Hij blijft getrouw!

Uit een vraaggesprek, uitgezonden op Pinkstermaandag door de N.C.R.V., met dhr. H. Algra, laten we hieronder enkele fragmenten volgen, die ons erg aangesproken hebben. Er worden dingen gezegd en problemen aangesneden, waar we wat aan kunnen hebben en waar we midden in zitten. Algra heeft ook in onze kring grote bekendheid gekregen door zijn boeken over de Vaderlandse Geschiedenis, geschreven samen met zijn broer en door zijn boek „Het wonder van de 19e eeuw".

Nu is hij 76 jaar en nog steeds hoofdredakteur van het christelijk dagblad „Het Friesche Dagblad".

Een zegen voor ons volk, ook voor deze tijd.

De vragensteller vroeg commentaar op de bewering dat Algra in de lijn zou staan van Kuyper en Colijn. Algra begint z'n commentaar met er cp te wijzen dat in dit gezelschap bescheidenheid past, want Kuyper was een unieke persoonlijkheid en Colijn werkte op heel ander terreinen.

„Maar", vervolgt A., „dat wat in de vorige eeuw is verworven, bijvoorbeeld op het gebied van de christelijke school en de christelijke organisaties, wat toen is opgebouwd en waarvoor offers zijn gebracht, dat zie ik als een zegen voor ons volk, ook nog voor deze tijd. Ik sta nog voor de volle 100% achter de School met de Bijbel en verdedig die voortdurend. Wat men toen heeft mogen verwerven, dat moet men niet loslaten en zwevend maken, want men weet niet, wat men dan verderft, terwijl er zulke grote zegeningen zijn geschonken".

Wat een ontzaglijk wonder.

„Ik vind het zo'n ontzaglijk wonder, dat dat in de vorige eeuw allemaal is begonnen en in deze eeuw is voorgezet. Dat heb je in geen enkel ander land zo gehad. Dat is te danken aan enkele geniale figuren, maar ook aan mensen in steden en dorpen (—), die er volkomen achter gingen staan en ik wil graag mijn best doen om dat levend te houden, dat het wel de moeite waard is, om, in het volle leven en met name ook in de scholen, in de maatschappelijke organisaties en ook in de politiek, de Bijbel open te houden en om te zeggen: En daar begin ik altijd mee!"

Toen ook elke avond wat!

In het gesprek kwam ook ter sprake de invloed van de jongelingsverenigingen vroeger én nu.

Ik geloof wel dat die invloed achteruit is gegaan. Het is heel moeilijk te zeggen waaraan dat ligt. We zijn er niet door te zeggen: Dat komt omdat die jongens vroeger niets anders om handen hadden, dan de j.v. Dan vergissen ze zich weer. Ze weten dan niet hoe het in die tijd was. Toen ik jong was, zestien - zeventien jaar, waren allerlei jongens lid van de j.v., lid van het muziekkorps, het fanfarekorps, lid van de zangvereniging en lid van een reciteerclub. Ze waren altijd bezig op allerlei gebied. Dus het kan er niet aan liggen, dat zij niets anders hadden".

Systematisch werken.

„Maar het was toen op de j.v. wel zo, en dat is een groot verschil, geloof ik, met tegenwoordig, dat er veel meer systematisch gewerkt werd. Zat je op de j.v. met elkaar te praten, want je zat niet onder curatele; er was niemand die je de wet voorschreef: We willen de N.G.B. behandelen, dat zijn 37 artikelen, dan gaan we daar 37 keer over praten, verdeeld over twee jaar, telkens één artikel.! Als dat achter de rug is, dan weten we er wat van."

Een goede kadervorming.

„Er zijn natuurlijk heel wat jongens geweest, die er 80 tot 90% van hebben vergeten, maar er is toch een kern gevormd, die er wat van wist. Die wist waar ze over praatte. Dat is een kadervorming geweest, die van grote betekenis is geweest. Daar zijn tal van ouderlingen en diakenen geweest, die nooit het werk zó hadden kunnen doen, zo goed onderlegd zouden zijn geweest voor dat werk, wanneer ze niet in hun jeugd een jaar of zes op de j.v. waren geweest".

Uit dit antwoord blijkt de grote waarde van systematisch werken op de JeV! Niet van de hak op de tak, dan is het verband zoek. En de vormende waarde van het samen bezig zijn rondom Gods Woord, kan later van betekenis blijken te zijn in het leven.

Het is niet zo eenvoudig.

Hoe staat U tegenover het al of niet handhaven van de oude normen voor de toekomst en het opkomen van nieuwe normen voor het leven?

„Uw vraagstelling is, met alle respekt, niet helemaal juist. Was het maar zo, dat je kon zeggen daar zijn oude normen die verdwijnen en nieuwe normen komen er voor in de plaats. Het is heel vaak zo, dat de oude normen verdwijnen en dat er geen nieuwe voor in de plaats komen, maar dat er een soort normloosheid komt. Dat kweekt allerlei vormen van individualisme én allerlei gevoelselementen enz. gaan een rol spelen, waardoor er geen zede meer is, ook geen christelijke zede!"

Een verpulvering van het leven.

„Men zegt dan: Laat ieder maar doen wat goed is in zijn ogen. Dat betekent een verpulvering van het leven, wanneer mensen met elkaar niet bepaalde levensvormen, omgangsvormen, bepaalde gedragspatronen hebben, waarvan ieder zal zeggen, daar zijn we het over eens, dat het zus hoort en niet zo. Dan is er eigenlijk geen gezond leven meer mogelijk!"

Mogen we nog „neen" zeggen? !

„Nu geloof ik dat het precies zo is, zoals onlangs een vrouw op een vergadering van de Geref. Vrouwenbond vroeg, heel puntig, aan haar inleidster: „Vindt U dat een vader en moeder tegen de kinderen nog neen moeten zeggen? "

Kijk en daar zijn mensen die die vraag nauwelijks bevestigend durven beantwoorden, omdat ze het gevoel hebben, dat er misschien nog normen zijn die individueel aanvaard worden, maar in elk geval zijn er geen normen voor ons gemeenschappelijk öf ze behoren er niet te zijn. Daarom geloof ik dat de onderscheiding van oude en nieuwe normen een te eenvoudige voorstelling van zaken is. Het grote probleem is dat er maar niet een zekere verschuiving is.; Dat is in het verleden ook altijd geweest. Men kan zeggen, dat er in de zede nieuwe nuanceringen aangebracht moeten worden. Als dat gebeurt blijft het toch iets met een gemeenschappelijk element. In deze tijd is het heel vaak zo, dat je je afvraagt: Aanvaarden de mensen voor zichzelf en anderen nog wel normen. En dan vind ik het een bedenkelijke zaak. Dat vind ik verontrustend."

Het leven gericht op de Heere Jezus geeft een vaste koers.

Zal er in de toekomst weer vraag zijn naar nieuwe normen?

„Dat zie ik nu al bij de jonge mensen. Erkomt een sterke behoefte naar boven om vastheid in het leven te hebben."

Terug naar de Bijbel.

„Ik geloof dat dat de grote zegen is geweest van mijn leven én van degenen, die ik lief had en van mij heengegaan zijn. Ik mag wel stellen, dat dat ook leeft bij mijn kinderen. We moeten altijd weer terug naar de Bijbel én elke dag bij de Bijbel leven. Dan is het zo, dat je natuurlijk weieens het gevaar kan lopen om je teveel te hechten aan een bepaalde tekst of aan een bepaalde wending, maar aan de andere kant is het toch ook weer zo, dat hoe meer je in de Bijbel leest, elke dag weer, hoe meer je verrast wordt door de grote rijkdom én door het telkens nieuwe dat je toe spreekt. Het is niet zo, dat je ooit aan platgetreden paden komt, maar je gaat verwonderd telkens weer in d.e tuin, waarin alles bloeit en waar je soms verwonderd staat, dat je denkt: Hé, héb ik dat nog nooit opgemerkt? Maar het staat er toch én het staat er zó: En dan ben ik persoonlijk dankbaar dat het er zo staat. Zo leven uit de Bijbel, dat betekent ook dat het gebedsleven zich bij de Bijbel aansluit. Dat het bidden en vooral ook het danken (—) telkens weer een antwoord is op wat de Heere heeft gezegd."

De benadrukking van de grote waarde van het lezen van Gods Woord en van het gebed hebben mij getroffen. Laten we met al onze vragen, en dat zijn er heel wat, terugkeren naar de God van de Bijbel en aan Hem vragen of Hij bij de overdenking van Zijn Woord, thuis, in dienst, in het internaat en op de vereniging door Zijn Geest indachtig wil maken wat we nodig hebben om staande te kunnen blijven te midden van de maalstroom van zonde, waar we midden in zitten. De Heere is wakker over Zijn Woord en Hij wil het geloof door Zijn Geest in onze harten werken én versterken.

Hij blijft getrouw!

We zijn erg blij met de rijke gedachten van Algra en hopen dat hij bij de voortduur krachten naar lichaam en ziel mag ontvangen om het christelijk volksdeel via zijn dagblad in Friesland te leiden in gehoorzaamheid aan de norm van Gods Woord.

I. A, Kole.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen