AANDACHT VOOR GEHANDICAPTEN

Aandacht gevraagd.

Wanneer ik deze maal de aandacht vraag voor gehandicapten, dan is dat, omdat ik in de voorgaande dagen, in de eerste week van augustus, op een bijzondere wijze met lichamelijk gehandicapten in aanraking ben gekomen. De indruk die deze ontmoeting op mij gemaakt heeft is zo diep, dat ik eerst daarover schrijven wil. Het gaat over leden en doopleden van onze gemeenten die van de Heere een groot kruis in hun leven gekregen hebben. Deze mensen, ook jonge mensen, lopen' zo gauw de kans dat we hen vergeten. Hun lichamelijke conditie is zodanig, dat we in deze tijd van welvaart en van drukte hen voorbijlopen. Toch horen ze erbij. Daarom nu eerst eens even aandacht gevraagd voor gehandicapten.

Jubileumgeschenk.

De oorzaak, dat ik op zo'n bijzondere wijze met een deel van de gehandicapten van onze gemeenten in aanraking kwam is het Jubileumgeschenk van de Bond van Meisjes-en Vrouwenverenigingen van de Gereformeerde Gemeenten. Zoals u weet jubileerde de Bond. Dit jaar werd het 25-jarig bestaan van de Bond gevierd. En bij een verjaardag hoort een tractatie. Het is een geweldige tractatie geworden. Aan niet. minder dan 40 lichamelijk gehandicapten werd een week vakantie aangeboden in de „Blije Werelt'" te Lunteren. Zaterdag 29 juli j.1. werden de gasten ontvangen. Een staf van 25 personen uit onze gemeenten, waaronder een arts, was ter verzorging aanwezig. Na een week, op zaterdag 5 augustus, gingen de gasten weer huiswaarts. Zowel de gasten als de stafleden konden terugzien op een zeer bijzondere week.

Het bijzonclere.

Waarin bestond nu het bijzondere van die ene week? Dat is natuurlijk nooit te vatten in enkele woorden. Dan moet u de gezichten zien. Dan moet u de gesprekken meemaken. Dan moet u het zingen horen, dat overigens veel gedaan werd. Dan moet u de sfeer proeven. En nu geloof ik dat ik het wel zo'n beetje kan omschrijven; het was onze eigen sfeer. En om nu te begrijpen wat dat betekent voor onze gehandicapten, dan moet ik u iets vertellen van de omgeving waarin sommigen van hen moeten leven. Er zijn gehandicapten die moeten leven in verzorgingstehuizen die van onze levensinstelling niet zijn. Waar ze voortdurend moeten verkeren in een omgeving die van het Woord van God en van een levensinrichting naar dat Woord niet veel of helemaal niets moet hebben, 's Zondags gehaald om naar de kerk te gaan, maar daarna weer worden teruggebracht. Nu mochten enkele van deze mensen een week verkeren in een omgeving waar de dag werd ingedeeld zoals we dat thuis gewend zijn. Waar over de dingen' van het Koninkrijk kon worden gesproken en ook metterdaad gesproken werd. Waar psalmen werden gezongen. Waar met een gelijkgezinde over de moeilijkheden, de persoonlijke moeilijkheden kon worden gesproken. Een ander facet is de eenzaamheid. Denkt u zich dan in wat dat is. Wel eens bezoek natuurlijk. Een uurtje. Maar dan toch weer alleen. In deze week leefden ze met elkaar, de gasten en de stafleden als een groot gezin. Dat is voor velen een verademing geweest.

Nog een andere zaak. Dat is een ervaring geweest voor een ieder. Wij denken altijd dat ons kruis het zwaarst is. Maar in aanraking gebracht met anderen, blijkt dat ons

kruis altijd lichter is. Dan is hetgeen we in ons leven tegenkomen altijd maar gering. Dan ga je je schamen over allerlei gemopper. Want — en dat is het ten diepste — wij belijden wel grif dat wij niets waardig zijn, maar in de praktijk is dat wel anders. Wat maken we ons druk over veel futiliteiten, maar als we gesteld worden voor het leed van anderen, dan valt ons pak wel mee. En als we werkelijk onwaardig worden, dan houden we zelfs onzegbaar veel over.

Daar is ook de zondag geweest. Tweemaal is er een kerkdienst gehouden. Eenmaal een leesdienst en eenmaal heb ik daar voor mogen gaan. Voor sommigen was dit een ervaring. Ik weet van een gast die in 20 jaar al geen kerkdienst meegemaakt had. Wel natuurlijk over de kerktelefoon en over een bandrecorder, maar niet in de clienst zelf.

En tenslotte — er zou nog veel meer te noemen zijn, — maar dan zou het artikel te lang worden — de gesprekken. De gesprekken naar aanleiding van de bijbelstudie. Eenvoudige gesprekken, die echter vaak ook toonden de dingen waarmee geworsteld werd. De persoonlijke gesprekken waaruit soms bleek de hartelijke goedkeuring van de weg die de Heere met hen ging. Verblijdende gesprekken, wanneer er iets bleek van de vreze Gods.

Welnu, vat alles samen, dan hebben' we wat wij noemen de sfeer die er gedurende die ene week heerste. Een sfeer die indruk maakte.

B1ijvende aandacht.

Dat was de sfeer van die ene week. Die ene week. En dat is nu juist de reden waarom ik in dit artikel de aandacht vraag voor de gehandicapten. Het was maar een week. Ik hoop dat dit werk voor de gehandicapten bestendigd mag worden. De Bond van Vrouwenverenigingen jubileerde in 1972. Volgend jaar D.V. zou de organisatiekommissie wel weer zo'n week willen aanbieden. Het kost echter veel geld. Wie heeft voor dit doel iets over? Besturen van verenigingen denk bij alle aktiviteiten eens aan dit doel! Het gironummer is:2402518 t.n.v. Mevr. M. C. van Woerden-Verhoef, Kortenhoevenseweg 39, Lexmond.

52 weken.

En toch, hoezeer het ons zou verblijden wanneer D.V. in 1973 zo'n week herhaald zou worden, er is een andere zaak waarvoor ik uw aandacht vraag. Op de laatste avond van cle vakantieweek, die op een zeer waardige wijze werd doorgebracht, heeft een der gehandicapten in een klemmend betoog ons allen daarop gewezen. En die zaak geef ik gaarne door. Die zaak is deze.

De gehandicapten gingen weer naar huis, naar hun gemeente, naar hun omgeving. Wat zij nu op prijs stellen is om in het verenigingswerk te worden opgenomen. Dus niet zo, dat hier en daar door leden van de verenigingen een bezoek wordt gebracht, maar dat zij een plaats krijgen binnen de verenigingen. Het is voor hen een vreugde om ook mee te denken en mee te praten over allerlei onderwerpen. Dat is psychisch voor hen van zo'n groot belang.

Dat betekent voor de verenigingsleden van de jeugd-, vrouwen-, zang-en studieverenigingen, dat zij in hun omgeving eens moeten nagaan of er zulke lichamelijk gehandicapten zijn. Zij kunnen zichzelf moeilijk presenteren. Het opnemen van deze mensen in het werk van de verenigingen eist wat offers, zij het, clat deze offers wel meevallen. Zij moeten worden gehaald en gebracht. Soms zullen zij met bepaalde verrichtingen moeten worden geholpen, dat is natuurlijk afhankelijk van de aarcl van hun handicap. Wees echter verzekerd van het feit dat u deze mensen met het opnemen in uw vereniging vreugde bereidt.

Vele zaken vragen onze aandacht en hebben misschien onze aandacht. Laten we echter oog hebben voor de mens die naast ons leeft, en die door de plaats die ze moeten innemen in onze samenleving ons niet dadelijk zo opvallen'. Wat wij vragen is een blijvende aandacht voor de gehandicapten van onze verenigingen. Het is misschien een goed agendapunt voor de eerste vergadering in het nieuwe seizoen, clat weldra weer aanvangt. Wie begint?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen