VERPLEEGSTER WORDEN......... HOE WAAROM?

Onlangs had ik een gesprek met twee leerling-verpleegsters, die in een Diaconessenhuis werkzaam zijn. Wat tijdens dat gesprek zoal naar voren kwam, zal ongetwijfeld meerderen van ons interesseren.

Opleiding.

Wanneer je aan de opleiding voor verpleegkundige A (het zgn. witte kruis) begint, word je geacht tenminste een basisopleiding op mavo-niveau achter de rug te hebben en minimaal zeventien jaar en zeven maanden oud te zijn. De opleiding tot verpleegkundige duurt 3Va jaar met inbegrip van drie maanden vooropleiding, die hoofdzakelijk uit theorie en verpleegkundige praktijk in een leslokaal bestaat. Daarna begin je pas op de afdeling te werken: steeds weer een heel moeilijk begin. Erg belangrijk is dan ook een goede opvang door een inwerkzuster.

De opleiding is vrij pittig, niet alleen wat de leerstof betreft, maar naast een volledige dagtaak moet je in je vrije tijd studeren, verslagen maken, een aantal klinische lessen volgen (dit zijn ziektegeschiedenissen van patiënten, die op de betreffende afdeling verpleegd worden) enz. Ook in het eerste, tweede en derde studiejaar zijn respectievelijk 3, 5 en 7 studieweken in de opleidingsschool ingedeeld. Leerzame, maar ook gezellige weken, doordat je als groep weer bij elkaar bent.

Tijdens de opleiding is het verplicht om te werken op een interne afdeling, de chirurgische afdeling, de kinderafdeling en de kraamafdeling. Vooral de laatstgenoemde is een geweldige ervaring.

Bij degenen, die zich de verpleging als een ideaal beroep voorstellen, zoals dit vaak in advertenties gesuggereerd wordt, valt het in de praktijk wel eens tegen. Het is vaak hard werken, met nogal wat huishoudelijke karweitjes. Het is ook niet altijd even prettig, dat je niet zo lang van te voren hoort, welke diensten je zult krijgen, vroege — of late — of nachtdienst, neem maar op. Het is nodig je dit goed te realiseren, want hoevelen zijn er niet, die aan het begin van, of halverwege de opleiding er mee stopten, omdat het zo tegenviel.

Maar aan de andere kant is er enorm veel positiefs. Het feit, dat je als verpleegster als het ware 24 uur omgaat met zieke mensen, deze kunt helpen en vaak iets voor hen kan betekenen is iets, dat veel van je vraagt, maar waar je zelf inneriijk rijker door wordt.

De taak van een verpleegster.

Op mijn vraag, wat de taak van de verpleegster is, kwam het volgende naar voren.

a. Zij is gastvrouw van de patiënt, aan wie ze persoonlijke aandacht schenkt, draagt zorg voor ligging en voeding, en onderhoudt het kontakt met de familie bij het bezoek e.d.

b. zij is iemand, die de lichamelijke toestand van de patiënt bewaakt en verzorgt, waar deze dit zelf niet kan; c. zij is deskundige, die technische handelingen weet uit te voeren.

Wat de beroepsrol van een verpleegster betreft, wordt er van haar verwacht, dat zij rustig, zelfverzekerd en behulpzaam is, vertrouwt op haar routine (zij moet alles kunnen overzien en zo mogelijk voorzien) en zij moet zichzelf steeds in de hand kunnen houden bij emoties, bijvoorbeeld wanneer een patiënt weet, dat hij niet beter kan worden. Het feit, dat

er wel wordt geleerd, hoe je een overledene moet verzorgen, maar niet hoe je iemand begeleiden moet naar het sterven, is nog een groot hiaat in de opleiding. Want behalve de technisch-verpleegkundige hulp hebben de meeste patiënten ook geestelijke hulp van de verpleegkundige nodig... en zij verwachten die ook. De arts, die dagelijks maar even bij de patiënt is, en ook in al of niet bedekte termen vertelt waar de patiënt aan toe is, laat de patiënt soms achter in de grootste verwarring. Aan ons dan de taak, dit op te vangen, ook al sta je zelf op je benen te trillen. Het lijkt cru, en het is inderdaad scherp gesteld, maar in de praktijk gebeurt dit.

Ook het euthanasieprobleem speelt in dit ziekenhuis. Er is een kommissie benoemd, die bepaalde regels heeft opgesteld, waarbij geprobeerd wordt deze na te leven. Dit is echter een hoofdstuk apart, waar wij het hier niet verder over zullen hebben.

De verhouding verpleegster - patiënt.

Met bijna alle patiënten is er wel kontakt, maar slechts met een klein gedeelte echt kontakt, ook op geestelijk gebied.

Er is in feite een grote wisselwerking tussen het gedrag van een patiënt en het gedrag van een verpleegster. Belangrijk is, hoe een patiënt ten opzichte van een verpleegster staat, namelijk afhankelijk, jaloers, agressief bijvoorbeeld. Daar tegenover is ook belangrijk, hoe de houding is van de verpleegster tegenover de patiënt. Van de verpleegster mag verwacht worden, dat zij in dit proces van wederzijdse beïnvloeding zich realiseert, hoe groot haar eigen invloed is en dat haar gedrag zodanig is, dat zij aan de patiënt de gelegenheid biedt zich te uiten.

Nu is het bepaald geen gemakkelijke taak om steeds aan de verwachting van de patiënt te beantwoorden. Altijd gelijkmoedig en evenwichtig te zijn, zodat je je voortdurend spontaan, opgewekt en aandachtig gedraagt tegenover elke patiënt.

Wanneer je echter als eerste taak de persoonlijke aandacht voor de patiënt ziet (die niet los te maken is van de verzorging) en niet met het excuus van geen tijd komt, zijn we al een heel eind. De kleine dingen zijn immers zo belangrijk, want het hoeft geen lang gesprek te zijn, maar bijvoorbeeld een schoon glaasje water, kussens even schudden zonder dat de patiënt dit vraagt, en bijvoorbeeld onder het wassen door even vragen naar de kinderen e.d.

We moeten niet vergeten, dat de wereld van de patiënt in het ziekenhuis enorm verkleind is, zelfs vaak alleen tot het bed, en zij zijn dan veel gevoeliger voor alles.

Teamverpleging.

De laatste tijd wordt er in enkele ziekenhuizen in ons land (o.a. ook in het betreffende Diaconessenhuis) geëxperimenteerd met een nieuwe vorm van verpleging, namelijk de teamverpleging. Hierbij wordt een verpleegafdeling ingedeeld in verschillende teams, die uit een teamleidster en vier of vijf verpleegsters of

ziekenverzorgsters bestaan. Elk team neemt bepaalde kamers helemaal voor zijn rekening. Deze vorm van verpleging werkt erg prettig, omdat de verpleegsters de patiënten dan helemaal verzorgen cn niet aan de lopende band polsen, temperaturen enz.

Elke middag wordt een teambespreking gehouden, w r aar de ziektebeelden van de patiënten uitvoerig worden besproken, hetgeen' alleen maar ten gunste van de patiënten komt, omdat men als team de problemen en achtergronden van de patiënten beter leert zien en begrijpen. Je staat dan als verpleegster ook niet zo gemakkelijk alleen voor verrassingen, maar als team ben je met elkaar in staat het beste voor de patiënt te zoeken.

Roeping tot verpleegster?

Word je verpleegster uit roeping, zoals wel eens verondersteld wordt?

Een' enkele zal het wel als zodanig ervaren, maar bij het merendeel van de verpleegsters is dit niet het geval. Zij vinden het woord „roeping" veel te zwaar geladen.

Wel moet je met je hele persoon er achter staan, dan blijkt hei een moeilijk maar mooi beroep.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen