LITERATUUR:

1. De mens is geroepen tot dienst aan de naaste. Bij de mens echter is sterker en gevaarlijker de neiging tot het zich-zelf dienen ondanks de ander. De mens kan de zorgen van de ander indrinken maar zich evengoed er aan onttrekken. God eist van ons Hem lief te hebben maar ook de ander, de naaste te dienen. Eén is er geweest, de mens Christus Jezus, die daarin zijn levensroeping uitdrukte: Hij is niet gekomen om gediend te worden, maar om te dienen.

Dr. J. H. Bavinck,

Het raadsel van ons leven.

2. De zieke, door de nood van zijn ziekbed gedwongen tot een uiting, tot een gesprek, omdat alleen een gesprek hem klaarte kan brengen, merkt, dat hij bij haast niemand terecht kan. Dikwijls ook niet bij de arts. Niet alleen omdat hij niet zelden, als elke niet-zieke, een met kwade trouw beladen luchthartigheid verkiest boven ernst, die zijn mens-zijn en zeker zijn arts-zijn hem oplegt, maar ook, omdat hij zich wapent met medische droggronden, dat het besef van de ernst van een ziekte, het overwegen van de dood, overal en ten alle tijde het ziekbed verzwaart en de dood vervroegt.

Dr. J. H. v. d. Berg,

Psychologie van het ziekbed.

3. Voordat ik ging slapen dacht ik aan het gesprek. Ik ging na hoe lang ik voor het laatst gebeden had. Of had ik misschien nooit echt gebeden. Mijn ogen gingen er voor open dat ik altijd goddeloos geleefd had onder de schijn van godsdienstigheid, en voor ik met mijn verstand te rade kon gaan vouwde ik beschaamd mijn handen en bad, voor de eerste maal in mijn leven: Heere, erbarm U mijner! Meer dan deze vier woorden kon ik niet uitbrengen. Maar daarmee leverde ik mijn hele bestaan aan zijn barmhartigheid uit O goddelijk uur van heil, dat alleen aan armen en kinderen geopenbaard wordt. Ik heb God ontmoet en ben niet verteerd, Ik heb met Hem geworsteld en Hij heeft mij niet vernield, maar mij gezegend, als Jakob bij Pniël. Toen ik niets dan zijn rechtvaardig gericht verwachtte, vond ik enkel het wonder van zijn barmhartigheid.

Jan Overduin, Het paradijs.

4. Heeft het enige zin het leven van demente bejaarden te rekken? Kans op verbetering is immers toch uitgesloten. Moet men een bejaarde die sterk aftakelt, proberen er weer bovenop te helpen bij longontsteking? Zal men in dit geval de pencilline maar niet achterwege laten om aan dit ontluisterd leven spoedig een eind te doen komen? De kardinale vraag is of wij het recht hebben het leven te beëindigen op een ogenblik, waarvan wij menen dat het barmhartiger is iemand te doen sterven dan hem te doen voortlrjden. Het ligt voor de hand dat de autonome ethiek hier anders over denkt dan een ethiek, die het leven als gave van God ziet.

De christelijke ethiek gaat uit van het leven als gave Gods. Aan God is men verantwoording schuldig. Men zal niet eigenmachtig het levenseinde mogen bepalen.

Dr. W. H. Velema,

Rondom het levenseinde.

5. Ook wanneer er over passieve euthanasie gesproken wordt dient men goed te onderscheiden. Zoals ik reeds schreef de term op zichzelf vind ik onaanvaardbaar. Men moet onderscheiden tussen leven verlengen en sterven rekken. Wie het sterven niet rekt doet iets anders, dan wie door euthanasie de docd dichterbij brengt. Hij erkent dat het uur van sterven nu is gekomen. Hij laat de dood zijn gang gaan.

Prof. W. H. Velema,

„de Saambinder', 8 maart j.1.

6. Stellig zijn er altijd weer christenjongeren, die zich tot de verpleging voelen aangetrokken. Dat is gelukkig! Maar laten die jongeren dan goed bedenken dat het van groot belang is dat men in een ziekenhuis gaat werken waarvan bestuur en directie de bijbelse overtuiging zijn toegedaan. Verder moet men zich zijn geloof niet schamen en zéker niet het Evangelie van Jezus Christus. Men zal de bereidheid moeten hebben naar de patiënten te luisteren. Bijna altijd zal men dan aanknopingspunten ontdekken om tot een wat diepergaand gesprek te komen.

A. D. Ooms-Slob,

de Waarheidsvriend aug. '73.

7. Tot voor kort kon gezegd worden dat sterven een onderwerp was dat in de medische wetenschap niet voor kwam.

De patiënt heeft er echter recht op de waarheid te weten. Ook als hij er niet aan wil, is het zaak open en eerlijk te spreken. Vanuit het Evangelie is er een dringende reden om de waarheid niet te verzwijgen. Levenstijd is immers genadetijd.

We mogen onze medemens niet uit dit leven laten heengaan zonder met hem over schuld en genade gesproken te hebben.

Het schijnt hard, een mens in zijn zelfgenoegzaamheid te schokken. Het is nodig. Er zijn gevallen waarin het weten van de waarheid door een crisis heen tot het aanvaarden, ja tot de volle vrede bracht.

Dr. W. H. Velema,

Rondom het levenseinde.

We zeggen ouderling de Graaf en dokter Haringsma hartelijk dank voor hun bijdrage aan dit gesprek. Dat we door genade mochten uitzien naar die dag die eenmaal komen zal — naar Gods belofte — wanneer we kunnen zeggen: Zuster, ik heb U niet meer nodig!

Want als de nieuwe hemel en de nieuwe aarde komen zullen, zal niemand meer zeggen: Ik ben ziek. Dan zullen geen ziekenhuizen, geen doktoren, geen verpleegsters meer nodig zijn. Want het Lam, dat in het midden des troons is, zal hen weiden, en zal hun een Leidsman zijn tot levende fonteinen der wateren; en God zal alle tranen van hun oger. afwissen.

J. H. Mauritz.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen