NOOD-LANDING OP GROENLAND

„Nou”, denkt de jongen bij het raam, „die hebben we allang vast." Hij wou maar dat Plots een duw tegen zijn arm. „Peter, we gaan!" Allemensen, ja! Toch nog onverwachts neemt het vliegtuig een aanloop. Sneller, steeds sneller gaat het en dan ja los! Even een vreemd gevoel in de maagstreek. Maar dat gaat gauw over. Met schitterende ogen kijken ze elkaar aan. Ze vliegen!

In de cockpit

In de cockpit kan de bemanning even' ademhalen. Ze liggen stevig in de lucht. De lampjes, wijzertjes en klokjes vertellen, dat alles oké is. Ontspannen genieten de mannen van hun eerste kopje koffie, dat zojuist door één van de stewardessen is binnengebracht. Het vliegtuig ligt goed op koers boven het wolkendek, waaronder de noordooster achterbleef, loeiend van boosheid, omdat de zilveren vogel hem te snel af was. Nijdig smijt hij nu de sneeuwvlokjes op de bomen en de daken en op alles wat hem in de weg komt. En hoog boven die wilde wind en de al witter wordende wereld koerst de D.C. 8 recht op zijn doel af: het vliegveld Söndre Strömfjord in Groenland.

Kees en Peter genieten volop. Ze mogen in het kleine keukentje kijken, waar de stewardessen allerlei lekkere dingen klaarmaken voor de luchtreizigers. En o, hun ogen stralen, ze mogen ook in de cockpit komen. Vol bewondering staren ze naar de eerste en de tweede piloot. Op een lange reis zijn er altijd twee vliegers. Die lossen elkaar regelmatig af. Even schrikken ze als de gezagvoerder zomaar het halve stuurwiel loslaat en zich naar hen omdraait. Kees krijgt zo'n raar gevoel in zijn maag. Kan dat zomaar? Zouden ze nu niet vallen? Wat angstig houdt hij zich vast aan de stoel van de tweede piloot. Maar deze praat rustig met de beide jongens. „Kijk, " zegt hij, wijzend op het vreemde stuurwiel, „de andere helft ligt nog op Schiphol." Peter schiet in de lach. , , 't Is geen auto, " zegt hij. „Ik weet best, dat alle vliegtuigen zo'n stuur hebben."

En dan, wijzend op een scherm, waarop af en toe wat lichtende puntjes verschijnen: „Wat is dat, meneer? " „Dat is ons radarscherm, " antwoordt de vlieger. „Nu kunnen we zelfs in het donker landen. Dat scherm laat ons precies zien waar we terecht komen." Nog vol van alles wat ze gezien hebben, keren de jongens naar hun plaatsen terug. „Als ik groot ben word ik ook piloot, " zegt Peter beslist. „Ik ook, " antwoordt zijn broertje.

Groenland

Op Groenland, het grootste eiland ter wereld, staat te midden van sneeuw en ijs een grote barak. Het is een eenvoudig, rechthoekig gebouw, opgetrokken van ruwe boomstammen en plaatijzer. Rondom de barak staan hoge ijzeren masten, waaraan grote en kleine ballonnen hangen. Het grootste gedeelte van de barak is opslagruimte. Er liggen honderden houtblokken netjes opgestapeld, er staan verscheidene sleden, kisten en dozen. Er hangen riemen', touwen en zagen. Er liggen hamers en houwelen. In het kleinste gedeelte bevinden zich drie mannen. De kachel staat roodgloeiend en aan een werkbank in een hoek staat één van die mannen te timmeren en te schaven, dat het een lust is. De beide anderen zitten aan een tafel te schrijven. De ruimte is helder verlicht door drie elektrische lampen. Deze drie mannen, die zo ver van de bewoonde wereld, op dit soms onherbergzame eiland, wonen en werken komen uit Denemarken. Ze bestuderen de dikke ijskap van Groenland. Die ijskap kan op enkele plaatsen wel 3000 m. dik zijn. Ze verrichten ook metingen voor een weerkundig instituut.

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen