D.V. 1974 IN!

Onder dank aan Ds. Rietdijk, die deze jaargang van „opinie" voorzag, maar het de laatste tijd in z'n nieuwe gemeente Vlaardingen erg druk heeft, werd de redaktie genoodzaakt op het allerlaatste moment deze twee pagina's te vullen.

Vragen als: „Welke weg moeten we gaan om de Heere te ontmoeten? ", „Waar zoek ik mijn vriend(in)? Bij de Youth for Christ b.v.? of toch liever in eigen kring? ", „Toenemende ontkerstening, ook bij ons? " en andere zaken, geïnspireerd door citaten uit andere „Daniels", komen aan de orde.

Hoe vinden we Jezus?

Enkele jongeren zitten bij elkaar om zich op een aantal vragen te bezinnen. Eén van die vragen is: „Welke weg moeten we gaan om de Heere te ontmoeten? " Aarzelend komt het gesprek op gang. Het gaat al gauw over de middelen die God wil gebruiken in Zijn dienst. Piet noemt: de kerkgang. Er wordt instemmend geknikt. Gerrit: de catechisatie. Greetje waagt: de jeugdvereniging. Er komen meer opmerkingen die alle van belang zijn: een goede school, gaan wonen in een plaats waar de schriftuurlijke prediking voluit doorklinkt goede vrienden of vriendinnen.

Een goede vriend(in).

Meestal zetten we dit niet bij de „middelen". En ook al is de prediking van genade voor ellendige zondaren hét middel om mensen tot bekering te brengen, we hoeven deze opmerking over een goede vriend of vriendin niet luchthartig voorbij te gaan. Er is een bekend spreekwoord: zeg mij wie je vrienden zijn, en ik zal zeggen wie jij bent. Daar zit veel in. Een aantal jaren geleden had je misschien genoeg aan de vlotte jongen, het gewiekste meisje; een vriendschap wercl teen wellicht even gemakkelijk aangeknoopt als weer verbroken. Nu heb je behoefte aan een diepere vriendschap, aan iemand die jou begrijpt, desnoods zonder of met heel weinig woorden. Als je zo'n 14, 15 a 16 jaar oud. bent, kan een goede vriend of vriendin enorm belangrijk zijn. Daarom zoek die vriend of vriendin serieus uit. Een verkeerde vriendschap kan je leven zo gemakkelijk verkeerd beïnvloeden. Als je regelmatig omgaat met iemand die „een bioscoopje pikken" de meest normale zaak vindt, die zo nodig naar dansles moet, die geen t.v.-programma kan overslaan, die het zoeken naar Jezus buiten de kerk als een weg ziet, dan kan het niet anders, of ook jouw leven en denken wordt daardoor aangetast.

Vergeet daarbij niet dat de „wereld" veel dichter bij je is dan uit deze paar voorbeeldjes blijkt. Ook een vriend of vriendin die niet naar deze dingen taalt, die nou altijd over z'n hobby, motors en auto's, moet praten, misschien heb je een vriendin, die 't altijd maar over jurkjes etc. heeft; ook dat beïnvloedt je, ook dat is, in wat verfijnder vorm dan, een stukje „wereld". Ik bedoel hiermee niet te zeggen dat er nooit over auto's of jurkjes gepraat mag worden, maar laat het niet het belangrijkste zijn. Ik bedoel wél: zoek een vriend, vriendin, met wie je je één weet in levensovertuiging. Je zult zo'n jongen of meisje als een grote zegen ervaren in je leven; zo'n vriendschap is in vele gevallen ook blijvend. Ga daarom dan ook naar de jeugdvereniging, indien ter plaatse aanwezig.

Leef met en vanuit de Bijbel !

Ik vind dit zo belangrijk, omdat ik geloof dat jij, (doop)lid van de Gereformeerde Gemeente, steeds meer alleen zult komen te staan. Dat kun je op school al krijgen, maar zeker als je het „volle leven" zult ingaan of misschien al ingegaan bent. Ongetwijfeld zullen er dan situaties komen, waarin jij nee moet zeggen, niet om de zware jongen of het degelijke meisje te zijn, maar eenvoudig omdat Gods Woord dit van je eist.

Gods Woord, ja Het viel me op, dat. in de gespreksgroep als „middel" niet werd genoemd: het lezen van de bijbel. Misschien als vanzelfsprekend aanvaard? Of weinig of geen omgang met de bijbel? Als je het nog niet doet, ga dan eens beginnen met elke dag een stukje voor jezelf te lezen. Streep eens een tekst aan, die je wat te zeggen heeft. Ga zo om met je bijbeltje (je hebt er toch één? ) en verwaarloos het niet, want hierin kun je lezen van de Vriend van zondaren!

Spreek dit met jezelf af als er weer een nieuw jaar begint, zo de Heere wil wij leven. en

1974! Het jaar, waarin je misschien van school gaat, waarin je eenentwintig wordt of waarin je je gaat verloven. In ieder geval voor jou een jaar met nieuwe toekomstplannen. Maar misschien voor ons allen ook een jaar van verdergaande ontkerstening, van toenemende secularisatie? Misschien? Dat is wel zeker!

Wereld.

Kijk eens om je heen: De sex-winkeltjes rijzen als paddestoelen uit de grond. De boeken liggen „te kijk" voor iedereen. Sexualiteit en huwelijk worden van elkaar losgekoppeld. Homosexualiteit schijnt de gewoonste zaak van de wereld te zijn. Maar wat wil je ook als men niet meer in God gelooft! Het licht van Zijn Woord moet wegvallen. Daardoor komt men in de diepe duisternis van eigen normen terecht. En dat wil „men". Moeten we in zo'n wereld van het jaar 1974 ons nog afvragen of de ontkerstening misschien nog verder doorgaat? Dat is toch wel zeker?

Kerk.

We kunnen in onze verwachtingen wat dat betreft niet gauw te pessimistisch zijn, zolang de kerk blijk geeft haar taak niet te verstaan. In veel kerken stemt men in feite in met de moderne ontwikkelingen. Onder de indruk van wat de wetenschap leert wordt het gezag van de Bijbel steeds rneer uitgehold. En verschillende andere kerken zijn zó naar binnen gericht, dat ze alleen maar hun eigen problemen en probleempjes zien, waardoor ze onderling en innerlijk dreigen verscheurd te raken.

Sommige mensen sluiten zich zelfs uit overtuiging af, omdat ze menen dat hun kerk evenals Israël in het O.T. als het uitverkoren volk afgezonderd moet leven: „Mijn volk zal alleen wonen". Een Israël in Nederland! Maar wat blijft er dan over van de woorden van de Heere Jezus: „Gij zult Mijn getuigen zijn" en van Zijn gebed: „opdat zij allen één zijn, opdat de wereld gelove dat Gij Mij gezonden hebt".

Zowel de kerk die met de wereld meepraat als de kerk die alleen naar binnen gericht is, beide laten de wereld in de kou staan. En in dat licht is er van het nieuwe jaar weinig goeds te verwachten. De kerk heeft de innerlijke gerichtheid beslist wel nodig, maar dan in de zin van de gemeenschap der heiligen. In deze gerichtheid naar binnen steunen de leden elkaar en draagt de een de ander in het gebed en zo zal ze naar buiten kunnen en moeten treden. Getuigend! Dat is de taak van de kerk voor 1974!

Jij en ik.

Wat dat voor jou als (toekomstig) lid van de gemeente en voor ons allemaal betekent? Dat we ons biddend richten op de kèrn van het christelijk leven. Dan zegt de Heere ook nog in 1974 dat Zijn kracht in onze zwakheid volbracht wordt. Dan krijgen we iedere zondag weer kracht om de nieuwe week in te gaan. En die nieuwe week betekent dan niet alleen ons eigen leven en onze eigen kerk. Maar ook je vriend op school, je collega op je werk, je buurman op je flat. Je moet niet direkt aan grootscheepse akties denken. Die zijn dikwijls te onpersoonlijk. Al wil dat niet zeggen da', je b.v. als jeugdvereniging ook in dit opzicht niet tot aktiviteiten kunt komen.

Maar vooral het persoonlijk kontakt heeft kracht. Geen op een eiland levend Israël in Nederland, maar als leden van Zijn Gemeente vanuit de zondag doen wat je hand en hart vindt om te doen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen