DE GOEDE MENS EN DE CHRISTELIJKE SCHOOL

Wij weten allen over de wandaden die een Hitier, Stalin of Mussolini hebben. Maar al te vaak horen we dan de verzuchting: hoe is het toch dat bedreven mogelijk dit kon gebeuren?

Het antwoord cp deze vraag wordt vaak gegeven in de trant van: Tja, Hitier was nu eenmaal een gewetenloze schurk; of: die Stalin, dat was een misdadiger die geen medelijden kende en over lijken durfde te gaan om zijn doel te bereiken. We zien hen dan ook nauwelijks nog als mensen, maar meer als beesten. Toch maken we ons er dan wel iets te gemakkelijk van af.

Ook in onze tijd stuiten we soms op verschijnselen die een lugubere mentaliteit weerspiegelen. Leest u de kranten er maar op na. Enkele weken terug lazen we nog een kranteartikel waarin beschreven werd hoe een uitzinnige massa van 300 mensen een jonge vrcuw aanspoorde zelfmoord te plegen. Het gebeurde in de Verenigde Staten, maar het waren mensen zoals u en ik. Zouden we soms dichter bij de waarheid zijn als we constateerden dat er in elk mens iets van een beest huist? Kunnen we dat ook niet maar al te vaak om ons heen waarnemen? Om maar iets te noemen: doen we soms mee als in de klas een leraar gesard wordt? Zijn sommigen achter het stuur van hun auto geen halve moordenaars? En anderen op hun brommer? En dit rijtje kan gemakkelijk aangevuld worden. In wezen zijn we dan geen haar beter dan bovengenoemde personen. We kwamen op deze gedachtengang toen we lazen hce in een interview, gepubliceerd in het dagblad Trouw, naar voren werd gebracht dat het doel van ons onderwijs moest zijn: het goede in de leerling tot ontplooiing te brengen. In feite is dat een gedachte die ook reeds door de grote Griekse filosoof Socrates vertolkt werd.

Socrates leerde dat de mens in wezen goed was. Hoe kwam het dan dat de mens toch vaak zulke verkeerde dingen deed, werd hem gevraagd. Uit onwetendheid, zo leerde Socrates. Houdt de mens het goede voor en hij zal het goede doen. Men behoort de mens het inzicht bij te brengen hoe hij goed zal handelen. In deze visie ontbreekt uiteraard elk besef van de mens „die geneigd is tot alle kwaad en ongeschikt is tot het goede”.

De laatste tijd wordt het steeds duidelijker dat ons christelijk onderwijs weer bedreigd wordt, ook van binnen uit. Velen immers die werkzaam zijn in het christelijk onderwijs, zijn verlegen met de vraag waarin eigenlijk de aard ligt van het. christelijk onderwijs. Diegenen die de ontwikkelingen op dit gebied een beetje bijhouden, zullen vernomen hebben dat er pogingen in het werk worden gesteld een doelstelling voor het christelijk onderwijs te ontwerpen. Hebben we dan al die tijd niet geweten wat we deden op scholen van onze richting? Dat zou dan toch wel bedroevend zijn.

Eenheid van denken binnen het prot.-chr. onderwijs is op het moment ver te zoeken, zo ze er al ooit geweest is. Toch is het zaak om waakzaam te blijven. Steeds meer wordt gepropageerd de idee van de „open school", waarin leerlingen van allerlei gezindten elkaar vrijblijvend kunnen ontmoeten. Men moet een kind niet reeds in zijn jeugd een bepaalde richting uit duwen; deze „bevoogding" is uit de tijd. Integendeel als de leerling volwassen is, moet hij zelf kiezen welke levensbeschouwing hij wil aanhangen. Onze huidige minister van onderwijs wil de leerling een maatschappij-kritische opvoeding geven in deze zin, dat als de leerling later

(Vervolg op pag. 11)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen