Minister Van Agt ever „Leven en dood”

„Vandaag de dag mag alles worden gezegd, allerlei dingen die men vroeger niet uitsprak. Er is een openheid waarvan men vroeger nooit heeft gedroomd, er is een roep om informatie ten behoeve van iedereen, en nu zou je, daar waar aan de orde is het beëindigen van nog onvolkomen, maar wordend léven, niet in zeven tot tien woorden mogen zeggen hoe dat gaat.

Dat mag dan ineens niét meer!

Ik ben me helemaal niet te buiten gegaan aan een uitvoerige beschrijving, in onnódig plastisch woordgebruik, maar ik heb in de soberst mogelijke bewoordingen gezegd waaruit de ingreep bestaat. Waarom zou ik gehouden zijn er helemaal over te zwijgen? Niemand betwist dat hetgeen ik erover gezegd heb overeenkomstig de werkelijkheid is — dat het zo werkelijk gaat.

Ik wist dat niet, vcor het mij gezegd werd door gynaecologen die daar als deskundigen weet van hebben'. Maar het is zo. Teen ik het voor het eerst hoorde, voelde ik huiver. Ja een heel sterke weerzin. Gek om het uit te spreken — niet alleen dat het zo is, maar ook dat je er over spreekt. Ik heb dat verhaal voor de Kamer vrijwel helemaal zelf gemaakt, ik had 't met niemand vcorbesprcksn. Ik herhaalde d'.e woorden vcor het eerst. Het deed mij pijn, cm zoiets te moeten zeggen. Ik vond en vind het zelf gruwelijk.

Ik walg ervan. Van de commercialiteit. Van de vanzelfsprekendheid waarmee een aantal artsen zich in deze praktijk bewegen. Ik kan dat eigenlijk niet begrijpen. Natuurlijk, als je als behandelend arts maar vaak genoeg tegen jezelf zogt dat er van menselijk leven pas sprake is zodra het in communicatie treedt met z'n omgeving, dan ga je er misschien neg in geloven cok. Dan heb je een verschansing opgeworpen waarachter je, in gemoedsrust, dit werk kunt blijven doen.

Abortus is niet zomaar eën normale medische verrichting, cp gelijke voet als andere, cón in een rijtje van alternatieven en verder geen babbels erover het is een greep aan de ncodrem. Het is deden, ja; deden van menselijk leven.

Een kwaad — ja, het antwoord op de vraag is bevestigend: in de Bloemenhovekliniek zie ik een kwaad. Jazeker. Ik geloof dat het werk van zulk een kliniek, en de aanmoedigende publiciteit ten behoeve daarvan, do eerbied vcor het leven, ook de cnvclkomor. vormen daarvan — ondergraaft.

Van mij wordt gevraagd, cm eventueel een wetsontwerp te ondertekenen dat abortus geheel of in ver-gaande mate legaliseert. Hetgeen tegen mijn overtuiging ingaat. Volstrekt. Een minister is geen robot, en endertekenen geen louter mechanische handeling: je hoeft op punten die heel wezenlijk zijn, naar je overtuiging, niet voetstoots te aanvaarden wat uit het parlement komt.

Nee, de methode is dan heel duidelijk: als hij dat niet meent te kunnen doen, dan moet-ie-weggaan, en dan moeten we maar zien wat er van komt."

(Overgenomen uit de „Haagse Post” d.d. 29 maart 1975).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen