OP KAMERS WONEN

„Wilt u eens cle problemen belichten die ontstaan als kinderen de ouderlijke woning verlaten en alleen gaan wonen", zo luidde één van cle vragen die over dit onderwerp bij de redaktie binnenkwamen. En inderdaad, die problemen zijn er. Een groot aantal van ons, bijvoorbeeld verpleegsters en studenten, is korte of lange tijd na het verlaten van de school genoodzaakt, door werk of studie het ouderlijk huis te verlaten en ergens op kamers te gaan wonen. Weer anderen doen dit omdat ze vinden oud genoeg te zijn om op eigen benen te kunnen staan, en zij er behoefte aan hebben hun dagelijks leven naar eigen inzicht te kunnen regelen, los van de regels van het ouderlijk huis.

Voor vele ouders is het niet altijd even gemakkelijk hun kinderen het ouderlijk huis te zien verlaten. Zij zijn niet zelden bevreesd, en' dit geldt te meer als de kinderen nog vrij jong zijn, dat het ontbreken van het ouderlijk gezag er wel eens toe kan leiden dat zoon of dochter verkeerde wegen inslaat. En helaas komt dit ook wel eens voor. Het terecht komen in een nieuwe omgeving, zonder de beschermingvan het ouderlijk huis, blijkt in de praktijk voor sommige jongeren wel eens een te zware opgave te zijn.

Veel hangt daarbij natuurlijk af van de omgeving waarin je terecht komt. Ik denk bijvoorbeeld aan verpleegsters. In de eerste periode van hun opleiding zijn zij verplicht in een zusterhuis te wonen. Veelal is de sfeer daar, vooral qua levensstijl toch wel heel anders dan w r ij het graag zouden zien. Maar ook als je gaat werken of studeren buiten je eigen woonplaats kom je direkt in een andere omgeving clan die waar je van huis uit vertrouwd mee was. Je vrienden en bekenden waar je dagelijks mee omging zie je wellicht uitsluitend nog in de weekends en je krijgt een nieuwe kring van bekenden in je nieuwe omgeving. Let er daarbij op met wie je nauwere kontakten aanknoopt. Het is van het grootste belang dat je van het begin af aan laat merken wie je bent, en je er niet voor schaamt dat je in je levensstijl, hoe je je kleedt, wat je doet in je vrije tijd, hoe je de zondag viert, naar welke muziek je luistert, om maar enkele dingen te noemen, je anders wilt gedragen dan vele van je leeftijdsgenoten. Als je door valse schaamte of om wat voor reden clan ook hier niet voor uit durft te komen, belast je alleen maar je eigen geweten. Bovendien vindt men je achteraf vaak nog een slappeling, terwijl men voor iemand die duidelijk voor zijn mening uitkomt en dit ook verder in zijn leven toont, vaak veel meer waardering heeft.

Probeer vrienden of vriendinnen te krijgen die op dezelfde wijze willen leven als jij. Juist door het ontbreken van de dagelijkse band met het gezin heb je dit nodig. Sluit je niet op, maar neem kontakt op met de kerkelijke gemeente in de plaats waar je verkeert. Vele kamerbewoners dreigen kerkelijk tussen wal en schip te geraken. Vaak blijven ze lid of dooplid in de plaats waar het ouderlijk huis is, maar zijn ze niet in staat om daar catechisatie te volgen, lid te zijn van een vereniging of huisbezoek te ontvangen. Terwijl ze in de plaats waar ze in de week verkeren zich ook niet opgenomen voelen in de gemeente omdat ze er zondags nooit of slechts een enkele keer naar de kerk gaan.

Probeer hier zelf wat aan te doen als je op kamers gaat wonen. Geef je naam en adres door aan de kerkeraad in de plaatst waar je komt, en probeer via een vereniging of op welke wijze clan ook, ook daar een aantal kennissen te krijgen. Ook voor kerkeraden en verenigingen ligt hier natuurlijk een taak. Het komt helaas nog wel eens voor dat verpleegsters en studenten, hoewel hun adressen bekend zijn, geen huisbezoek ontvangen of niet door een vereniging benaderd worden omdat ze nu eenmaal officieel lid zijn in die andere gemeente. Men vergeet dan dat ze daar echter ook nauwelijks aan het kerkelijk leven kunnen deelnemen omdat ze er zelden aanwezig zijn. En het lid zijn van de kerk mag toch nooit inhouden dat we elkaar wel zondags in de kerk zien, maar in de week ons niet om elkaar bekommeren. Vergeet daarom ook als jeugdvereniging zulke jongeren niet. Sommigen hebben nu eenmaal een duwtje nodig.

Een ander probleem waar je als kamerbewoner mee te maken krijgt is het ontbreken van de band met het gezin rondom Gods Woord. Gelukkig wordt in de meeste van onze gezinnen nog dagelijks bij de maaltijden' gezamenlijk gebeden en een gedeelte uit de Bijbel gelezen. En hoewel hierbij het gevaar van sleur niet altijd denkbeeldig is, toch is het van niet te onderschatten waarde dat wij op die wijze dagelijks met Gods Woord gekonfronteerd worden. De vervreemding van God en Zijn dienst van grote delen van ons volk vindt niet in de laatste plaats zijn oorzaak in het achterwege laten van deze „huisgodsdienst". Als je op kamers gaat wonen valt dit weg. Je eet op je werk, of in de stad, alleen of met enkele vrienden 1 . Daarom is het zo nodig om van het begin af aan dagelijks een bepaalde tijd te reserveren voor het lezen van een gedeelte uit de Bijbel en gebed. Verscheidene goede bijbelse dagboeken zijn er momenteel te koop. Je hebt dit even hard nodig als je dagelijks brood. Maak er dan ook gebruik van.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen