HET HUWELIJK

Waarschijnlijk zullen vele van onze jonge lezers en lezeressen wat vreemd opkijken als dit artikel over het huwelijk hun onder de ogen komt.

Er is in dit verband reeds een artikel verschenen over sexualiteit, over de ontwikkeling van jongen en meisje, over verloving, en nu ook nog eens over het huwelijk? Dit past toch beter in een blad voor ouderen, zal men denken. Toch lijkt het ons van groot belang dat onze jonge mensen reeds nu kennis nemen van de waarde, van het belangrijke en de betekenis van het huwelijk, daar we toch mogen aannemen dat de meesten van ons binnen kortere of langere tijd daar direkt mee te maken zullen krijgen. En het is toch ook een bekend feit dat ons jeugdblad zowel door getrouwden als ongetrouwden wordt gelezen. „Daniël" is immers het blad voor de jeugd van 12-80 jaar.

Instelling Gods

Het huwelijk is geen verzinsel van de mensen, maar is door God Zelf ingesteld. Toen God de aarde en alles van , de natuur had geschapen, ook de mens Adam, kreeg Adam heerschappij over het geschapene, hij kreeg de Hof van Eden om die te bouwen en te bewaren. En toen zag Adam dat alle dieren gepaard waren gesohapen, maar dat hij van zijn „soort" alleen was. Toen heeft God Zelf de vrouw gemaakt uit een lichaamsdeel van Adam en haar Zelf tot hem gebracht. We horen dan de blijde uitroep: eze is ditmaal vlees van mijn vlees en been van mijn beenderen. Toen pas was de mens geschapen. We lezen in Mattheus 19, als de farizeën Jezus vragen of de man zijn vrouw mag verlaten, dit duidelijke antwoord: Hebt gij niet gelezen, Die van den beginne de mens gemaakt heeft, dat hij ze gemaakt heeft man en vrouw." Door deze daad Gods is het huwelijk ingesteld en deze instelling blijft bestaan zolang het menselijk geslacht op de aarde zal zijn, en al wat daarvan afwijkt, handelt tegen het gebod Gods. Door het huwelijk worden twee mensen tot één: aarom zal een mens zijn vader en zijn moeder verlaten en die twee zullen tot één vlees zijn, zodat zij niet meer twee zijn, maar één vlees. Hetgeen dan God samen gevoegd heeft, mogen wij niet meer scheiden'. En .die éénwording ziet niet alleen op de lichamelijke éénwording in het huwelijk, maar op het geheel in elkaar op gaan; die twee zijn als het ware één geworden, één geheel dat samen eigenlijk één leven vormt. Dit is een haast niet met ons verstand te doorgronden zaak. Paulus spreekt er van in Efeze 5 : 32: eze verborgenheid is groot, ik zeg dit, ziende op Christus en Zijn gemeente. De Heere Zelf ziet dit als een zo grote, door Hem Zelf gegeven instelling, dat Hij in de Bijbel op meerdere plaatsen het beeld van de huwelijksgemeenschap gebruikt om de band tussen Christus en Zijn kerk aan te duiden. Dat het huwelijk ten allen tijde Zijn goedkeuring neeft, blijkt ook uit de aanwezigheid van Jezus en zijn discipelen op de bruiloft te Kana, waar Hij water in wijn heeft veranderd.

Doel

We mogen ons afvragen, met welk doel God het huwelijk heeft ingesteld, omdat vooral in de tegenwoordige tijd we daarover de meest onbijbelse theorieën horen verkondigen. We leven immers in een tijd, waarin naast zovele andere waarden in het leven, ook het huwelijk in diskrediet wordt gebracht. God maakte Eva als een hulp tegenover de man. Dus een belangrijk doel is elkaar tot hulp te zijn, alle dingen die de mens opgedragen zijn samen te doen, ieder naar zijn aard en aanleg, alsof het door één gedaan werd. Het huwelijk is een twee-eenheid, twee mensen, die samen één zijn. De één kan dan niet boven of onder de ander staan. Ze staan naast en bij elkaar in de taak die ze hebben te verrichten in eensgezindheid en liefde, hoewel er als gevolg van de zondeval velerlei zorgen en moeilijkheden zullen zijn. Het zijn twee zondige mensen, die samen de twee-eenheid

vormen, en hun leven samen zal alleen dan aan het dool beantwoorden als het geleefd wordt in volledige afhankelijkheid van, en in vertrouwen op die God, die hen heeft samengebracht. Waar dit niet het geval is, is het eigenlijk al mislukt.

Daar ons huwelijk een twee-een'neid is, is daaruit ook al op te maken, dat het onmogelijk is dat er meer dan twee personen bij betrokken zijn, dus het monogame huwelijk is door God gewild, en het zal altijd zonde zijn als een man meer vrouwen heeft. Het is bekend dat dit in het Oude Testament, zelfs bij de bijbelheiligen soms wel voorkwam, doch dit was nooit in Gods gunst. Daar heeft nooit Zijn zegen op gerust; denk maar aan de onenigheid onder de kinderen van David, de narigheid in het gezin van Elkana en ook in dat van Abraham. Ook is duidelijk dat een' zgn. stille verhouding naast het bestaande huwelijk een grote zonde is. Naast het deel elkaar tot hulp te zijn en zo als man èn vrouw als één samen te leven, komt daarbij de grote opdracht om samen te bouwen aan de voortzetting van het menselijk geslacht. Dit is ook een gevolg van het samen één zijn, daar het God behaagt dat door de geslachtsgemeenschap van man en vrouw kinderen zullen worden geboren. Dat deze opdracht om op deze wijze kinderen te mogen krijgen, een groot geschenk van God is, moeten wij goed begrijpen. Na de zondeval is ons dit gebleven dat we elkaar als man en vrouw geheel lief mogen hebben en deze liefde mogen uiten en aan elkaar geven in het geslachtelijk samenzijn. Door deze gave Gods heeft het Hem beliefd dat man en vrouw samen kinderen mogen ontvangen. Dit huwelijksdoel is dus niet alleen een bevel, maar ook een gave. Dus deze twee gaan geheel samen: het elkaar geven en overdragen van de liefde tot elkaar, en daarin ligt verweven het ontvangen van een nageslacht.

Dus de echtelijke geslachtsgemeenschap is niet alleen om kinderen te verwekken, maar tevens om wederkerig elkaar hun liefde te geven. Daarom is ook de samenleving gebeden bij echtparen die om welke reden dan ook, geen kinderen kunnen krijgen of op de leeftijd zijn dat de vrouw geen kinderen meer kan voortbrengen. Want ook een kinderloos huwelijk is een volkomen huwelijk. Het komt voor dat voor de huwelijkssluiting bij één van de beide partners reeds bekend is dat er geen kinderen zullen kunnen komen, zou zulk een huwelijk dan verboden zijn? We geloven van niet. En zouden ze dan in onthouding moeten leven? Zeker niet.

Kinderen

Het wordt min of meer als normaal beschouwd dat in een huwelijk kinderen worden geboren, maar laten we goed beseffen dat dit een bijzondere zegen is. De gehuwden, aan wie dit voorrecht is onthouden', zullen dit des te beter begrijpen, en velen kunnen het leed niet peilen, dat achter een kinderloos huwelijk schuilt, hoewel men dat dikwijls aan de buitenkant niet kan merken. Over mogelijke oorzaken daarvan, willen we het nu niet hebben, maar toch even met deze enkele zinnen de nadruk leggen op dit vaak verborgen verdriet. We hebben evenwel hierboven al geschreven, dat zulk een huwelijk ook een echt volkomen huwelijk is. Een gezin met kinderen is een eenheid; een eenheid die een pijler moet zijn van onze samenleving. Als deze eenheid uit elkaar valt, en er is tegenwoordig een tendens die dat beoogt, dan valt ook de samenleving in elkaar. Als de ouders hun kinderen mogen voorleven in de geboden die God ons heeft gegeven, zal dit een indruk geven, waar ze hun gehele leven dankbaar voor zullen zijn. In de Bijbel lezen we, dat de kinderen een erfdeel des Heeren zijn. Li het oude Israël werd kinderloosheid min of meer als een schande of een straf beschouwd, en uit meerdere plaatsen in de bijbel is op te maken' dat het verkrijgen van een nageslacht een zeer belangrijke zaak was, ook omdat de gelovige Israëliet leefde in de verwachting van de komende Messias. Hoewel dit bij ons niet als zodanig meer geldt, is het toch zo, wat we hierboven reeds aanhaalden, dat het ontvangen van kinderen als een grote zegen meet worden ervaren, hoewel we helaas in onze ontkerstende wereld veelal anders horen' beweren.

Maar dit is een geest die opkomt uit gedachten en theorieën die met God en Zijn Woord geen rekening houden. Er wordt dan gewezen op de gevaren van overbevolking en voedseltekort, en hoewel deze situaties in grote delen van de wereld voorkomen, zijn wij, en nog minder regeringen bevoegd om het krijgen van geen, of niet meer dan één of twee kinderen te bevorderen.

Het kindertal

Betekent dit nu, dat ieder gezin uit een zo groot mogelijk aantal kinderen moet bestaan, om een echt gezin te zijn, en zal alleen dat in Gods ogen goed zijn? Dit vraagstuk is niet zo eenvoudig te beantwoorden, en toch weten we dat dit leeft bij vele van onze ouderparen. Bij velen vooral de nog vrij jonge ouders, die al een vrij groot gezin hebben, komt de vraag naar boven: hoelang moet dit nog zo doorgaan? Deze vragen zijn zeer begrijpelijk, en de moeilijkheden liggen levensgroot voor ons, en dan bedoelen we speciaal clie ouders die rekening houden met Gods Woord en een geweten hebben, dat het nauw neemt met dat Woord. In het andere geval is het gemakkelijk en hebben ze daar helemaal geen zorg over. Uit onze eigen ervaring in onze vroegere werkkring weten we dat de bezwaren dan groot kunnen zijn. En dan komt de vraag: mogen we daar nu wel iets aan doen? De taak van een nog jonge moeder in een talrijk gezin kan te zwaar worden, een volgende zwangerschap kan grote moeilijkheden geven, door psychische belasting of een lichamelijke aandoening kan het dan zeer gewenst zijn of zelfs noodzakelijk worden dat de vrouw de eerste tijd niet in staat zal zijn de zwangerschap te ondergaan en ook daarna het kindje te verzorgen naast de taak die ze al in het gezin heeft om de kinderen te verzorgen, en vooral ook, mede op te voeden. Als dit duidelijk is gebleken, zal de vraag zijn: hoe is dit mogelijk wat betreft het geslachtelijk huwelijksleven? Mogen we dan zelf ons kindertal bepalen? Moeten we dan aan geboortebeperking doen? Dit woord is niet juist en we moeten liever spreken van geboorteregeling. We menen, dat als het gaat over gevallen zoals we hierboven beschreven, dit zeker aangewezen is, hoewel we wel elk geval op zichzelf moeten beschouwen. De opdracht voor het pas gehuwde paar was: „Weest. vruchtbaar", en aan die opdracht is reeds voldaan, en het wil niet zeggen dat ze met die opdracht moeten doorgaan, zolang de vruchtbare levensperiode van de vrouw duurt. Dit voorschrift heeft God ons gegeven, maar zoals altijd, dragen we zelf de verantwoordelijkheid voor de wijze waarop dit wordt opgevolgd. Ook voor het huwelijksleven zijn we verantwoordelijk en ook daarin mogen we niet roekeloos en ondoordacht handelen. God heeft de mens willen inschakelen in die grote zaak om door samenzijn van man en vrouw het menselijk geslacht te laten voortplanten, en ook daarin heeft de mens zijn verantwoordelijkheid. En dit is niet in tegenspraak met het feit dat kinderen een gave van God zijn en dat alles berust onder Zijn soevereine wil. Als een vrouw in het huwelijk onvruchtbaar blijkt te zijn, of de man (want dat is ook dikwijls het geval) is het volledig verantwoord, en zelfs noodzakelijk dat de arts geraadpleegd wordt, die via een onderzoek de oorzaak tracht op te sporen en zo mogelijk hulp te bieden. Hoewel dit niet geheel vergelijkbaar is met het eerder genoemde geval, daar de omstandigheden dan precies andersom zijn, meen ik toch dat het ook dan verantwoord is hulp te vragen over de wijze waarop een spoedige zwangerschap kan worden voorkomen. In het geval men deze raad en hulp vraagt aan een arts die rekening houdt met Gods Woord, kan men daarvan steun en begeleiding ontvangen. Radicaal af te wijzen is het om het kindertal zo klein mogelijk te houden in verband met het leiden van een luxe leven en voor het kepen van dure onnodige dingen. Maar i: i andere gevallen, zoals boven reeds genoemd, b.v. zwakte van de moeder, zeer moeilijke bevallingen, bloedgroep autogonisme, menen we, dat het voorkomen van een vlotte volgende zwangerschap is aan te raden, en dan in een volledige eensgezinde beslissing van beide ouders, en deze beslissing kan onder biddend opzien tot God genomen worden. Ook dat huwelijk moet dan volledig blijven, ondanks het feit dat een zwangerschap voorkomen wordt. Laten' wc bedenken dat totale onthouding ook een vorm van geboorte regeling is en een totale onthouding van het geslachtsleven in het huwelijk is voor langere tijd niet gunstig. Dit leidt tot spanningen. Het huwelijk is immers niet alleen om samen kinderen te krijgen, maar ook om samen elkaar in volledige lichamelijke overgave hun liefde te geven.

Het is hier niet de plaats om te bespreken hoe dit voorkomen van zwangerschap kan verwezenlijkt worden', maar dat is in dit verband ook niet belangrijk. We gaan er van uit dat we zoveel kinderen hopen te krijgen als mogelijk is in verband met de omstandigheden van het gezin, dus geen maxi

maal maar een optimaal aantal, en de reden daarvan moeten we voor God kunnen verantwoorden, en anders deugt het niet. Hoe gauw kunnen er geen' menselijke overwegingen om de hoek komen kijken; egoïsme, gemakzucht, enz. En wat geldt voor alle moeilijkheden in het leven, geldt ook hiervoor: Wie wijsheid ontbreekt, dat hij ze van God begere.

En deze wijsheid van Boven hebben we in het huwelijk elke dag nodig. Er komen zo ontelbaar vele dingen voor waar zo direkt geen oplossing voor te zien is, dat men van dag tot dag wel moet vragen: at wilt Gij dat we doen zullen? Het huwelijk is een samenleven van twee mensen die God tot elkaar heeft gebracht, en dan samen een eenheid vormen, maar die twee brengen ieder zijn eigen karakter mee; die twee karakters moeten dan ook samen tot één geheel worden gemaakt. Daarmee is reeds in de verlovingstijd een begin gemaakt, doch slechts een heel voorlopig begin. In het huwelijk komt pas openbaar hoe dat samenzijn tot uiting komt, en we begrijpen allen dat dit nooit goed zal zijn als van beide kanten er niet van uit gegaan wordt dat het wel eens een' zaak wordt van geven en nemen, en daarbij is Gods hulp noodzakelijk. Er zijn twee zondige mensen bij elkaar gevoegd, en dat zal altijd blijken in het verdere leven. Hoe noodzakelijk is het dan ook dat men camcn de Heere dient en vreest. Dan zal ook de opvoeding van de gekregen kinderen plaats hebben in het licht van Gods Woord, en dan zullen allen die in deze omstandigheden verkeren met ons moeten zeggen: Wie is tot die dingen bekwaam". Niemand uit zichzelf, maar Gods Woord spreekt er toch ook van, dat we in al deze zaken Hem als de grote Raadsman om raad mogen vragen. Het moet in feite zo zijn dat de liefde tussen man en vrouw geheiligd is in Christus. De man zal de vrouw liefhebben, gelijk ook Christus Zijn Gemeente liefgehad heeft en Zichzelven voor haar heeft overgegeven (Ef. 5 : 25). En wat het huwelijk betreft mogen we, ondanks de vele zorgen die cm der zonde wil er zullen zijn, de liefde tussen man en vrouw, beleefd in afhankelijkheid van en opzien tot Hem, de grondslag noemen waarop het rust. Dat de liefde door God in het huwelijk wordt geëist en goedgekeurd, moge ook blijken uit, wat we reeds schreven, dat het Hem belieft de aardse echtelijke liefde als beeld te gebruiken van Zijn grote liefde tot Zijn kerk.

Jonge mensen, jullie mogen gerust naar het huwelijk uitzien. Het is een door God gegeven gave. Hebben jullie reeds trouwplannen voor de naaste toekomst, wacht dan samen eensgezind die tijd af; hebben jullie die plannen nog niet in de naaste toekomst, of heb je zelfs neg geen jongen of meisje waar je van houdt, geef ook die toekomst in Zijn hand. Cp Zijn tijd en wijze zal Hij bij elkander brengen, die Hij daarvoor bestemd heeft. En wat de toekomst betreft, en dit geldt voor ons allen, getrouwd of ongetrouwd: Gewen u aan Hem, en heb vrede, daardoor zal u het goede overkomen.

B. Tuinier, arts.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen