DE LAWINE III

„Altorff, Altorff!"

In spanning wachten de doodvermoeide dorpelingen op een antwoord. Ze hebben enkele uren geslapen, maar toen de zon opkwam zijn ze weer aan het zoeken gegaan. Nu — het is elf uur in de morgen — hebben' ze zoveel sneeuw weggegraven, dat ze met steeds kortere tussenpozen de boer bij zijn naam roepen. Er is gelukkig geen gevaar voor nieuwe lawines. Het vriest hard en de zon staat stralend aan de helderblauwe hemel. Ze zijn moe, dat is waar, maar ze geven het niet op. De ouderen onder hen weten van mensen, die vier dagen onder de sneeuw begraven lagen en die toch gered zijn. Ook de jongens uit het bergdorpje trekken onvermoeibaar — naar het schijnt — met hun sleden heen en weer om de afgegraven sneeuw weg te brengen. Hoeveel tonnen sneeuw zouden ze al weggesleepd hebben? Hun rug, hun armen, al hun spieren doen zeer van het trekken. Maar opgeven? Dat nooit! Hu, als ze denken aan Hans en Liesl, aan Werner en de boer met zijn vrouw, zo diep onder die koucle sneeuw! O, dan trekken ze nog tweemaal zo hard, dan laden ze nog een schep sneeuw extra op hun slee, dan lopen ze nog harder om zoveel te eerder terug te zijn met de lege slee.

„Altorff, Altorff!"

Stil, o stil, de dorpelingen kunnen hun oren bijna niet geloven, daar horen ze een dof geklop. Met een brok in de keel graven ze verder, nu met dubbele behoedzaamheid. Het geklop wordt duidelijker. De spanning neemt toe. En dan dan stoot één van de mannen met zijn schop op hout. Een zware dakbalk wordt zichtbaar. Uiterst voorzichtig werken nu enkelen verder. Het is doodstil geworden, alleen het geklop klinkt harder. Als er een groot stuk van het dak is blootgelegd, zetten een paar dorpelingen hun houwelen tussen cle balken en wrikken en wringen heel behoedzaam de zware spanten opzij. Een paar voorzichtige rukken en een groot gat wordt zichtbaar. Een brede bundel zonlicht valt in die opening. Allen houden de adem in. Dan bukken een paar mannen zich over dat gat en zien in de vernielde stal een toneeltje, dat de tranen in hun ogen brengt.

Tussen de poten van een schaapje liggen Hans en Liesl stil naast elkaar, hun ogen knipperend naar het heldere zonlicht. Werner houdt een poot van de tafel in zijn hand, die hij na veel moeite heeft losgewrikt, toen hij hoorde roepen. Boer Altorff ligt met het hoofd op de knieën van zijn vrouw, die met tranen in de ogen naar omhoog kijkt. „Gered, " zucht ze, „Heere, dank U wel, U hebt het gedaan."

Die avond is de kleine dorpskerk vol. De dominee uit het naburige plaatsje is er in geslaagd, het getroffen dorp te bereiken. Toch nog Kerstfeest voor de blijde dorpelingen, toch nog een' Kerstpreek voor deze dankbare mensen.

Hoor, de kleine gemeente zingt verheugd van de hulp, die van de Heere alleen is, van het gebergte, vanwaar ik dag en nacht des Hoogsten bijstand wacht.

Stil luistert men naar het gebed van de predikant, een gebed, dat een dankgebed wordt. Stil luistert men naar het Woord van God, dat verhaalt, hoe Zijn Zoon geboren werd in een stal en gelegd werd in een kribbe. En onwillekeurig gaan de gedachten uit naar de wonderlijke redding van boer Altorff en zijn gezin. Het huis helemaal vernield, kapot geslagen door het geweld van de lawine. De stal gespaard. Hoor, de dominee zegt van de preekstoel, wat leeft in de harten van de dorpelingen: „GODE ALLEEN DE EER!"

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen