Op bezoek bij de Sustersvereniging „Rut”.

Op 31 maart j.1. was ik in de gelegenheid een vergadering mee te maken van de „Sustersvereniging Rut" te Randburg in Zuid-Afrika. Deze maandelijkse vergadering werd gehouden ten' huize van een van de leden, mevrouw Van Heil, omdat deze jonge immigrantengemeente nog niet beschikt over een eigen vergaderruimte.

Om half drie 's middags opende de presidente cle vergadering met het laten zingen van psalm 118 : 7, waarzij zij Psalm 8 uit cle Afrikaanse bijbel las en voorging in gebed. De notulen werden goedgekeurd en mevrouw Meyer-Polie las vervolgens in het Afrikaans een stukje voor over Job. Daarna werd een brief van een lid van de vrouwenvereniging te Amersfoort voorgelezen en ook cle „Pagina voor haar" uit het nieuwjaarsnummer van „Daniël".

Tijdens een algemeen gesprek bleek, dat er in cle gemeente te Randburg meer behoefte bestaat aan kontakt, ook via het verenigingsleven, dan in Nederland, omdat men' zijn familieleden mist. Men voelt zich aangetrokken tot zijn landgenoten, aangezien het moeilijk is om op korte termijn tot een goed kontakt met de Afrikaners te komen. De naam „Rut" werd gekozen, omdat ook zij zich als een vreemdeling vestigde in een vreemd land. (Wij wensen de dames van „Rut" toe, dat ook zij allen persoonlijk eens de keus van Ruth mogen doen.)

Daarna werd in drie groepen gediscussieerd over enkele door ons gestelde vragen. Allereerst werd een vergelijking gemaakt tussen de Hollandse verenigingen, die vroeger werden bezocht en de pas opgerichte „Sustersvereniging". Als verschillen zagen de dames het maar eenmaal per maand vergaderen, het zoveel mogelijk gebruiken van de Afrikaanse taal en gewoonten, het onderhouden van vastere kontakten en het meer betrokken zijn van het hele gezin bij de vereniging. Als antwoord op de tweede vraag over de verschillen tussen de Nederlanders en cle Afrikaners gaven vrijwel alle dames als hun mening te kennen, dat men in Zuid-Afrika gemakkelijker over zaken betreffende de godsdienst spreekt dan in Nederland. Verschillende oorzaken werden daarvoor genoemd. De doorsnee-Afrikaner begint er als het ware vanzelf over, aangezien hij veel goclsdienstiger is en' meer bekend met de bijbel. Er is nauwelijks valse schaamte waar te nemen, ook niet bij de jongeren. Bovendien is de overheid er in meerderheid voor om cle christelijke principes te handhaven, zodat ook cle communicatie-media een goed geluid laten horen. Op de scholen worden cle leerlingen er al op gewezen om voor hun principes uit te komen.

De vraag of het onze plicht is om met buren, personeel en' andere personen buiten het kerkverband te praten over de noodzakelijkheid en mogelijkheid van bekering, wordt door alle leden bevestigend beantwoord, maar iedereen vindt het moeilijk om het ook werkelijk te doen. (Er is gebed voor noclig om dit te kunnen doen tot Gods eer.) De vierde discussievraag betrof de eigen kerkelijke gemeente. Allen zijn voor een eigen gemeente, omdat men over het algemeen de tendens in de leer van cle Afrikaanse kerken te oppervlakkig vindt, hoewel er ook nog heel zuivere geluiden te horen zijn. Wat de orde aangaat, zouden wij Nederlanders er nog heel veel van kunnen leren: Er wordt niet gesnoept, niet gefluisterd en niet geschuifeld, ook niet vóór de dienst!

Het was fijn om met elkaar van gedachten te wisselen over deze vragen. Nadat tenslotte nog enkele mededelingen waren gedaan, o.a. over de volgende plaats van vergaderen bij de fam. Neels te Witpportjie, werd deze gezellige vergadering na het zingen van psalm 146 : 3 gesloten met dankgebed.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen