MOEDERS VAN VANDAAG

Deze keer willen we twee moeders aan het woord laten, die als vrouwen van vandaag hun taak als een roeping zien! Eerst een moeder (38 jaar) van 6 kinderen: , , Het zorgen voor mijn gezin zie ik als een mij door God opgelegde taak, die ik gelukkig meestal met veel genoegen verricht.

Al zijn er natuurlijk wel eens momenten, dat het werk me boven 't hoofd dreigt te groeien. En clan valt het niet altijd mee om te zien, dat andere moeders het minder dru.k of financieel gemakkelijker hebben. Wij moeten de „eindjes wel eens aan elkaar knopen". Maar bij anderen, die het zo gemakkelijk lijken te hebben, zie ik soms ook zoveel moeite en' verdriet, dat ik weer graag de drukte van mijn eigen gezin aanvaard. Ik heb geen hulp bij het werk en naai ook veel zelf. Toch houd ik nog wel eens tijd over om te lezen of te handwerken Ik ga ook graag naar onze verenigingsavond, die ik niet zou willen missen.

De oudste vier kinderen (van acht tot dertien jaar) hebben ieder een eigen taak in 't gezin. We laten hen ook niet onkundig van moeilijkheden, die er soms zijn en die ze kunnen' begrijpen. De relatie tussen ouders en kinderen krijgt hierdoor een groeiend vertrouwelijk karakter. Bovendien krijgen ze dan al vroeg verantwoordelijkheidsgevoel. De jongster, zijn twee en vier jaar. Het is wel moeilijk om de kinderen geestelijke waarden bij te brengen. Bij dit deel van de opvoeding, waar we hen eigenlijk zouden moeten vóórleven, gaat ons voorbeeld aan alle kanten mank. Ernstige ziekte en armoede zijn ons tot hiertoe bespaard gebleven en daarin mogen we wel eens Gods zorg voor ons gezin zien. Ik zou alle jonge moeders, die hun kinderen vlug achter elkaar krijgen, willen zeggen: Schrik toch niet, als zich weer een baby aanmeldt. Want er is er Eén, Die het al bestuurt. Hij geeft kracht, ook voor een groot gezin. Ik ben zelf nog nooit zo blij geweest, als toen ik wist, dat onze zesde geboren zou worden."

En dan komt nu een moeder (45 jaar) van negen kinderen aan : t woord:

„Als de mensen horen hoeveel kinderen we hebben, is de reaktie altijd: Wat gezellig, zo'n groot gezin! En dat is het ook. Natuurlijk brengt het zijn zorgen en drukte mee. De kinderen zijn in de leeftijd van 7 tot 22 jaar, maar vergeleken bij vroeger heb ik het nu gemakkelijk. De moeilijkste tijd heb ik gehad na de geboorte van onze vierde. De oudste moest toen nog vier jaar worden. Toch zijn er daarna nog vijf geboren. Het bezig zijn in huis en het zorgen voor mijn gezin geeft me héél veel voldoening. Ik zie het als mijn roeping en ik heb geen behoefte om er iets anders bij te doen. Bovendien moet je als moeder toch thuis zijn, als de kinderen uit school komen.

Wel wil ik alle moeders van drukke gezinnen aanraden om naar de vereniging te gaan. Je kunt er rustig zitten en het is ook een fijne gelegenheid om eens iets voor oen ander te doen, b.v. zieken-of bejaardenbezoek. Anders gaan we zo helemaal op in de beslommeringen van ons eigen gezin.

Kinderen opvoeden is een moeilijk werk. Het belangrijkste is. wat in Efeze 6 staat: „Voedt hen cp in de lering en vermaning des Heeren". Maar hierin komen we juist het meest tekort. Onze kinderen zijn gelukkig nog volgzaam, maar we merken toch wel eens. dat de tijdgeest hun clenken beinvloedt. We mogen echter zeggen, dat de Heere ons rijk gezegend heeft, vooral als we zien wat anderen soms voor verdriet van hun kinderen hebben. Laten' we toch niet meegaan met de geest van onze tijd, maar het krijgen van kinderen als een zegen van God blijven zien!

Het staat ook zo mooi in het huwelijksformulier: „Dat Hij de getrouwden Zijn hulp en bijstand wil bewijzen, ook als men zulks allerminst verwacht"."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen