RECHTSE REACTIE IN ROOMSE KRING

Wist u dat

op 26, 27 en 28 januari in Noordwijkerhout een landelijk pastoraal overleg wordt gehouden, dat in de plaats komt van de Landelijke Pastorale Raad, die op verzoek van enkele Curie-kardinalen werd opgeschort

bisschop Simonis de paus bezocht. Hij werd ontvangen in particuliere audiëntie. Eerder bezochten bisschop Möller van Groningen en kardinaal Alfrink hem, kennelijk als onderdeel van een proces ter normalisering van de verhoudingen tussen het Vaticaan en de Nederlandse kerkprovincie

de landelijke werkgroep van „Open Kerk" een landelijke ontmoetingsdag heeft gehouden. Deze beweging is ontstaan na de benoeming van Mgr. Gijsen uit een gevoel van van machteloosheid tegenover machtsvertoon

bisschop Simonis de open communie laakte met niet-roomskatholieken

er ontslag dreigt voor kerkleiding, die een gehuwde priester liet voorgaan in een eucharistieviering

de Rechtse Roomse Partij Nederland meedeed in de verkiezingsstrijd op 29 november j.1.

er volgens pater Kotte misdadig objectief wordt gezwegen door de communicatiemedia

de grootste opstandige beweging binnen de Italiaanse Roomskatholieke kerk haar eerste nationale vergadering heeft gehouden. Deze „7-november-beweging" streeft naar een „evangelische opstand" binnen de Italiaanse kerk

Een schipbreuk?

„Als een schip breekt, hebben golven

en stormen vrij spel, ze slaan de delen van het schip uiteen, al zijn ze neg zo hecht verbonden, en verbrijzelen en verzwelgen het schip en de lading en de bemanning. Dan sluiten de golven als over een graf." (uit een rede van pater Drs. W. Kotte). Wat eens een machtig vaartuig was, dreigt uiteen te vallen. Vele tegenstellingen leidden vaak tot heftige discussies. In tegenstelling tot de protestanten heeft de RK-kerk de zichtbare eenheid bewaard. Het was een onneembare vesting. Een vesting, die door zijn strakke hiërarchische organisatie van geen wankelen wist. Alle aanvallen van buitenaf hebben ze kunnen weerstaan. De laatste decennia zijn de aanvallen van binnenuit gekomen: liturgie-hervorming, Nieuwe Katechismus, gemeenschappelijke eucharistievieringen en de celibaatkwestie. Deze ontwikkelingen hebben in deze tijd geleid tot een polarisatie.

Twee visies

Er is een grote ongerustheid ontstaan in het Vaticaan over de situatie in de Nederlandse kerkprovincie. Het merendeel van de Nederlandse bisschoppen wenst een gezagsuitoefening, die rekening houdt met de verantwoordelijkheid van de ander. Zij willen een denkwijze, aangepast aan de denkwijze van de mens van vandaag. Zij willen ook de hooggeroemde inspraak honoreren. Deze stroming is voor het eerst zichtbaar geworden in kwesties rond de zedenleer. In 1954 al was een pastorale oriënteringsccmmissie opgericht met als doel te werken aan de vorming en voorlichting van de bevolking i.v.m. psychohygiëne en pastoraat. Hun conclusies waren extreem, verdacht en provocerend. Rome ging zich er zelfs mee bemoeien. Professoren werden ontslagen vanwege hun moderne theologie. Vooral Nijmegen werd onder de loupe genomen. In Rome stond Nijmegen bekend als de „zondige Rivièra van het katholicisme". Deze ontwikkeling is doorgegaan. Er bleven nieuwe denkbeelden komen, vooral geprikkeld door het autoritair ingrijpen van het centrale kerkbestuur. Zo brak de nieuwe theologie in Nederland baan en met haar de nieuwe normen voor sexualiteit, de nieuwe godsdienstige opvoeding, de nieuwe opleiding van priesters en religieuzen en de nieuwe gedachten over geboorteregeling. Deze ontwikkeling wordt — al of niet openlijk — toegejuicht door organisaties als „Septuagint", „Open Kerk", „Pax Christi" en personen als kardinaal Alfrink en Mgr. Bluyssen.

Tegenover deze visie krijgen we de rechtse reacties van personen en organisaties, die het gezag zien als een autoritair, geïsoleerd optredend gezag. Ze willen handhaving van de strakke hiërarchische organisatie. In het verzet tegen de paus zien zij de oorzaak van alle ellende. Bisschoppen clie hun gezag verloren hebben. Priesters, die hun belofte ontrouw zijn geworden. Eucharistievieringen, die verworden tot een toneelvoorstelling. Om nog maar niet te spreken van de gewetens van duizenden, die zijn misvormd of vernietigd, zeggen de St. Willibrcrdusvereniging van de rechtzinnig katholieken, de Rooms-Katholieke Partij Nederland, Mgr. Simonis, Mgr. Gijsen en pater Drs. Kotte.

S t. Willibrordusstichting

De ziel van deze stichting is de eerdergenoemde pater Drs. Winand Kotte. Deze stichting moeten we niet verwarren met de „St. Willibrord" vereniging, die zich bezig houdt met het oecumenisch werk in de Rooms-Katholieke Kerk in Nederland. Deze vereniging kwam laatst in het nieuws, doordat de Rotterdamse bisschop Simonis openlijk zijn afkeuring uitsprak over een door deze vereniging georganiseerde eucharistieviering met niet-Rooms-Katholieken in Rijswijk. De stichting van pater Kotte is daar een fervent tegenstander van. Zij hebben hun vereniging genoemd naar Willibrord, die zijn leven heeft gewijd aan de kerstening van ons vaderland. Hij is hun lichtend voorbeeld. Hij leefde ook in een tijd van een geweldige geestesstrijd waarbij het christelijk geloof op het spel stond. Willibrord weigerde zich te onderwerpen aan de voorwaarden, die de Frankische koning hem stelde. Hij wilde geen horige worden van een wereldlijk vorst. Teen restte hem nog alleen zijn weg te gaan naar Rome. Van Christus wilde hij immers zijn, voor Christus wilde hij immers werken. Daarom wilde hij Christus' plaatsbekleder voor hem laten beslissen. Willibrord kreeg zijn zending en veroverde heel Nederland voor het geloof in een 50-jarige apostelarbeid. Zijn voorbeeld wil de stichting navolgen. Zijn geloof moet ook hun geloof zijn. Dat willen ze stellen tegenover een verpolitiekte kerk, waar Marxisme wordt gedoceerd, evenals in het onderwijs, tegenover de communica-

tiemedia, die terwille van de progressiviteit hun beginsel ontrouw zijn geworden. Daarom staan op het verlanglijstje van pater Kotte drie wensen bovenaan: een eigen omroep, een eigen partij en een eigen krant. In de K.R.O., de K.V.P., de Volkskrant en de Tijd herkent een Rocms-Katholiek zich niet meer. Alles stelt men in discussie, terwijl men nalaat positie te kiezen. Heel de katholieke publiciteit manipuleert met de feiten en de stem van Rome wordt niet meer gelezen' en gehoord. Er is een grote behoefte aan communicatie met Rome. De geestelijke en morele afbraak van ons volk is, naar hun mening, een gevolg van de verzaking van de beginselen bij het gebruik van de publiciteitsmedia. „Vijanden van Geel en de kerk misbruiken de communicatiemedia. Dat zijn de vrijzinnige modernisten, die hun eendagsvlieggedachten en hun quasi moraal tegenover de eeuwige waarheid stellen." Daarom acht pater Kotte het van het grootste belang de beschikking te krijgen over zendtijd, teneinde zijn levensleer te kunnen verkondigen. Een stem in do ether maakt het mogelijk om weerstand te bieden aan de ondermijning van gezag in kerk, gezin en maatschappij, stelt hij in hetzelfde interview. Er zijn 5 miljoen katholieken in ons land. Hij rekent in zijn streven op de zwijgende meerderheid. Want als deze mondig wordt, dan komt de omroep er. En de partij ! En ook de krant!

Het streven van deze stichting is tegengesteld aan de koers van de Nederlandse kerkprovincie. Een' vaak herhaalde vraag is daarom: Wat zijn de kontakten van pater Kotte met het Vaticaan? We citeren hier een antwoord uit Da Kerkklokken van St. Willibrord van oktober 1970: „Er is iemand, die opening van zaken vraagt, wat betreft mijn correspondentie met de Paus.

Afgezien van het feit, dat dit een persoonlijke correspondentie is en dat dit dus zo maar niet kan, wens ik toch niet, dat men daarin het doorslaggevende argument zou zien voor datgene wat we nastreven. Het gaat om de zaak zelf, die zichzelf waar moet maken en uit zichzelf waar moet zijn.

De erkenning door Rome kan alleen een bevestiging achteraf zijn, öf, wat we niet verwachten, gezien de tekenen, die ons wel niet bedriegen, een afwijzing ervan. Als dit laatste echter toch zou

gebeuren, dan zouden we ons onvoorwaardelijk aan dit hoogste gezag onderwerpen." De trouw aan de paus is in dit antwoord een onwankelbaar feit!

Rond de benoeming van Mgr. Gijsen

Vele problemen: zijn gerezen rond de benoeming van Mgr. Gijsen als bisschop van Roermond. Een man, die men karakteriseerde als „iemand, die alles alleen wilde doen, zelfs het samenwerken." Het aantal Limburgers, dat meent dat met de benoeming van rector Gijsen tot bisschop van Roermond een juiste keuze is gedaan, is in vijf maanden gedaald van 31 naar 24 procent.

Andere vragen die in de enquête zijn gesteld, zijn:

1. Is hij een vooruitstrevend man, die de vernieuwing bevordert! (50 "/o: NEE) 2. Zal hij de verschillende stromingen in de kerk dichter bij elkaar brengen? (52%: NEE) 3. Houdt hij in zijn beleid meer rekening met Rome dan met de andere Nederlandse bisschoppen? (50 %: JA) 4. Zijn er mogelijkheden om tot een oplossing te komen van de moeilijkheden in het bisdom Roermond? (41 °/o: JA; 37%: NEE)

De paus heeft zich volledig achter zijn beleid geplaatst. Hij maakt zich zorgen over de situatie in Nederland, maar hij is ervan overtuigd, dat men in Limburg op de goede weg is. Dat bleek ook wel uit het antwoord aan het Kapittel van Roermond, die een bezwaarschrift tegen de benoeming hadden ingediend. Alle door de bisschop genomen beslissingen en gedane uitspraken werden goed geacht. Het Kapittel werd opgeroepen tot herstel van de hiërarchie. Niet Mgr. Gijsen, maar zij die zich in hun beleid keren tegen de bestaande orde met verwaarlozing van Goddelijke en kerkelijke wetten, hebben problemen opgeroepen en de kerk in de huidige impasse gebracht, omdat het verdoezelen van het begrip „zonde" ertoe heeft geleid, dat ongeoorloofde sexuele omgang, gebruik van drugs, homofilie, abortus als de normaalste zaken worden beschouwd. Door tegen 1 de abortus als de moord op het ongeboren kind te ageren, staat de bisschop evenals de paus op de bres voor de kerk van Christus. Dergelijke volzinnen lezen we in de uitgaven van de St. Willibrordusstichting ter verdediging van het beleid van Mgr. Gijsen.

Trouw aan de paus en Rome

Op 29 november j.1. deed in de verkiezingsstrijd ook mee „De Rooms-Katholieke Partij Nederland" (RKPN). Ze deden mee onder het motto: „De RKPN handhaaft christelijke wetgeving." Deze partij werd opgericht door de 47-jarige leraar Nederlands aan een middelbare school te Hoorn, Klaas Beuker. Al de kandidaten staan achter de geloofsbelijdenis van de paus. Men zou ze kunnen noemen DS '70 onder de Rooms-Katholieken, want ze schamen zich voor de huidige Rooms-Katholieke vertegenwoordiging, die de katholieke identiteit heeft verloren. Een duidelijke vorm van verraad vindt men de kwestie rond de abortus. Voor de verkiezingen: tegen! Na de verkiezingen in het regeeraccoord: VOOR! Doordat er op deze wijze herhaaldelijk gesold wordt met principes, voelen deze mensen zich dakloos geworden. Daarom hebben zij zich een nieuw politiek onderdak gecreëerd in de RKPN. Deze deconfessionalisering binnen de KVP zullen we verder laten rusten, daar een ander artikel in het themanummer daaraan is gewijd.

Wel zullen we U enkele punten uit hun program melden. U ontdekt dan vooral m.b.t. de zedelijksheidwetgeving grote punten van overeenkomst met de programs van SGP en GPV.

1. de Overheid regeert bij de gratie Gods 2. naleving van de Tien Geboden is tot heil van de samenleving 3. abortus is moord 4. pornografie uitbannen 5. handel in drugs verbieden 6. geen fluoridering van het water 7. herziening van het subsidiestelsel

Enkele slotopmerkingen

Deze rechtse reacties brengen wel de nodige duidelijkheid in de huidige politieke en kerkelijke situatie. Tegenwoordig is het een normale zaak dat brede kloven in de kortste tijd worden overbrugd. Rome en Reformatie schijnen elkaar steeds beter te vinden. De Reformatie gaat op een vergissing lijken. De toekomstvisie van paus Johannes XXIII schijnt werkelijkheid te gaan worden. Hij zag in drie stadia de eenwording gerealiseerd worden: „toenadering, ontmoeting (huidige stadium) en tenslotte volledige hereniging." De RK-kerk zal daarvan het middelpunt willen blijven, daar zij zich ziet als de zichtbare eenheid (UNA SANCTA). De rechtse reacties in Roomse kring en het optreden van paus Paulus bewijzen dat deze visie nog steeds geldt, dus dat de kloof Rome - Reformatie nog even groot is als voorheen. Het is hen nog steeds te doen om de gescheiden broeders (de protestanten') op te roepen in de RK-kerk hun vaderhuis te zien. De Protestanten horen er dan pas bij, als ze terugkeren in de schoot van de moederkerk. Alle gezamenlijke eucharistievieringen zijn geen gevolgen van werkelijk eenheidsstreven, maar hebben het karakter van een opgevoerde show. Een show, die weleen's verstrekkende gevolgen kan hebben. Ligt achter de eenheid van de kerk geen ander doel: wereldeenheid? Ziet men de kerkeenheid niet als model voor de wereldeenheid? Denk in dit verband eens aan het optreden van de Wereldraad van Kerken, die hetzelfde doel nastreeft. Deze twee zoeken elkaar, want ze hebben elkaar nodig voor cle verwezenlijking van hun doelen.

De eerlijkheid van de rechtzinnige Rooms-Katholieken geeft kerkelijk de zeer noodzakelijke duidelijkheid. Hier waarderen we een houding positief, terwijl we het totaal negatief beoordelen. Politiek geeft dit alles ook wel duidelijkheid, maar of de functionering van het parlementaire stelsel met de zoveelste nieuwe partij gebaat is, is een grote vraag.

Voluit positief kunnen we ons stellen achter hun strijd tegen het zedelijk verval in ons land. In die strijd rond de zedelijkheidswetgeving kunnen we ons volledig vinden. Ook wij stellen op de voorgrond de naleving van de tien geboden tot heil van de samenleving. „In het houden van Zijn geboden ligt grote loon".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen