PAULUS’ LEVENSEINDE GEWIN

We willen de bijbelstudies over Paulus niet besluiten zonder dat we ons hebben stilgezet bij Paulus' levenseinde. Niet, dat we over het sterven zelf zoveel weten, maar zoveel te meer wat er zoal aan vooraf ging. Ook wij moeten sterven. Het is goed dat we daar ook in ons blad eens bij stil staan.

Mogelijk kom je wel eens op begraafplaatsen en dan kun je zien hoe ook jonge levens door de Heere worden afgesneden. Dus jongelui sta ook eens stil bij je eigen graf. Dat heeft Paulus ook gedaan. Door hetgeen we uit de bijbel weten, uit de uitspraken van Paulus, zien we diep in Paulus' hart. We bemerken een diep bewogen, maar ook stil vertrouwend zieleleven.

Paulus moet sterven.

Dat is het gevolg van de zonde. De bezoldiging der zonde is de dood. Het is het gevolg van de waarheid Gods: ten dage als gij daar van eet zult gij de dood sterven. Door één mens is de zonde in de wereld gekomen en door de zonde de dood en de dood is tot alle mensen doorgegaan. Wij hebben allen gezondigd en wij allen derven de heerlijkheid Gods. "Wat mens leeft er die de slaap des doods niet eens zal slapen? Wie redt zijn ziel van het graf? We weten het uit Gods Woord en in de praktijk van het leven wordt het bevestigd.

De leeftijd die we mogen bereiken is verschillend, maar niemand ontkomt aan de dood. Ook elk van Gods kinderen moet sterven. We lezen van cle dood van Adam, Abram, Izak en Jacob. We lezen van de laatste woorden van David. Ook van de tweede Adam staat geschreven: en het hoofd buigende gaf Hij de geest. Dus ook een kind van God moet sterven. De Heere Jezus niet omdat Hij gezondigd heeft, maar omdat Hij tot zonde gemaakt is.

Ook Paulus. Zijn bekering, apostelschap, zijn zendingsopdracht is geen ontheffing voor de dood. Ook niet zijn overvloedige arbeid in de wijngaard des Heeren. Paulus moet sterven. Sta daar eens even bij stil dat betekent voor ons wij ook! Wij lopen allemaal met onze doodsbrief in onze zak. Elk kind dat geboren wordt komt op de wereld om te sterven. David zegt: er is maar één schrede tussen mij en de dood. Laten we dat bedenken.

Paulus kan sterven.

In de eerste plaats ten opzichte van de Iieere. In Paulus' leven is een verandering gekomen. Hij is door God bekeerd. Hij heeft een nieuw hart ontvangen. Door genade heeft hij de Heere Jezus lief gekregen. Omdat cle Heere Jezus hem liefhad. Toen kon Paulus sterven. Vroeger niet. Op weg naar Damaskus is dat veranderd. Wat een wonder! Voorheen had hij zichzelf lief. Als toen de dood gekomen was, dan was het voor eeuwig te laat geweest voor Paulus. Dan zou zijn sterven eeuwig verlies geweest zijn. Want als wij onze ziel verliezen, dat is eeuwig verlies. En dat is het zo lang we Christus niet kennen. Paulus heeft de Heere Jezus leren kennen. Hij zegt het in Filip. 1 : 21. Het leven is mij Christus. Christus heeft zich in zijn ziel geopenbaard. „Het behaagde de Heere Zijn Zoon in mij te openbaren". Wat is dat een blijdschap geweest voor Paulus. Genade, vrede, liefde, licht, geloof en hoop in zijn hart en nog veel meer, want de Heere Jezus brengt alles mee. Dat is Paulus' leven geworden en gebleven. En toen Paulus ging sterven is dat alles niet opgehouden. Dat is wel het geval met het natuurlijk goed, dat verliezen we met de dood. Maar al dat geestelijk goed dat is met de dood enkel winst. Dan valt er het deksel van het ten dele af. Paulus kan sterven. Christus is met hem in de dood. Daar is hij zeker van. Lees maar Rom. 8 : 31-39. „Want ik ben verzekerd dat noch dood enz., ons zal kunnen scheiden van cle liefde Gods welke is in Christus Jezus, onze Heere". Paulus kon sterven, want voor hem is cle dood verslonden tot overwinning. 1 Cor. 15 : 55: Dood waar is uw prikkel, hel waar is uw overwinning". Vs. 57: Gode zij dank die ons cle overwinning geeft door onze Heere Jezus Christus". Paulus kon ook sterven ten opzichte van zijn werk. Paulus was niet zijn eigen werkgever. Hij had een opdracht van cle Heere. En die opdracht heeft hij getrouw uitgevoerd. Hand. 20 : 24-27: Daarom betuig ik ulieden op deze huidige dag, dat ik rein ben van het bloed van u allen". Kunnen jullie sterven jongens en meisjes? Wie denkt daar nu aan hoor ik iemand zeggen. Nog veel te jong hoor en bovendien kerngezond, Heus jongelui, leg die vraag niet naast je neer. Is Christus je leven? Nee? Dan kun je niet getroost sterven. Als je zo sterft, clan is dat enkel verlies, eeuwig verlies. De Heere wil Zijn Zoon nog openbaren. We leven weer in de advent-kersttijd, dat het voor jullie mag zijn als bij Simeon: Zo nam hij het in zijne armen en zeide: u laat Gij Heere uw dienstknecht, naar 't Woord hem toegezegd, thans henengaan in vrecle". Wat zul je clan gelukkig zijn. Dan kun je sterven.

Paulus wil sterven.

Niet om van de ellende af te zijn maar om met Christus te zijn. Het uitwonen van de Heere, dat wordt zo ondraaglijk. En de zondemacht zo sterk. Als Paulus daaraan denkt, dan zegt hij: k ellendig mens, wie zal mij verlossen uit het lichaam dezes doods? Rom. 7. In Filip. 1 : 23 zien we diep in het zieleleven van Paulus. Het is zeer verre het beste om ontbonden te worden en met Christus te zijn. Hij heeft daartoe begeerte en verlangen. In 2 Tim. 4 : 6-8 horen we de zwanenzang van Paulus. Hij voorziet zijn einde. Hij is gewillig en verblijd in de nooit beschamende hoop van in te gaan in de vreugde van zijn Heere Christus. Lees eens met aandacht de verzen 4-8 uit 2 Tim. 4. Paulus zal ontbonden worden, d.w.z. verhuizen, losgelaten worden. Hij wil, het worstelperk uit. Niet halverwege. Hij heeft de loop geëindigd. Gods raad uitgediend. Hij heeft niet vergeefs gestreden. Hij heeft gewonnen, door Christus die hem kracht gegeven heeft. Hij zal straks de kroon ontvangen. Dat is het eeuwige leven waarmee de rechtvaardige naar Gods genadige belofte gekroond wordt. Nooit kan het geloof teveel verwachten. De kroon is er nog niet. In vs. 18 zegt hij nog: De Heere zal mij bewaren tot Zijn hemels koninkrijk. Den welke zij de heerlijkheid in alle eeuwigheid, Amen".

De omstandigheden van zijn dood zijn niet zo precies bekend. Door Nero schijnt Paulus van het leven beroofd te zijn. Door middel van het zwaard. In welk jaar is niet met zekerheid te zeggen. Het kan niet later clan 68 n. Chr. geweest zijn, want toen is Nero zelf gestorven. We laten het maar onbeslist. Van veel groter belang is voor ons het laatste zinnetje van de tweede brief van Paulus aan Timotheüs. Welke brief wel het testament van Paulus genoemd wordt, n.L: „De genade zij met ulieden". Voor Paulus is dat een wensen. Tot het laatst is hij bewogen met heil van anderen. Van harte toewensen dat doet hij. Hij weet het, verloren gaan is zo erg. Daarom de

genade zij met ulieden. Alleen cle Heere Jezus kan het ons geven. Genade door de Heilige Geest; mag dat ook jullie deel zijn!

De bijbelstudies over Paulus heb ik hiermee beëindigd. Ik hoop dat het voor jullie tot eeuwige zegen zal geweest zijn.

Discussievragen geef ik hierbij niet. Over de dood moeten we niet discussiëren. Wel geef ik een invuloefening, als je drie zelfde worden mag zetten, dan zal ook je leven Christus zijn. Dan is het goed. Dan is het sterven gewin.

Paulus moet sterven. Ik ook.

Paulus kan Ik sterven.

Paulus wil sterven. Ik

Als je twee ontkennende woorden moet zetten clan is het niet goed met je. Dat dan je bede zij: Leer mij alzo mijn dagen tellen, dat ik een wijs hart bekome.

„De genade zij met ulieden."

Goudswaard.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen