De gelijkenis van het zaad

als kikkers overal overheen. Nu weten we wel, dat God vrij Is in zijn bedeling, maar het is niet de gewone weg, die God houdt. Bij zulke mensen wordt de ware ootmoed gemist. De tijdgelovige is geraakt in het gevoel, niet in het hart. Sommigen blijven meeleven tot hun dood, maar dan valt de scheiding: Ik heb u nooit gekend; op aarde boven Gods volk uitgezongen, doch nu God vloeken. Meestal echter keren ze reeds gedurende het leven tot de wereld terug, gelijk Orpa en Demas.

Hier uit kunnen we leren dat we ondanks onze tranen, tcch verloren kunnen gaan; dat we kunnen juichen en straks eeuwig wenen. Daarom is het zo nodig altijd te blijven vragen: Heere, indien ik op de schadelijke weg ben, leidt Gij mij dan op de eeuwige weg. Dat geldt ook voor de derde soort mensen, waar de Heere Jezus van spreekt, waar het zaad onder de doornen valt. Ze zijn de waarheid toegedaan, maar het breekt niet door: niet in de ontdekking, niet in de droefheid naar God, ook niet in de blijdschap des geloofs.

Er iets, menselijk gesproken, dat de groei belemmert. Wat is dat? De wereld en alles wat daarmee samenhangt! Dat neemt zoveel in beslag, dat er geen tijd en lust over blijft voor het enige nodige. We kunnen God niet dienen en de mammon. Waar uw schat is, daar zal uw hart zijn. Een mens kan veel loslaten, maar één cKng ontbreekt: verkoop al wat gij hebt, en gij zult een schat hebben in de hemel; en dan gaat zo iemand bedroefd weg. Nooit met Paulus geleerd: Ik ellendig mens. Straks zal hun scheepje op de kusten der eeuwigheid vergaan.

Hoe werden zij, tot ieders schrik, Vernield, als in een ogenblik!

Hoe anders gaat het met de mens, waar uit vrije genade het zaad des Wcords mag vallen in een wel toebereide aarde.

Het is het werk des Heiligen Geestes de zondaar te overtuigen van zonden. Door de Wet leren zij hun ellende. In die weg worden zij in beginsel gezuiverd van het onkruid der zonde, maar wordt er ook een lust en liefde geboren om Gods geboden te onderhouden. Ze kunnen het niet meer houden in de wereld en worstelen in de eenzaamheid om de gemeenschap Gods, die door de zonde is verbroken, maar die ze niet kunnen missen. In de weg van afbraak gaat de mens, ons eigen ik, ten onder. Uit u geen vrucht in der eeuwigheid, om dan ie leren: uw vrucht wordt uit Mij gevonden. Zulk één klaagt veel over zichzelf, maar moet goed spreken van de Heere. Uit de diepte roepen ze tot God, die op Zijn tijd uitkomst geeft.

Zalig de mens, die met Hem vernederd en begraven wordt, want die zal ook met Hem opstaan en vruchten voort brengen, de één dertig, de ander zestig en de derde honderdvoud, naar dat de Heere goed acht. Uw vrucht wordt uit Mij gevonden. Wedergeboren tot een levende hoop en in Christus vruchten te mogen dragen van geloof en bekering is de grootste schat, die we op aarde kunnen verkrijgen. Het is Gods werk van het begin tot het einde, Hij zorgt er ook voor, want Hij heeft gebeden dat hun geloof niet ophoude. Dat deze gelijkenis van het zaad ons allen tot zelfonderzoek bracht: een zaaier ging uit, om zijn zaad te zaaien. Hoe is het met ons, geachte lezer?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen