DE KOLLEKTE EN DE GROTE WERELDNODEN

Denken wij met onze kollektes in de kerken ook cian de grote wereldnoden?

Deze vraag heeft betrekking op het houden van kollektes voor bijzondere doeleinden, voornamelijk ter leniging van noden, die via de nieuwsmedia in het bijzonder aan ons worden voorgelegd. Graag wil ik proberen de vraag te beantwoorden en in te gaan op de zeer sympathieke suggesties, die in de brief werden gedaan. Er zijn in de plaatselijke gemeenten allerlei behoeften, die door de gemeente moeten worden vervuld. Te denken' is aan de koliekten voor de onderhouding van de eredienst b.v. Deze zijn zo vanzelfsprekend, dat we er nauwelijks op behoeven in te gaan. De instandhouding van het kerkgebouw; de salariëring van de predikanten, kosters en andere in vaste dienst van de kerk zijnde personen. Daarnaast het dragen van de kosten aan het funktioneren van het kerkverband in classicale en synodale vergaderingen; de specifieke algemeen-kerkelijke kosten', zoals het onderhoud van de weduwen van de emeritus-predikanten en de emeriti zelf: de opleiding tot de dienst des Woords, de zending enz. Verder zijn er de specifieke diakonale koliekten, die de plaatselijke behoeftigen dienen moeten of andere diakonale taken helpen mogelijk maken, zoals de gezinszorg, de zorg voor ouden' van dagen, enz. Behalve al deze nodige zaken, die nog met vele uit te breiden zijn (scholen, Jeugdzorg!) zijn er vele koliekten voor zeer bijzondere doeleinden. En dan denken we aan de bijzondere noden. Soms spreekt een of andere gebeurtenis ons op zodanige wijze aan, dat er met milde hand voor geofferd wordt. Denk aan de watersnood van 1953, aan de aardbevingen in Agadir, Skoplje, Oost-Pakistan (nu Bangla-Desj), Peru; aan de hongersnood in India. Voor de leniging van deze noden, die uit deze gebeurtenissen voortvloeiden' is ook in de kring van onze gemeenten op een milde wijze geofferd. Tienduizenden guldens zijn door het deputaatschap voor Bijzondere Noden aan hulpverlenende instanties overgedragen.

Nu werd en wordt deze hulpverlening niet georganiseerd verricht. Dat wil dus zeggen: ons deputaatschap richt zich niet bijzonder op deze hulpverlening als een soort van „werelddiakonale" instantie. Ons werk beperkt zich tot nu toe tot het „kanaliseren" van spontaan op gang gekomen akties. Ongetwijfeld zou het overweging verdienen dat ons deputaatschap aan de komende Generale Synode een uitbreiding van haar taak verzoekt en zich dus ook als hulpverlenende instantie ontwikkelt, waardoor ook „metterdaad" in een bijbelse zin hulp kan worden verleend. We verfoeien allerlei hulp, die de Wereldraad van Kerken biedt, omdat deze hulp veelal uiting is van de onbijbelse ideologie, die de Wereldraad kenmerkt. Ook wijzen we de hulpverlening af, die andere instanties (het Werelddiakonaat van de Gereformeerde Kerken b.v.) verlenen aan mensen' en bewegingen, omdat veel van deze hulp zodanig verpolitiekt is, dat we hierin geen medewerking kunnen geven.

Het zelfstandige karakter van onze kerk zou ik ook in de hulpverlening willen laten uitkomen; hoogstens zou ik pleiten voor een samenwerking van hulpverlenende instanties van onverdacht Gereformeerd karakter.

Samenvattend kan de vraag beantwoord worden met:

1. Er wordt hulp verleend, maar deze is vaak spontaan en onder de indruk van een bepaald gebeuren.

2. Er zou meer kunnen worden gedaan als de hulpverlening zich ook richten zou op andere minder sprekende doeleinden.

Natuurlijk blijve als regel gelden het woord van Paulus uit Galaten 6 : 10: Zo clan, terwijl wij tijd hebben, laat ons goed doen aan allen, maar meest aan de huisgenoten des geloofs."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen