VAKANTIE

Er komen tests voor waarbij een woord genoemd wor.dt en de proefpersoon meteen daarna moet zeggen waar hij, bij het horen ervan, aan denkt. Als ik clat eens zou doen bij jou, clie dit leest, met woorden als: Costa Brava, Veluwestrand, zon, markt in Middelburg, Berglandexpress zou er dan veel anders uitkomen dan: VAKANTIE? Ik denk het niet. En in gedachte zie je weer die aantrekkelijke folders voor je, die 's winters al in je brievenbus rollen, of dat verrukkelijke terrasje van vorig jaar, het blauwe bergmeer, de Noordwand van cle Eiger... en ga maar door.

Omdat vrijwel iedereen voor korter of langer tijd met vakantie gaat en steeds meer mensen het buitenland opzoeken, dit artikel in „Daniël". In de eerste plaats voor jou, die dit leest, maar misschien hebben ook ouders of ouderen er iets aan. Ik houd het maar een beetje in vakantiestijl en doe je af en toe een voorstel. Dat mag wel hè? Ik ben tenminste zo eigenwijs om te denken' dat het nog goede voorstellen zijn ook, o.a. omdat ze komen vanuit , de praktijk. Daarom wil ik eerst in het algemeen ingaan op het onderwerp „vakantie houden" en daarna tot het eigenlijke onderwerp komen. Verwacht van mij geen V.V.V. - gegevens. Wel probeer ik in te gaan op vragen waarvoor je als christen soms komt te staan als je op vakantie bent.

Vakantie: waarom?

„Waarom? zeg je. Dat is een vraag zeg! Om bij te komen natuurlijk en eens heerlijk te ontspannen. Wat dacht je, na een jaar hard werken wil clat er wel in". Akkoord! Dat ben ik met je eens. Je hebt het hard nodig. Maar het is natuurlijk niet om het even hóe je dat doet.

Een mens die zich altijd alleen maar inspant, raakt overspannen; heel vaak wel tenminste. Vandaar dat iedereen ontspanning nodig heeft. Dat is goed. In de bijbel lees je al dat de Heere ons daarin voorging. Ik lees daarover in „Bouwen", in een artikel van ds. A. Elshout, het volgende: „De eerste die in de behoefte aan rust, ontspanning, rekreatie voorzag was de Heere. Nog voor de schepselen er waren formeerde Hij niet alleen de dag ( ) ook formeerde Hij de nacht tot rust voor mens en dier opdat in die periode nieuwe kracht voor de volgende dag zou kunnen worden verzameld".

Dan schrijft hij verder hoe cle Heere juist één dag bijzonder daarvoor bestemde en hoe de Heere Jezus tijdens Zijn rondwandeling op aarde Zich ook telkens met zijn discipelen terugtrok „in een woeste plaats alleen".

Het volk Israël kreeg trouwens van de Heere ook, behalve de sabbath, een aantal vrije en een aantal heilige tijden. Zo was er een ritme van arbeid en rust in hun leven. Waarom? Om geen slaaf te worden van de arbeid én om de grote Rust af te schaduwen, die komt.

Twee meningen.

Je hoort, als het over vakantie en werken gaat, nogal eens twee verschillende meningen verkondigen.

De eerste — en meest voorkomende wellicht — is deze: „Ik werk voor mijn vakantie en mijn ontspanning. Het werk is bijzaak; een noodza-

kelijk kwaad". Deze mening is nogal „in" tegenwoordig, al zegt niet iedereen dat zo nadrukkelijk. Maar kijk gewoon eens om je heen, dan zie je hem bevestigd. Je ziet dan mensen zich het hele jaar afbeulen voor en dan kun je allerlei huishoudelijke gemakken soms invullen, maar bij velen ook: de vakantie. Die mensen — en nu bedoel ik natuurlijk niet degenen die met wat extra bijverdienen nét een eenvoudige vakantie kunnen bekostigen — lopen het gevaar te denken dat een dure vakantie ook een goede vakantie is. Daarvoor werken dan sommige vrouwen bij, mannen maken overuren, kinderen hebben extra baantjes. Dat zie je soms om je heen. Want (en dat zit er ook vaak achter) „zij van hiernaast" gaan ook naar Zwitserland (waar doen ze 't van zou je zeggen) en de buurvrouw van de overkant kwam toch zo bruin terug van de Costa del Sol en onder vaders collega's zijn er die zelfs in Joegoslavië geweest zijn; om oom Piet helemaal niet te vergeten die 3 weken door Ierland hotsebotste.

Tja, kom dan maar eens aan met: „Wij zaten in Uddel!" Dat kan toch niet? (Ik zou niet weten waarom.)

Deze mensen concentreren zich helemaal op de vrije tijd: het weekend én de vakantie. Valt het weekend (het woorcl „zondag" verdwijnt, lijkt het wel) of de vakantie „in het water" — soms letterlijk — dan is de week of het jaar verknoeid. Daarbij zitten ze soms zo ingebakken in de levenssfeer van de wereld dat ze gaan denken: goed = duur (of ver) en „je kunt toch zeker niet achterblijven? "

Een andere opvatting: „We moeten werken. In het zweet des aanschijns zullen we het brood eten. Geen geluier!" Vrijetijdsbesteding dreigt clan gelijk gesteld te worden aan tijd vermorsen, geluier. Het zijn de mensen die blijven sjouwen en zwoegen en nooit eens tot rust komen. Ze zijn ook buiten hun beroep nóg aan het jachten en jagen en sloven (ik gebruik deze woorden expres om de sfeer aan te geven) en ze voelen zich heimelijk „schuldig" als ze eens even uitblazen. Denk erom: Ik bedoel niet de mensen die in hun vrije tijd altijd bezig zijn met hun hobby en daar hun ontspanning bij vinden óf de mensen die met wat bijverdienen voor bepaalde extra kosten in het gezin sparen. Nee, we hebben te werken én te rusten. Dat is bijbels. Beide zaken vragen ten volle onze aandacht. In onze tijd, met een toenemende hoeveelheid vrije tijd, dreigt de ontspanning nummer een te worden — een soort „doel van het werk". Aan de andere kant en daarmee gelijk opgaand verschijnsel: Het werk dreigt de mensen steeds meer op te slokken. Ik denk aan de overvolle agenda's, de „vakantieloze" agrariërs, de huismoeders, de middenstanders, mensen in leidinggevende beroepen, enfin je komt ze overal tegen bij wie het werk ze boven het hoofd groeit. Vandaar soms die „vlucht" in de vrije tijd.

Bedenk . . . .

Bedenk (ja nu komt de onderwijzer om de hoek) wat de Schrift jou en mij zegt in dit verband. Ik dacht dat dat in hoofdzaak dit was: Voorlopig is de arbeid nog nummer een (het is hier het land der rust niet!). Het is een roeping van God om daarin Hem te dienen en er is veel te doen. Aan de andere kant draagt juist de arbeid het meest een aards karakter en wordt de vrije tijd voor de ware christen een afglans van de grote Rust die er voor hem overblijft. De Heere zelf wil ons er voor bewaren dat we een slaaf van de arbeid worden, wat dreigt na de zondeval. Daarom dienen in-en ontspannen elkaar af te wisselen.

Aan het begin van mijn artikel schreef ik: Het is niet om het even hoe je vakantie houdt. Je snapt nu denk ik wel waarom. Ook mijn vrije tijd heb ik door te brengen ómdat de Heere het wil en zóals Hij het wil. Alle tijd is Gods tijd!

Goed: Naar het buitenland.

Eindelijk is het besluit gevallen dat we naar het buitenland gaan. Niet omdat een ander dat ook doet maar omdat we het leuk vinden om een bepaalde streek op te zoeken, om de bergen in te trekken, om (hopelijk) meer zon te „vangen" (wat volgens velen alleen maar zou kunnen in Spanje of Italië: 's zomers haast één grote bakkerij).

We spreken af hoe we in de bepaalde streek of plaats bivakkeren: in hotel of pension, op een camping, in een huisje. De een gaat met het gezin — fijn als vriend of vriendin mee mogen —, de ander met een groep jongeren misschien, na duidelijke afspraken met thuis, weer een ander met een jongerenreis van een bekende reisvereniging of met een zomerkamp. In ieder geval gaan

we .daarheen, waar je zeker ook als christen kunt zijn (ik denk b.v. aan het vieren van de zondag).

Vragen.

Christen-zijn in de vakantie? Je snapt nu wel dat vakantie en christen-zijn bij elkaar horen. Alleen hoe? Het christenzijn heeft te maken met de keus van de omgeving b.v. Dan denk ik o.a. aan het hotel of de camping die je kiest. Is daar de rust mogelijk om „jezelf te zijn", om bijbel te lezen en te bidden, om de zondag stijlvol door te brengen óf wordt je er opgeslokt door een stukje puur werelds amusement of herrie en verdrink je er (of verdrinkt het gezin) tussen allerlei mensen met een totaal andere levensinstelling en - stijl? (zonder te pleiten voor een groep „geloofsgenoten" op een kluitje). Voor sommigen is de accomodatie nummer één en wordt een tijdlang niet gelezen uit de bijbel, niet of nauwelijks naar de kerk gegaan en past men zich in levensstijl volkomen aan bij andere vakantiegangers. Ik zou zeggen: Dan maar iets minder luxe en wat eenvoudiger (primitiever? ), of niet? !

Kun je er naar de kerk? Ja, in het buitenland is er geen Ger. Gemeente. Maar er zijn andere mogelijkheden. Ik denk aan de Evangelische kerken in Duitsland en Zwitserland, aan Eglises Réformées in Frankrijk b.v. en' zo zijn er meer voorbeelden in andere landen. Houd het maar voor gewoonte er 's zondags heen te gaan. Denk er aan bij het zoeken naar een geschikte vakantiestreek. Het is een mooie ervaring om in een ander land met christenen samen te komen rond het Woord. Ook al kom je soms dingen tegen die wij anders gewend zijn, toch wordt er gezongen, gebeden, het Woord gelezen, christelijke handreiking gedaan. Mijn advies: Bezoek de dienst, houd je aan de orde die daar gebruikt wordt en wanneer je bepaalde dingen niet mee kunt maken toon dan toch respekt voor je medechristenen daar.

Ja, maar ik versta er niets van. Dan wordt het moeilijker. Toch zijn er mensen die dan gaan. Ze willen toch samenkomen met mede-christenen en de eredienst vieren. Ze bidden' toch (in hun eigen taal), lezen in hun bijbel, doen christelijke handreiking en gaan terug naar hun vakantieadres „dragende de zegen des Heeren." Zo kun je het ook zien. Ja, en anders kom je met een aantal mensen, soms jongeren, bij elkaar en leest een preek. Soms kun je daarvoor nog een kerkje gebruiken ook. Andere Hollanders kunnen de uitnodiging krijgen om mee te gaan. Jongeren zoeken andere jongeren op om te zeggen „kom ga met ons en doe als wij." Zo kun je nog evangeliseren ook.

Het gaat er maar om: Wat betekenen bijbel en kerkgang voor je? Heb je die broodnodig (en dat héb je) dan is de liefde (tot de dienst van God) vindingrijk. Heb je die niet dan „geloof je het wel." Tot schade voor jezelf!

En verder? Ja, moet ik nog meer zeggen? Ik dacht van niet. Je zult inderdaad — als ik inhaak op wat ik al eerder schreef — op je avonden bedacht moeten zijn. Lees je graag dan zijn die al gauw voor een deel gevuld. Zo niet, dan moet je een alternatief zoeken voor de meeste soorten ontspanning die je geboden worden (zeker in vakantiecentra). De plaatselijke V.V.V. kan je hierbij goede diensten bewijzen. Ik denk aan een goed concert (soms in de open lucht), een folkloristische avond, avonden die in het teken staan van de omgeving (b.v. een film over stad, streek of land). Enfin, ook hier moet je vindingrijk en aktief zijn.

Wie de taal van het volk een beetje beheerst kan ook kontakt met de mensen zoeken en zo via hen proberen wat te weten te komen over de streek, het volk, de gewoonten, het kerkelijk leven e.d. Misschien is er een of ander specifiek ambacht voor die bepaalde streek en kun je iemand opzoeken die dat nog beoefent.

Je snapt, dit zijn zo maar wat tips, die misschien iemand op een idee brengen. Niet om er een vakantie van te maken waarin je je afbeult en waarna je nóg moe bent, maar om je een handreiking te doen bij het zoeken naar een geschikte vakantiemogelijkheid in het buitenland.

Zomerkamp in het buitenland?

Ja, dat is ook een voorstel. Voor velen' overbodig gelukkig. Die hebben de weg al gevonden. Voor anderen is dit misschien een duw in die richting. Je weet, voor jongeren van 18 jaar en ouder organiseert de Kommissie Zomerkampen van de Bond van Jeugdverenigingen zomerkampen in het buitenland. Zij probeert hen daarin een ver-

antwoorde vakantie te bieden' in groepsverband.

Vakantie, want er is ruimschoots de gelegenheid tot ontspanning.

Verantwoord, want er wordt rekening mee gehouden dat ook vakantietijd, Gods tijd, genadetijd is en dat de Heere het ook daarin voor het zeggen heeft. Daarom heeft Zijn Woord er een plaats in. Dat probeert men te bereiken d.m.v. bijbelkringgesprekken, een (of twee) lezingen (-kjes), forumdiskussies, dagsluitingen, zondagsviering en onze levensstijl van iedere dag.

In groepsverband, want de vakantie wordt als groep doorgebracht. Verdere informatie hierover kun je vinden in het eerste nummer van deze jaargang.

Dus.

Ja, dat was het dan. Hopelijk heb je er wat aan. Het zijn geen „voorschriften die een goede vakantie garanderen", maar het probeert in alle eenvoud je vakantie te zetten in het kader van het christelijk leven; je een bril mee te geven waardoor je naar de dingen kijkt vanuit het Woord van God. Dat blijft de beste Gids, ook in je vakantie.

Z. de Graaf, Zoetermeer.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen