BEVINDING EN GEVOEL

Eén van cle lezers van ons blad stelde de vraag in hoeverre de bevinding van de gelovigen verschilt van de gevoelens, die ieder mens kan hebben. Hij schrijft: „Dus in hoeverre is bevinding gelijk te stellen of psychologisch te verklaren met wat de onbekeerde mens voelt en ervaart? "

Om op deze vraag het goede antwoord te vinden, moeten wij allereerst duidelijkheid hebben, over wat bevinding is. De ware bevinding is de vrucht des geloofs. Het geloof schenkt gemeenschap met Christus, en de ervaringen van de gelovige, die uit deze inlijving in en gemeenschap met Christus voortvloeien, noemen wij de bevinding. Daarom — en hier ligt wel het principiële verschil met de gevoelens die ieder mens kent — betrekt cle bevinding zich altijd op God en Christus. De vreugde in de bevinding des geloofs, is altijd de vreugde in God door Christus. Paulus vermaant: „Verblijdt U in de Heere te allen tijd." En in psalm 89 zingen we: „Zij zullen in Uw naam zich al den clag verblijden." En de droefheid in de bevinding des geloofs is altijd weer droefheid over de zonde en over het gemis van de Heere als gevolg van die zonde. Dus de gevoelens, die ieder mens heeft, worden in de bevinding des geloofs geheiligd en betrekken zich op God en Christus.

De vraagsteller schrijft: „Iemand kan zich bijvoorbeeld ontzaglijk eenzaam en verlaten voelen, zoals vele jongeren tegenwoordig, die geen uitkomst zien. Is dit dan gelijk te stellen met een kind van God, die zegt, dat alles zo donker is en clat hij God niet meer ziet, dat zijn ziel zo dor is, terwijl hij alleen maar depressief is? " Inderdaad, ook een kind van God kan gewoon depressief zijn en kan dat. naar voren brengen in beelden, die aan de bevinding van de gelovigen doen denken in tijden van strijd en aanvechting. Dit moet in de zielszorg altijd goed onderscheiden worden, want hier kan voor bevinding worden aangezien, wat niet meer dan een algemeen menselijke ervaring is en dan ook psychologisch kan verklaard worden. Maar, als het recht ligt, dan is in het genoemde voorbeeld dit het verschil: de onbekeerde mens, die zich eenzaam en verlaten' voelt, zoekt ten diepste ook hier alleen zichzelf en God zoekt hij niet. Terwijl als een kind van God zich eenzaam en verlaten voelt, is er een tijd geweest, dat hij mocht ervaren, dat de Heere bij hem was en clat het hem goed. was nabij God te zijn. En dat mist hij nu, door welke oorzaak dan ook. Dus ook dan staan altijd weer God en Christus in het middelpunt. Dat is het grote onderscheid tussen gevoel op zich en bevinding.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen