PAULUS ZENDINGSREIZEN

Eerst iets over cle naam van Paulus/ Tot nu toe heb ik bijna steeds de naam Saulus gebruikC Ö& i ië^zijn geboortenaam. Naast zijn geboortenaam draagt hij als Romeins burger de naam van Paulus. Het was onder de joden in de nieuwtestamentische tijd nogal gebruikelijk een dubbele naam te dragen. Onder de joden wordt de naam Saulus gebruikt, onder cle heidenen meest de naam Paulus (Hand. 13 : 9). De naamsverandering heeft met de bekering van Paulus op cle weg nabij Damaskus dus niets te maken. De uitdrukking: e moeten van een Saulus een Paulus worden, gaat dus niet op. Wel moeten we van doocl levend gemaakt worden. We moeten wel allemaal bekeerd worden en dat kan, ook voor jonge mensen/JMu we Paulus steeds hopen te volgen op zijn reizen' onder de joden en de heidenen gebruiken we cle namen maar door elkaar, zoals het ons voorkomt in de bijbel. Als jullie beschikken over een atlas of kaart op de vereniging kun je voor het inzicht in cle reizen van Paulus veel gemak hebben. Het behoeft nauwelijks gezegd te worden denk ik, maar, toch wil ik even wijzen op de manier van reizen. De mobiliteit van toen en' nu verschilt nogal. Als wij van reizen spreken denken we meteen aan trein, auto, fiets, brommer, etc. aan gebaande wegen. In één uur kunnen we ons, afhankelijk van het vervoermiddel heel wat kilometers verplaatsen. Dat was in de dagen van Paulus niet zo. De wegen waren over het algemeen goed en redelijk beveiligd tegen rovers. De snelheid waarmee men vooruit kwam, hing af van de wijze van reizen, net als nu. Te voet, rekende men dan zo'n 27 kilometer per dag. Voor wagens ± 40 kilometer per dag en voor een ijlbode zo'n 80 km. per dag. Verreweg de meeste reizigers reisden te voet. Enkelen reisden te paard of per wagen. Laten we ons dat maar eens indenken! Hoogst waarschijnlijk heeft Paulus zijn reizen wel te voet afgelegd, met niet meer bij zich dan een bundeltje met het allernodigste en natuurlijk waar mogelijk per schip, zoals we lezen' in Hand. 13 : 14, waar gesproken wordt van Seleucië, de haven van Antiochië aan de Orontes. We zouden het kimnen vergelijken met Rotterdam en Hoek van Holland. De reis gaat naar Cyprus. De bevolking daar bestond vooral uit Grieken. De boodschap van het Evangelie werd daar al eerder gebracht, Hand. 11 : 19. Barnabas was er geboren, Hand. 4 : 36. Dat zal mogelijk ook wel de reden geweest zijn dat ze daar heengingen. Later is Barnabas weer alleen naar Cyprus gegaan, Hand. 15 : 39. Dit eiland in de Middellandse Zee is het doel van de reis. Ze komen aan in de plaats Salamis aan de oostkant van het eiland. Een plaats

net een half miljoen inwoners. Daar is dus werk genoeg. Waar mensen zijn daar zijn monden en daar moet ook het Woord verkondigd worden, ter bekering. De liefde van Christus dringt de apostelen, Paulus en Barnabas. Het valt ons op dat het woord Gods ; erst gericht wordt tot de joden. Volgens verklaarders omdat de joden het uitverkoren volk Gods zijn, en ten tweede omdat Paulus hiermee een conflict met de Romeinse wet wilde voorkomen. Omdat het in het Romeinse rijk verboden was om vreemde goden te verkondigen. Welke oorzaken wij ook opzoeken, de eerste oorzaak ligt altijd bij de Heere. Hij bepaalt waar en wanneer en door wie en aan wie Zijn Woord moet gepreekt worden. Met hun drieën zijn zij het hele eiland doorgegaan, vs. 6. Kris kras zou dat kunnen betekenen. Overal waar gelegenheid was, gezaaid en geplant. Tot Pafos toe. De verzen 6 t/m 12 vertellen ons de ontmoeting met het paganisme, heidendom, in één van zijn ergste vormen. Pafos aan de zuid-westkust van Cyprus is een voornaam middelpunt van de Venusclienst. Pafos is ook de plaats waar de pro-consul woont, vs. 7. Zijn naam is Sergius Paulus. Deze is een verstandige man en zeer begerig het woord Gods te horen. Hij vond het in het heidendom niet. Gelukkig maar. Niets zal ons ooit gelukkig maken buiten Christus. Niets zal ons lege hart kunnen vervullen, dan alleen het Woord Gods. Sergius Paulus heeft alles wat het hart begeert en is toch niet gerust. Hij zoekt! Hij heeft aan zijn hof een joodse tovenaar Bar Jezus, zoon van Jezus; in het grieks Elymas = wijze. Hij is een leugenaar, een valse profeet, vs. 8. Welk een verschil! Twee zoekende mensen, Sergius Paulus, een heiden, verstandig, zoekt het Woord Gods; roept Paulus en Barnabas bij zich. Toont zich zeer begerig en ziende de tekenen die gebeuren, gelooft hij, verslagen zijnde over de leer des Heeren, vs. 12. Deze man valt onder de toezegging des Heeren door Jesaja gesproken (Jes. 6G : 2) op deze zal Ik zien, op de verslagene van geest, die voor Mijn woord beeft. De andere zoekende is Elymas, een jood, vol haat en vijandschap. Een zoon van Abram, met een afkerig hart, hij zoekt het werk Gods af te breken. Israël verwerpt hoe langer hoe meer haar Zaligmaker. De heidenen vragen naar de wortel van Isaï die staan zal tot een banier der volken. Door de Heilige Geest, vs. 9, wordt deze zoon van Jezus, deze zoon van Abram genoemd een kind des duivels, vijand van alle gerechtigheid, boordevol met alle ongerechtigheid. En bezig met de rechte wegen des Heeren krom te maken. Deze mond wordt gestopt, vs. 11. Zie Ps. 63 : 12b met de kanttekeningen. We lezen niet van veel vrucht op Cyprus. Geen gemeente wordt gesticht, niemand begeert de doop. We horen wel eens de uitdrukking: al was er het maar voor één". Zo is dan toch het Woord Gods niet voor allen ten val geweest. Van deze éne weten we dan dat hij geloofde. Laat ons gedurig gebed zijn, dat we het Woord niet horen tot onze val, zoals bij Elymas. Vreselijk zal dat zijn. De vindenstijd is veel korter dan we denken. De Synagoge blijft wel op Cyprus. De vorm wordt nog wel gehandhaafd, maar Paulus vol des Heiligen Geestes en die met hem waren, varen van Pafos weg. Ze nemen het Woord mee. We kunnen ons nog een hele poos met de vorm van onze godsdienst op de been houden, terwijl de kracht des Heeren om te genezen allang voorbij is. We lezen ook van Jezus' voorbijgaan! Hij zou door dien weg voorbij gaan. Laat ons dan acht geven op dat kleine moment dat Hij aan de deur staat en klopt. Paulus en de anderen gaan nu naar Perge, een stad in Pamfilië, een provincie aan de kust van KL Azië. Perge is een provinciehoofdstad aan de Cesters en beroemd vanwege een tempel van Diana. In deze stad verlaat Johannes Barnabas, en Paulus keert naar Jeruzalem terug, vs. 13. Wat daarvan de reden is, wordt niet meegedeeld, het zal wel van ingrijpende aard geweest zijn, want bij de 2e reis weigert Paulus hem weer mee te nemen.

We lezen niet dat Paulus en Barnabas in Perge gepreekt hebben. Wel op de terugweg, Hand. 14 : 25. Van Perge gaat het naar Antiochië. Er wordt bij vermeld: n Pisisië om deze stad niet te verwarren met Antiochië in Syrië. Daar zoeken ze weer de Synagoge op en dringen zich niet op de voorgrond, maar zetten zich neer. Wachten op gelegenheid die God geeft. Na de gebruikelijke lezingen van de wet en de profeten worden ze door de overste van de synagoge gevraagd een woord van vertroosting te spreken. Dat behoeft men aan Paulus geen twee keer te vragen. We moeten altijd maar wachten op het „geruis in de toppen der bomen". Want dat is het teken dat de Heere voor ons uitgaat. Maar dan rnoet er ook terstond gebruik van gemaakt worden. Rep u dan zegt de Heere tot David, 2 Sam. 5 : 24. In de verzen 17 t/m 41 vinden we de eerste bekende rede of preek van Paulus gericht tot de hellenisten. We onderscheiden drie delen in deze preek: s. 16—25: en historisch overzicht, vs. 26—37: e aan-

sluiting van Jezus' werk aan de profetie, vs. 38—41: e zouden zeggen de toepassing Zo zij u dan bekend! Mannenbroeders. Paulus kan scherp preken, maar duidelijl en met liefde. Paulus staat hier in de voetstappen van de Hee.ro Jezus. Van zijr preek zeiden dé joden: eze rede is hard. De uitwerking bij Jezus en Paulus is dar ook gelijk. En dat zal ook in onze tijd altijd openbaar komen. De joden, eigengerechtigde mensen, die de zaligheid door eigen doen willen verkrijgen, ergerer zich en vallen af, vs. 45, 46, 50. Maar de andere kant is: e heidenen, die van verre staan, die in duisternis zijn, die verblijden zich, vs. 48. Het geloof van de heidener is de vervulling van Gods raad, vs. 48. Niet één blijft er achter, die door God verkoren is zal worden toegebracht. De kanttekenaren verklaren het woord verordineerd, dat is: an God verkoren' en van Hem tot het eeuwige leven beschikt, zoals dit woord overal in de Heilige Schrift deze betekenis draagt. En dit wordt hier niet alleen van deze ene prediking van Paulus, maar ook van de gedurige voortgang en de gestadige vrucht des evangelies gezegd, zie Hand. 13 : 49. Maar wat Paulus ook tegenkomt en wat men ook voor commentaar krijgt, ze handelen volgens het voorbeeld van Christus. Ze schudden het stof van hun voeten af tegen hen. Matth. 10 : 14, Mar. 6 : 11, Lukas 9 : 5, Hand. 18 : 6. Gelukkig die zoon des vredes die hoort en doet. Jammer die zoon die zich ergert. Eens zal hij wensen gehoord te hebben, maar dan zal het te laat zijn. Uit de streken van Antiochië uitgestoten kornen zij te Iconium, zonder stof aan hun voeten!! Dat was een getuigen tegen hen die niet hoorden te Antiochië. De discipelen in Iconium zijn blij met de komst van deze Godsgezanten, dan is er ook plaats voor de Heilige Geest, vs. 52.

Gespreksvragen:

1. Ga eens na wie Johannes is in Hand 13 : 5 genoemd. (Hand. 12 : 12, 25, Kantt. Hand. 13 : 13).

2. Ga eens de goddeloosheid na van Bar-Jezus. (Hand. 8 : 9, 19 : 13, Lev. 20 : 6, 27, Ex. 7 : 1, 22 : 18, 1 Sam. 28 : 9—19).

3. Wat is toverij en' wat is waarzeggerij.

4. Wat houdt het eigenlijk in, in de rechte wegen des Heeren te verkeren.

5. Hoe trek je de lijnen door naar de tijd waarin we leven wat betreft de tweeërlei uitwerking van de prediking'.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen