verdwijnen de grote predikers van het toneel en wordt de invloed van de pinksterbeweging kleiner. Een aantal pinksterkerken is aangesloten bij de Wereldraad van Kerken.

De charismatische beweging.

Deze beweging binnen de kerken is ontstaan in cle zestiger jaren. Er ontstond een nieuw religieus ontwaken als reaktie op de moderne theologie, die alleen bezig is met de verandering van de opbouw van de maatschappij en de losweking van alles buiten deze wereld, zoals God, engelen, hel en duivel.

De praktijk maakt duidelijk dat „wie de scheurkalender wegdoet, gauw grijpt naar de horscoop. Als de goden sterven, gaan de sterren leven. Nu de heiligenbeelden' op de rommelmarkt liggen, komen de sterrenbeelden weer in ere. En wat serieuzer: er ontstond een hang naar de oosterse religie, een zoeken naar de mystieke ervaring (= een verlangen om met God in kontakt te komen'). Het druggebruik hoort o.a. ook tot de reaktieverschijnselen op deze situatie." (Ds. W. W. Verhoef. Er waait weer wat). De beweging is ook te constateren na 1967 bij de groepen jongeren, die we aanduiden als de Jezus-beweging. Een belgische kardinaal zei het volgende: „Ik ben niet geïnteresseerd in de Vaticanum-3, maar in Jeruzalem-2, niet in een derde Vatikaanse concilie, maar in een tweede Pinksteren '.

De zgn. geestesgaven moeten' weer in de gemeente van Christus gaan funktioneren. Als norm wordt dan altijd aangelegd de eerste ohristen-gemeente.

In ons land is er een. aktieve charismatische werkgemeenschap opgericht, gecentraliseerd rond het blad „Vuur", waarin predikanten uit vrijwel alle kerken, alsmede een aantal r.k. geestelijken zitting hebben.

Het zal natuurlijk duidelijk zijn dat een beweging, die zoveel verschillende groeperingen omspant en „waarvan het karakteristieke is, dat niet cle nadruk valt op het Woord, maar op cle Geest; niet cp het geloof, maar op het gevoel; niet op de waarheid, maar cp het handelen; niet cp het zijn, maar op het doen; niet op de vrucht, maar op de gaven van de Geest, goed aanslaat bij de moderne kerkmens. Velen hebben genoeg van de strijd om de waarheid; men wil nu wat gaan doen en het Evangelie geloofwaardig maken. Men wil samen wat beleven en de gaven van de

Heilige Geest dienstbaar maken aan de mensheid, waartoe men hoort." (Ds. J. H. Velema: Profeet, sta op!) Naast de culturele verschillen, zijn er ook theologische verschillen. Er zijn verschillen t.a.v. de kinderdoop, de zondag (sommigen zijn sabattist), de weg van het heil (twee trappen: bekering en doop met de Geest of drie trappen: bekering, heiligmaking en doop met de Geest) en het spreken in tongen (voor de meesten is dat het bewijs, dat men werkelijk met cle Geest gedoopt is; anderen wijzen dat af). Er is dus een geweldige variatie.

Toch hebben ze één ding gemeen, buiten en in de kerk, n.1. de leer dat er naast de bekering (het werk van de Heilige Geest), nog een tweede ervaring is, de zgn. doop met de Heilige Geest, tengevolge waarvan de mens de „volheid van de Geest" ontvangt, zodat hij cf zij nu ten volle klaar is voor getuigenis en dienst. Hét karakteristieke van beide bewegingen is niet het spreken in tongen, maar de doop met de Geest. Daaraan willen we aandacht schenken in het tweede gedeelte van dit artikel.

De Doop met de Heilige Geest.

De doop met de Geest is een ervaring die onderscheiden moet worden, zeggen deze bewegingen, van het werk van de Geest in wedergeboorte en bekering. In de tijd van het Nieuwe Testament vallen ze bijna altijd samen. Maar vandaag is dat niet meer zo. Er is nog een verschil.

Toen deelde iedere gelovige in die ervaring, tegenwoordig maar weinig christenen. Dat komt, wordt er beweerd, omdat men niet meer vraagt om deze tweede ervaring.

Dr. K. J. Kraan, één van de leiders van de charismatische beweging in Nederland, maakt in zijn boekje „Ruimte voor de Geest" ook onderscheid tussen het ontvangen van de Geest bij de wedergeboorte én een' welbewust ontvangen van de Geest in de Geestesdoop. Hij noemt dat „een tweede zegen".

Verder schrijft hij dat met Pinksteren de Geest „zich nadrukkelijk ter beschikking gesteld heeft van ieder, die geheel met Hem wil worden vervuld." Uit deze bewering blijkt, dat de gelovige deze zegen zelf moet willen en moet zoeken. De mens wikt en beschikt!

Is dat alles nu wel zoveel aandacht waard?

Ongetwijfeld, want door de bovengenoemde redenering tast de pinksterbeweging de grondgedaohte van de gereformeerde theologie aan. Want deze leert dat elke gelovige deel heeft aan al de gaven van het heil, zoals die in de orde des heils *) genoemd worden. Elke gelovige is cp deze weg van het heil en' de Heilige Geest maakt door een waar geloof Christus en al Zijn weldaden deelachtig (H.C. zondag 7 en N.G.B, art. 22).

*) roeping - wedergeboorte - bekering - geloof - rechtvaardiging - heiliging - volharding - verheerlijking.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen