MIJN ZOON, GEEF MIJ UW HART

De zomernacht werd zwart, Toen, zacht en duidlijk klonk er Een klare stem door 't donker: Mijn zoon, geef Mij uw hart!

Ik aarzelde . . . verward . . . Was het de wind die zoefde? En weer zei, maar bedroefder, De stem: geef Mij uw hart!

Ik wrong mij op den gronde Tot ik de woorden vond: Heer, 't moet door U genomen!

En nog eens overviel Die stille stem mijn ziel: Daartoe ben Ik gekomen.

Willem de Mérode

Uit: De stille tuin, 1933

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen