„HAND IN HAND MET ROME?”

In onze tijd, waarin opgeroepen wordt om meer te letten op wat bindt, dan op wat scheidt, om de eenheid koste wat kost te verwezenlijken, zelfs met de rooms-katholieken, steekt ds. Hegger een spaak in het oecumenische wiel. Ds. Hegger toont in zijn boek aan, dat de besluiten t.a.v. de kern van de leer: de rechtvaardiging door het geloof alleen? , genomen op het concilie van Trente (1545—1563), nog steeds door het Vatikaan en de wereld-kerk gehandhaafd worden. Ds. Hegger beroept zich niet op bepaalde uitlatingen van vooraanstaande roomskatholieken, maar baseert zich op de officiële uitspraken van Rome. In een inleidend hoofdstuk legt hij verantwoording af over „het waarom" van het boek. O.a. om de rooms-katholiek te overtuigen dat het r.k.-stelsel antichristelijk is en dat de Heere in hem het vermoeden doet ontwaken, dat de gebondenheid aan dit stelsel, het tegen-overgestelde is van de vrijheid, waarin, door Gods genade, Gods kinderen gesteld worden, en ook dat de protestant, die volop oecumene wil bedrijven met Rome, gewaarschuwd wordt voor de valse oecumene die bedreven wordt. Want en dat toont ds. Hegger in het eerste stuk van zijn boek aan, de r.k.-kerk heeft een vervloeking uitgesproken over de kern van de Reformatie: de rechtvaardiging door het geloof alleen. Vóórdat er een aantal uitspraken aan de orde komen (er was geen Nederlandse vertaling voorhanden!), geeft ds. Hegger de strijd van Luther weer: Hoe vind ik een genadig God? Uit de inleving van de zieleworsteling van Luther, wordt duidelijk, dat de schrijver ook die strijd in zijn leven meegemaakt heeft (22). Deze antichristelijke leer is niet vatbaar voor reformatie, omdat de leer bekrachtigd is door de bijstand van niemand minder dan de Heilige Geest zelf (41). Geldt die leer over de weg van het heil, ook nog voor de progressieve Nederlandse kerkprovincie onder aanvoering van kardinaal Alfrink, wat afgeremd door de bisschoppen Simonis en Gijzen? Nee, in Nederland wordt een

andere (vrijzinnige) manier van zalig worden gepropageerd in de Nieuwe Katechismus (1966). De paus heeft in 1989 gedwongen om een aantal wijzigingen aan te brengen, zc.dat er wat bijgeschaafd is.

De N.K. betwijfelt het bestaan van engelen en van de Satan. De erfzonde wordt ontkend, over de maagdelijke geboorte van de Zoon van God worden vrijblijvende dingen gezegd, maar veel ernstiger nog: het plaatsbekledende lijden en sterven van Christus wordt ontkend. De vrijzinnigheid druipt eraf. Ds. Hegger besteedt in zijn boek ook veel aandacht aan de opvattingen van dr. Wiersinga, gereformeerd studentenpredikant in Amsterdam, die ook de verzoening door voldoening loochent (47-75).

In het tweede gedeelte van het boek toont ds. Hegger aan, aan de hand van de uitspraken over de (7!) Sakramenten in de r.k.-kerk, dat de gedachten over de wijze, waarop een mens zalig moet worden, ook daarin aan de orde komen. De lezing van de genomen besluiten, de verklaring en de bijbelse weerlegging daarvan door ds. Hegger laten ons de diepe kloof (tot heden) tussen Rome en de Reformatie zien.

Precies wetend wat de ander belijdt, dat stelt ons in staat om een waarachtig getuigend gesprek te beginnen. Daartoe roept ds. Hegger op in het laatste gedeelte van zijn boek (159-175). Geen aftuigend (= antipapisme) gesprek; geen camoufleren van vervloekingen, die door de zgn. plaatsbekleder van Christus op aarde, de paus, nog nooit herroepen zijn, maar een getuigend gesprek met onze r.k.-medemensen is ons geboden. Dat houdt in: een spreken uit ondervinding (162) over de genade die

God geschonken heeft in een weg van geloof en bekering; een spreken over, een heenwijzen naar de weg tot behoud. Ds. Hegger wijst drie eenzijdige reakties tegen de leer van Rome af: de lijdelijkheid, de noodzaak van de d3op met de Heilige Geest (dé ervaring bij de pinksterbeweging) én de „goedkope" genade, als reaktie op de werkheiligheid in de r.k.-kerk. Begrijpelijk, maar dat neemt niet weg dat de Bijbel met klem oproept tot de levensheiliging (173).

Als aanhangsel is opgenomen de geloofsbelijdenis van Trente, die door leidinggevende personen afgelegd moet worden, ook nog in 1974, in de R.K.kerk.

En die spreekt klare taal.

Dit keurig uitgevoerde boek is boeiend, vlot en duidelijk geschreven.

Het is een eerlijk boek, dat ook, en dat is niet verwonderlijk voor degenen die de schrijver kennen (!), een sterk persoonlijk, getuigend en pastoraal karakter draagt.

Het is geschreven vanuit de verwondering over de genade die God verheerlijkt heeft in zijn leven én vanuit de behoefte om, in het bijzonder de r.k.medemens, op te roepen tot bezinning, tot afkeer van de blinde gehoorzaamheid aan Rome, tot bekering tot Hem, die gezegd heeft: „Mijn last is licht en mijn juk is zacht."

De liefde dringt; het hart spreekt. Daarom neem kennis van dit goed gefundeerde boek, dat gericht is op het grote publiek!

Lees het zelf! Het leent zich ook goed voor bespreking op de verenigingen en in gesprekskringen! Van harte aanbevolen!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen