BOTSING DER GULTUREN 11

Ook in eigen land

Niet alleen in andere landen, maar ook in ons eigen land botsen de kuituren. Wat voor gevolg heeft het verblijf in ons land voor de buitenlandse werknemer? Jullie weten dat het met de industrie in ons land niet zo goed gaat. Dat komt voornamelijk doordat de produktiekosten steeds stijgen. De lonen zijn een onderdeel van die kosten. Een werknemer, die zijn vak verstaat en er voor geleerd heeft, zal meer verdienen dan iemand, die er niets van weet. Om dus de produktiekosten niet zo snel te laten stijgen, neemt men liever voor bepaald werk ongeschoolde arbeiders in dienst. En waar halen we die vandaan?

In de loop van de jaren '60 heeft de regering met een aantal landen rond de Middellandse Zee wervingsovereenkomsten gesloten. Daar heerst grote werkeloosheid en daardoor ook grote armoede. Er zijn gebieden waar men nog net zo leeft als bij ons in de Middeleeuwen. De mensen daar willen hun situatie graag verbeteren en nemen dan ook de mogelijkheid om ergens anders geld te verdienen met beide handen aan. Van 1960 tot 1970 zijn er ongeveer 2 a 300.000 buitenlandse werknemers in ons land geweest, die elkaar om de 2 a 3 jaar afwisselden. In 1970 waren er ins ons land:

1.500 Grieken 2.350 Portugezen 3.790 Jcegoslaven 12.320 Spanjaarden 16.040 Marokkanen 17.660 Turken

Totaal werken in West Europa ongeveer vijf miljoen buitenlanders. In de landen waar ze werken, wil men niet veel aan hun ontwikkeling doen, want hoe beter ze in hun vak thuis raken, hoe meer ze moeten verdienen. En clat is van de werkgevers de bedoeling niet. Je zou het kunnen zien als een moderne vorm van slavernij. Over de vele politieke en ekonomische kanten die aan deze zaak verbonden zijn, wil ik niet schrijven, 't Gaat meer alleen over de problemen, die deze mensen ondervinden als ze onze kuituur binnenstappen.

Het Mohammedanisme

Wij zien ze wel op straat lopen en misschien weten we ook nog waar ze wonen; maar van de spanningen, die het leven in een andere omgeving met zich meebrengt, weten we veel te weinig. Het eerste verschil is al het voedsel. De gastarbeider, die meestal Mohammedaan is, mag b.v. geen varkensvlees eten. En het andere vlees moet leeggebloed zijn. De slager moet de halsslagader van het dier doorsnijden. Omdat dit in Nederland verboden is, eten ze, als gevolg daarvan, geen vlees. Ook door andere

godsdienstplichten ontstaan er moeilijkheden. B.v. het onderhouden van de vaster gedurende de maand Ramadan, de negende maand van het Mohammedaanse jaar Men moet dan vasten van zonsopgang tot zonsondergang. Heel strenge Moslims slikken zelfs hun speeksel niet door. Je kunt je voorstellen, dat, als je de hele clag niet eet of drinkt en' toch hard moet werken, er dan van dat werk niet veel terecht komt. Het is dan ook heel goed te merken aan de procluktie van die maand. Dat brengt hen in konflikt met de werkgever. De Moslim, die aan zijn geloof wil vasthouden, wil echter niet toegeven. Nu heeft men een oplossing gevonden: Degenen, die de voorschriften wel willen houden, gaan in de maand Ramadan met vakantie naar huis. Als ze zich onder landgenoten' bevinden onderhouden ze hun geboden, maar zijn ze alleen, clan wordt het met de godsdienst niet zo ernstig genomen. Er is dus, ook wat dit betreft, niets nieuws onder de zon.

Ze voelen zich vaak ziek. De klachten ontstaan, doordat ze onder grote geestelijke druk leven. En dat is geen wonder. Want ze zijn ver van hun familie, ze verstaan de taal niet, ze zijn bang voor de dokter, ze weten niets van sociale voorzieningen, en daarbij komt nog, dat de politieke onvrijheid van hun land (Griekenland, Spanje, Portugal) hen ook hier achtervolgt. Kortom ze voelen zich erg onzeker. Vooral voor de arts is het erg moeilijk om te weten te komen wat de patiënt mankeert. Op een keer stapte Ahmed bij de dokter binnen en zei: „Jomoen said sajidi". , , Oh", zei de, dokter en hij wees naar Ahmeds maag. in de veronderstelling dat het maagpijn was. Toen begreep Ahmed het niet meer, want hij zei: „Goeie dag mijnheer". Zulke spraakverwarringen kosten de arts veel tijd, vandaar dat hij de prijs van een consult weieens verhoogt voor deze mensen.

De familie.

De sterkste mannen met het grootste verantwoordelijkheidsgevoel worden uitgekozen om in het buitenland te gaan werken. De flinkste mannen trekken clus uit het dorp weg. Dardoor wordt de toestand thuis nog slechter. De vrouwen moeten nu alles doen, dus ook het land bewerken of de geiten hoeden. Dat is te zwaar voor hun toch al zware bestaan. De mannen weten dat, en daarom proberen ze zo snel mogelijk veel geld te verdienen om zodoende de toestand thuis permanent te kunnen verbeteren. In die twee jaar is de man enigszins aan westerse maatstaven gewoon geraakt. En als hij dan weer thuis komt ziet hij het verschil.

Op een keer kwam Omar thuis. Eerst begroette hij zijn vader; toen zijn moeder. Ondertussen had zijn vrouw al die tijd op een afstandje staan kijken. Omar mocht niets zeggen en zij ook niet. Pas toen de ouders naar bed waren mocht ze dichterbij komen. Toen Omars oudste broer binnenstapte trok ze zich weer snel terug. Stoelen waren er niet dus Omar ging net zoals vroeger met gekruiste benen op de grond zitten. Dat viel allemaal niet mee. Kan hij dan zijn vrouw niet meenemen naar het Westen? Dat zal de vader nooit goed vinden, want wie zal dan voor hem zorgen? En als de vrouw in het Westen komt zal Omar willen, dat ze Turks onderdanig blijft, maar ook de vrijheden zal hebben van de Nederlandse vrouw. Zouden ze dan gelukkig zijn?

Geld.

Een enkelink lukt het met het verdiende geld de toestand thuis te verbeteren. Bij de meesten mislukt het, want ook bij deze volken delen achterneefjes en achteroud-tante's in de vreugde en' in de droefheid van de familie. Hij moet om te beginnen veel cadeaus meebrengen. Daaraan wordt zijn rijkdom afgemeten. Hij moet veel meenemen, maar het moet allemaal in één koffer. Een hele puzzel voor hem. Als cle geschenken uitgedeeld zijn, moet hij een groot feest geven ter ere van z'n thuiskomst. En tenslotte moet hij de schulden betalen van z'n vrouw maar ook van de rest van de familie. Als er dan nog geld over is mag hij voor zichzelf beginnen. Goed, hij begint een winkeltje , maar hij mag niet rijk worden! Als iemand dat merkt komt er al gauw een of ander arm familielid om geld vragen. En arm zijn ze allemaal Hij komt clus nooit uit de put. Het wordt een grote teleurstelling. Ahmed of Omar of hoe ze ook mogen heten heeft kennis gemaakt met het Westen. Hij weet hoe het kan en hoe zijn gezin zou kunnen leven. Hij leeft in Nederland tussen twee kuituren in, maar ook als hij weer thuiskomt. En zo kan het

bebeuren dal Ahmed het slechts een paar maanden vol houdt thuis, om dan weer weg te trekken.

Zo ontstaat er een moderne vorm van nomadisme. Het kan ook gebeuren dat hij de Westerse kuituur niet overneemt, maar zich daarvoor afsluit tijdens z'n verblijf in het buitenland. Dan gaat hij zijn eigen land idealiseren, wat op een teleurstelling uit loopt bij zijn terugkeer.

Een hemel op aarde.

De problemen, die ontstaan, zijn voor elk volk verschillend. Die verschillen zijn afhankelijk van de aard en gewoonten van hun land. Toch hebben allen, die met het Westen in aanraking zijn gekomen iets gemeenschappelijks gekregen: Er is eenzelfde denkwijze ontstaan over de toekomst. Door de rijkdommen van het Westen verlangt men naar een beter leven, naar een betere wereld; een soort hemel. En als die niet tijdens hun leven komt, dan hopen ze het voor hun kinderen. Wat erg dat onze kuituur de indruk wekt een hemel op aarde te zijn! Zoals de Joodse kuituur een heenwijzen was naar de komst van de Heere Jezus, zo zou de kuituur van het Christelijke Westen dat ook moeten zijn. Helaas krijgen de mensen, die met onze kuituur in aanraking komen niet die gedachte. Bij wie zit de fout?

Ter navolging.

Tenslotte nog een laatste opmerking. Je hebt gezien dat de buitenlandse werknemer er niet gelukkiger op wordt door hier te gaan werken. We kunnen het zelfs als verloren tijd beschouwen, want hij ging weg als ongeschoold arbeider en hij komt net zo terug. Thuisgekomen moet hij zijn brood weer op de oude manier verdienen, omdat hij niets geleerd heeft. Gelukkig wordt er in ons land door diverse instanties veel

voor deze mensen gedaan, zodat het niet voor allen op een teleurstelling uitloopl Beschouw hen als mensen. Daaraan ontbreekt het nog wel eens in Nederland, zoal blijkt uit de opmerking van een Turk, die bij een christelijk zakenman ging werken: , , Dit is de eerste keer dat ik door cle ander gewoon behandeld word en dat il hetzelfde werk als zij mag doen, mijnheer."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen