27e JAARVERGADERING

Tivoli in Utrecht was 16 mei j.1. geheel gevuld niet dames die naar Utrecht waren gekomen om de 27e jaarvergadering van onze Bond mee te maken.

Het thema van deze dag stond in het teken van het vertrek van Mej. W. den Hertog, die 27 jaar presidente is geweest en van wie wij die dag met een zekere weemoed afscheid namen.

De vergadering stond onder leiding van de voorzitter de weleerw. heer Ds. H. Rijksen, die na het zingen van Ps. 66 : 2 en het lezen van Psalm 62 een kort welkomstwoord sprak.

In zijn openingswoord sprak ds. over Job. In het boek Job wordt ons de strijd getekend tussen' God en de satan. Deze laatste dacht dat Job de Heere diende om cle gaven, die hij zo overvloedig had ontvangen, inplaats van om God Zelf.

Toen hem alles werd ontnomen en zelfs zijn vrienden hem beschuldigden van tegen de Heere bedreven zonden, wist hij toch dat deze beschuldigingen onjuist waren. Job was wel de zaakgerechtigheid deelachtig, maar had persoonsgerechtigheid nodig. In de bange strijd ging hij zoeken naar een Tussenpersoon, een Middelaar; tot de jubel werd geboren: , , Ik weet mijn Verlosser leeft!" Hij mocht opstijgen tot grote geloofshoogte en zich voor tijd en eeuwigheid geborgen weten. Voor Job was het resultaat van deze beproevingen een sterk heimwee naar God: „Mijn nieren verlangen zeer in mijne schoot". Job mocht zien op Zijn Losser en wist door het geloof: Hij zal cle laatste over het stof opstaan, en als zij na mijn huis dit doorknaagd zullen hebben, zal ik uit mijn vlees God aanschouwen. Heimwee naar God is dé eigenschap van het leven der genade. God triumfeert over de satan en wel in het bijzonder in het heimwee van Job naar God.

Dit heimwee is te leren op de school van genade, en op die school is nog plaats. Met de dringende oproep dat het noodzakelijk is dit heimwee te leren kennen besloot Ds. Rijksen zijn inleidend woord. Hij verzocht ons vervolgens nog te zingen Ps. 103 : 3.

Telegram H. M. cl e Koningin.

Zoals gewoonlijk werd er ook op deze Bondsdag een telegram verzonden aan H.M. de Koningin Juliana, waarin Haar Gods zegen werd toegewenst. De twee coupletten van het Wilhelmus, die in aansluiting hierop werden gezongen geven mede uiting aan de trouw en aanhankelijkheid voor ons Vorstenhuis.

In tegenspoed geduldig

De weleerw. heer Ds. A. Vergunst uit Veen hield een referaat getiteld: In tegenspoed geduldig , waarnaar met grote aandacht werd geluisterd.

Enkele gedachten willen we u er uit weergeven:

In cle 9e en 10e zondag van de Heidelbergse Catechismus wordt ons de betekenis van de leer van de voorzienigheid in het leven van de Christen uiteengezet, dus van hen die cloor het geloof een lidmaat van Christus en alzo Zijn zalving deelachtig zijn. En dezen meet in allen tegenspoed geduldig zijn.

Het is levenswerkelijkheid dat de mens aan velerhande tegenspoed en kruis vanwege de zonde onderworpen is, zoals o.a. ook in ons huwelijksformulier tot uiting komt. Het ganse aardrijk zucht onder de last van het lijden. Dit laatste tracht de wereld op allerlei wijzen te ontkennen en er aan te ontkomen, wat echter vergeefse moeite is. Zondag 10 spreekt over het kruis in cle zin van het lijden dat uit Gods Vaderlijke hand komt. Kennen wij God als de God van ons leven? Is Hij om Zijns Zoons Christus wil onze God en Vader?

Maar laat God clan toe dat er in het leven van de Zijnen leed en verdrukking komt?

Vele voorbeelden noemde Ds. Vergunst ons uit do bijbel, o.a. Job, Asaf en Jeremia aan wien het leed niet bespaard bleef. Het woord geduldig komt overeen met lijdzaamheid, wat in de bijbel meermalen wordt genoemd o.a. in Rom. 5, waar het voorkomt als een vrucht van de rechtvaardiging en gewerkt door de verdrukking. De verdrukkingen die God de Zijnen geeft zijn dus geloofsbeproevingen, wat zo duidelijk uitkomt in Psalm 73, waar Asaf eerst klaagt: „dewijl ik de ganse dag geplaagd ben en mijn straffing is er alle morgens", maar in vers 23 mocht getuigen: „Gij hebt mijn rechterhand gevat, Gij zult mij leiden door uw raad".

Toen was Asaf met Gods w T cg tevreden, dus nadat God hem lijdzaamheid had geschonken door zijn rechterhand te vatten. Hij gaat dan ook verder met: Het is mij goed nabij God te zijn". Gedurig bij God te zijn, niet pas na dit leven, maar in al mijn noden, angst en pijn. Dat is de ware lijdzaamheid, gevoed uit de hoop. Lijdzaam wachten op de Heere, Die het zo beschikt heeft. Verdrukking uit Zijn Vaderlijke hand tot levensheiliging! Tot slot liet Ds. Vergunst nog zingen: s. 73 : 1 en 12.

(Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen