De roeping van David

Slagorde lag tegenover slagorde: het leger van Israël in de stellingen in het Eikendal en daar tegenover het leger van de Filistijnen. Dagelijks trad uit het Filistijnse legerkamp een geducht man te voorschijn, de reus Goliath. Hij was 3 meter lang en geheel ompantserd. Hij was gewapend met een ontzaglijk zwaard en een vervaarlijke knots. Hij maakte een schrikwekkende indruk. Een man van ijzer en een mond van koper. Wanneer hij die mond opende, weerklonk zijn godslasterlijke taal door het hele Eikendal.

Hij bralde er de grofste vloeken en scheldwoorden uit. Hij hoonde Israël en de God van Israël met alles, wat in hem was. Verschrikkelijk!

Hij daagde elke Israëliet uit om het maar eens voor die God tegen hem op te nemen. Wie zag hier zijn roeping? Koning Saul? De officieren? Ze kropen weg en schaamden zich voor elkaar.

Niemand trad naar voren, niemand had de moed om te zeggen: „Ik doe het met Gods hulp".

Niemand zag zijn roeping. Allen dachten, dat moet een ander maar doen. Ook Davicl is hier. Hij is nog een jongen. In opdracht van zijn vader is hij hier maar even op bezoek.

Straks moet hij weer naar de schapen terug. Hij staat hier tussen de soldaten en knijpt zijn nagels in het vlees van zijn handen als hij de honende woorden van de Filistijnse reus hoort.

Hij herhaalt telkens weer, met een stem, trillende van ontroering: „Want wie is deze onbesneden Filistijn, dat hij de slagorden van de levende God zou honen? " Hij denkt n'et: laat een ander dit gevaarlijke karwei maar opknappen, de koning zelf of één van zijn officieren. Neen, Davicl ziet zijn roeping. Hij zegt: „Uw knecht zal heengaan en hij zal met deze Filistijn strijden."

Hier komt ook tot ons de vraag: Zien wij onze roeping? David heeft geen groot, woord over andere mensen. Hij roept niet: , , 't Is schande, dat niemand deze zaak aanpakt." Hij zit niet boordevol kritiek. Neen, hij z et zijn eigen roeping.

David raakte in vuur toen het ging om de eer van God. Hij sprak: „Wie is deze onbesneden Filistijn, dat hij de slagorden van de levende God zou honen? " Dat kan hij niet hebben.

Beste vrienden, hebben ook wij zo de slagorde van cle levende God, dat is de Kerk, lief? In Davids tijd was die slagorde d'.ep ingezonken. Toch bleef het de slagorde van de levende God.

Zo is cck de Kerk in onze dagen voor velerlei kritiek vatbaar, niettem'.n is het ook vandaag de slagorde van God.

Brandt voor die Kerk ook de liefde van ons hart? Is het onze begeerte onze schouders te zetter, oncler de opbouw van Gods huis?

Begint cck ons hart te gloeien en te tintelen van verontwaardiging als dat huis van God, die Kerk d.es Heeren wordt aangetast? Of maken we zelf dat huis te schande door ons achteloos en soms meer dan onverschillig verkeer in dat Sion van God?

Smeek de Heere, dat Hij in ons hart die ware liefde werke voor de Heere en Zijn dienst. Smeek, dat Hij Zelf onze ogen opene voor het schijnschoon van heel de wereld buiten God en voor de onvergankelijke schatten van Zijn hemels Koninkrijk. David ziet zijn roeping' en durft ook in kinderlijk vertrouwen op de Heere die roeping' te volbrengen. Moge in ons hart die genade en die Gcdsvreze gevonden' worden, die ook in David worden gevonden. Want aan zulke Davids zal Christus, als de grote Zoon van David eenmaal geven de kroon des levens.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen