DE PASTORALE BEGELEIDING VAN DE VERPLEEGSTER (-ER)

Vooral in deze tijd waarin op het terrein van de gezondheidszorg steeds meer vragen te voorschijn komen wordt het voor de meisjes die in de verpleging werkzaam zijn steeds moeilijker.

Vroeger werkte men veelal in christelijke ziekenhuizen, diakonale inrichtingen die uitgingen of in nauw kontakt stonden met de kerken. In deze ziekenhuizen werkten de leiding en de staf veelal vanuit een innerlijke bewogenheid met de medemens en had het Woord van God nog gezag in de medische ethiek.

Men zag het als een roeping om door woord en daad de patiënt tijdens de opname in het ziekenhuis rnet het Evangelie in aanraking te brengen.

In vele ziekenhuizen is het momenteel anders. De band met de kerken is in meerdere of mindere mate verbroken. Een neutraal bestuur geeft nauwelijks meer enige richtlijnen binnen welke grenzen het medisch handelen in de ziekenhuizen gestalte krijgt. Het gevolg daarvan is dat de directie en de medische staf niet meer begeleid worden om vanuit de Schrift werkzaam te zijn.

Het woord van God krijgt dan ook steeds minder gezag in het medisch handelen. Helaas wordt ook de persoonlijke overtuiging van de medicus om de patiënt met het evangelie in aanraking te brengen steeds minder ervaren.

Inmiddels is de ontwikkeling in de medische wetenschap voortgeschreden. De medische kunde is steeds groter geworden en er staan de arts thans vele middelen ter beschikking om de patiënt te begeleiden.

Deze ontwikkeling heeft de arts maar ook de verpleegster die de medische staf ter zijde staat voor grote problemen gesteld. Het zijn juist de verpleegsters die in hun dagelijks werk, in hun kontakt met de patiënt met de consequenties van het medisch handelen geconfronteerd worden.

Verschillende predikanten en ambtsdragers in onze gemeenten zijn zich bewust van de geweldige problemen

waarmee juist vandaag de verpleegsters geconfronteerd worden. Een en ander heeft er in geresulteerd clat deze kwestie op de laatst gehouden Generale Synode door ds. Hakkenberg aan de orde werd gesteld.

Onlangs had ik hierover een' gesprek met een ouderling uit onze gemeente die regelmatig op huisbezoek komt bij de verpleegsters die in de Utrechtse ziekenhuizen werkzaam zijn.

Enkele opmerkingen uit dit gesprek wil ik hier graag naar voren brengen.

In onze gemeente zijn nogal wat meisjes werkzaam in cle verpleging. Kunt U mij iets vertellen over de kontakten die U met hen heeft?

Ja, deze kontakten lopen meestal via het huisbezoek. In sommige gevallen wordt de predikant of ouderling wel uitgenodigd door de verpleegster zelf of via de ouders om eens langs te komen voor een gesprek. Soms ontmoet je de verpleegster ook wel bij het bezoeken van de patiënten.

Zijn er nog andere kontakten? Ik kan me voorstellen dat de kerkeraad weieens heeft geprobeerd de verpleegsters bij elkaar te krijgen om met hun van gedachten te wisselen?

Wij hebben hier inderdaad weieens over gesproken. Om dit tot uitvoering te brengen is in de praktijk echter moeilijk in verband met de wisselende diensten. Het is niet zo eenvoudig op een bepaalde avond alle verpleegsters van onze gemeente bijeen te brengen.

Persoonlijk vind ik het jammer dat we zo weinig tijd en gelegenheid hebben om eens met elkaar te spreken.

Welke problemen leven er bij de verpleegsters, die dan met name tijdens het huisbezoek naar voren komen?

Dat zijn de vragen rond de huiselijke situatie, de problemen die de patiënt op dit terrein naar voren' brengt o.a. opvoeding van de kinderen, huwelijksrelatie e.a.

Op welke wijze met de patiënt gesproken dient te worden over geestelijke zaken. Een reëel probleem is hier de viering van het Heilig Avondmaal. De verpleegster dient clan zonder onderscheid te maken aan de patiënten te vragen of men er aan deel wil nemen.

De waarheidsvraag van de ziekte en het einde van het menselijk leven. Sommige verpleegsters hebben patiënten gehad die veel pijn moesten lijden en hen smeekten om uit het lijden verlost te worden door medicijnen toe te dienen. De specifieke vragen van deze tijd: actieve en passieve euthanasie. Gelukkig komen er ook nog met de vraag: Hoe zal ik rechtvaardig verschijnen voor God?

Onze houding

Het is voor de verpleegster niet gemakkelijk in deze wirwar van vragen en problemen een weg te vinden. Allen die met de verzorging van de patiënten en de pastorale zorg van de patiënt te maken hebben mogen daarin niet doen wat hen op dat moment het beste lijkt.

De mens is immers schepsel Gods, naar Zijn beeld geschapen, dat sluit grote verantwoordelijkheid in.

De arts, de verpleegster mag zich dan ook wel dagelijks afvragen: Heb ik juist gehandeld, heb ik wel voldoende aandacht aan de patiënt besteed? Het gevaar is groot cle patiënt alleen als een medisch geval te zien, die adequate medische behandeling nodig heeft.

Omgang met de mens, vraagt de inzet van de gehele persoon en een worsteling om het lichamelijk en geestelijk welzijn van de patiënt. Om samen een bijbels antwoord te vinden op deze vragen heb ik deze problemen voorgelegd aan ouderling de Graaf en dokter Haringsma, beiden uit Utrecht. Daarnaast is wat literatuur weergegeven die rond deze problematiek verschenen' is.

(Zie pagina 520, 521 en 522).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen