PASSIEF OF ACTIEF?

Gaan ive er niet te veel vanuit dat alles van „eeuwigheid besloten is", waardoor een passieve levenshouding ontstaat, zowel individueel als in het kerkelijk leven? Ik bedoel dan, weinig aktiviteiten voor rechtvaardige Ik bedoel dan, weinig aktiviteiten voor rechtvaardige levensomstandigheden. Het links laten liggen van de problemen in Zuid-Afrika, Rusland, Zuid-Amerika, Een houding die doet denken aan wat men vroeger zei: „God heeft de armen en de rijken zo gewild”?

De vragenstellers over deze vraag gaan van een gedachte uit, die zij zelf als werkelijkheid denken te zien. Helaas moet ik hen erop wijzen, dat hier met woorden en begrippen gespeeld wordt, zonder dat zij zelf weten wat zij bedoelen. Dat moet ik er dan maar proberen in te leggen. Er wordt in de eerste plaats gesteld, dat er in onze kringen teveel vanuit gegaan wordt, dat alles van eeuwigheid besloten is, waardoor een passieve levenshouding zou ontstaan. Helaas moet ik vaststellen, dat juist betreffende tijdelijke zaken julile en ik bijzonder actief zijn en juist ten aanzien van wat het belangrijkste behoort te zijn en bovenaan moest staan in ons leven wij ons bijzonder passief opstellen. De verantwoordelijkheid ten aanzien van de eeuwige belangen, die op het spel staan, wordt door ons als iets onbereikbaars opzij geschoven of naar een' later tijdstip weggedrukt. Dit is niet zozeer een gevolg van de prediking, hoewel die ook verkeerd geïnterpreteerd kan worden, maar het is een mens helaas eigen geworden door zijn zondeval om van deze wereld een paradijs te maken, althans wij proberen dit, terwijl wij echt vijandig staan tegenover het koninkrijk Gods, omdat wij niet willen, dat Hij Koning over ons zou zijn.

Voorts wordt er zo maar geponeerd, dat er zo weinig activiteit is ten aanzien van wereldvraagstukken, zoals die in de vraag worden genoemd. Ik dacht, dat de activiteit juist vandaag bijzonder aan het licht komt, door alle mogelijke hulpacties, die in het leven geroepen worden. Ook kerkelijk mogen we toch echt wel opmerken, dat die zaken echt niet naast ons neergelegd worden. Als we zien hoe groot de offervaardigheid is ten aanzien van alle mogelijke hulpacties binnen onze kringen, dan mag ons dat echt tot blijdschap zijn. Ik noem hier, zoals het rapport van het Deputaatschap voor Bijzondere Noden aangeeft: „Biafra-Fonds", „Peru", Oost-Pakistan" e.a. Natuurlijk kunnen we als gemeenten' niet elke week een extra collecte in het leven roepen, maar vergeten jullie niet hoeveel er gedaan wordt via de kerkkas of de kas van de diakonieën, dat aan de openbaarheid is onttrokken, omdat de kerkeraad in veel gevallen met een gift aan een actie deelneemt. Daarbij komt nog de zeer dringende vraag, waar het geld terecht komt. Het is toch een eerste vereiste, dat het daar terecht komt, waar ook de nood is en niet, zoals zo vaak via corruptie of andere kanalen het geld gebruikt wordt voor andere doeleinden, dan waarvoor dit gegeven is. Er is in onze kringen nog nooit tevergeefs een' beroep gedaan om materiële of geestelijke nood te helpen lenigen. Onze zendingsarbeid is naar verhouding bij ons aanmerkelijk groter, dan waar ook, dank zij de spontane hulp van de gevers en geefsters in natura, of het ter beschikking stellen van de gehele persoon, zodat men uit de oproepen voor zendingswerkers altijd een keuze heeft.

Maar laten we toch voor alles voorop stellen, dat wij het zo moeten zien, dat de horizontale verhouding (de naasten liefhebben als zichzelf) alleen dan goed functioneert, als de verticale verhouding (Gocl liefhebben boven alles) is hersteld. Laten we toch bij onze problematiek dit voornaamste voor ons persoonlijk en voor onze naasten niet vergeten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen