HUISARTS

Vaak vraagt de patiënt geen steun, maar in de afhankelijke positie — de andere omgeving — ventileren ze deze problemen om ze gewoon eens uitgesproken te hebben. Wel is het fijn dat ze een klankbord hebben waar de bereidheid van het aanhoren (klankbord) aanwezig is. De nodige distantie is geboden, zonodig een maatschappelijk werkster of arts informeren.

Merkwaardig eigenlijk, dat indien we horen dat een patiënt ongeneeslijk ziek is of een ernstige operatie moet ondergaan het ons meer zegt, dan dat we vernemen dat hij „voor eigen rekening" ligt... Een sterfgeval grijpt ons aan. Het verdriet van de familie, het ondraaglijk lijden, het medelijden? De verpleegster en wij dienen onszelf deze vragen te stellen om ze serieus voor de ander te beantwoorden. De Schrift wijst op het belangrijkste: Hetzij dat wij leven, hetzij dat wij sterven wij zijn des Heeren.

De laatste levensvragen is onjuist geformuleerd. Het zijn — al wordt het door ons verwaarloosd — de eerste levensvragen. Naar cle wetenschap dat clie ter elfder ure in de wijngaard dienen ook de volle penning krijgen uitbetaald dient zij door te geven wat God wil zijn voor mensen die er vijandig tegenover staan.

De arts heeft de eed afgelegd het leven, clat een gave van God is, te behouden. Is er twijfel clan kan zij er met de arts over spreken, zonodig weigeren in gevallen van euthanasie.

Het stervensproces waarbij de lichaamsfuncties geleidelijk afnemen (hartfunctie, ademhaling), is als een langzaam dovende kaars. Deze kan men uitblazen dan spreken we van actieve euthanasie. We kunnen ook de mogelijkheden van opbranden beperken (geen zuurstof geven etc.) dan spreken we van passieve euthanasie. In de praktijk van de huisarts komt passieve euthanasie niet voor dacht ik. Er is een grens aan het medisch handelen.

Plicht van de arts is, lenigen van de nood. In de uren dat het nodig en mogelijk is de ziekentroost lezen.

Hier ligt voor de verpleegster een opdracht. Het ambt aller gelovigen. De gelegenheid zoeken en indien die er is, aannemen. De Schriften openen, want... deze zijn het die van Mij getuigen. Dit is het eeuwige leven dat zij U kennen en Jezus Christus die Gij gezonden hebt.

Helaas spreken wij elkaar vaak aan als de grenzen bereikt zijn, met de dood voor ogen. Goed ware het wanneer we in onze gezonde dagen reeds gestorven zijn en met Christus opgestaan. Iemand z'n dood aan te zeggen en geen hoop te geven is wreed. Zo handelt God met ons niet. Indien gij U niet bekeert, zo zult ge de dood sterven. Maar die in Mij gelooft, leeft!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen