GODS VERDRUKTE KERK

De bange duif, voor arenden gevlucht, heeft in de spleet der rots een plaats gevonde7i. Nu zij tot rust komt, voelt zij pas haar wonden. Zij krimpt ineen bij 't horen van gerucht.

De aanval van de vijand was geducht. Zij hadden haar bijkans voorgoed verslonden. Haar vleugels repten zich zoveel zij konden, Gelaten wacht zij op het licht en zucht.

Zo zit Gods Kerk in 't laatste van de dagen. De bozen hebben haar uiteen geslagen. Zij beidt en bidt of 't licht weer op mag gaan:

Immanuël, laat ons hier niet versagen. Leer ons gelovig naar U blijven vragen. Gij komt gewis! Uio Koninkrijk vangt aan!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen