Hulp voor het Egedde-kind

Doet barmhartigheid

Toen het zendingswerk van de Gereformeerde Gemeenten in '63 in het Egeddegebied werd opgezet, begon men met het houden van polikliniek in een bouwvallig huis, waarin heel wat meest worden geïmproviseerd. De bevolking stond nog uitgesproken wantrouwend tegenover de nieuwe Ubekeek's (blanken). Hier er. daar was men weliswaar reeds in aanraking gekomen met de zending van de Engelse methodisten, maar het gebied was voor een intensieve bewerking veel te groot gebleken. Er was alle ruimte voor assistentie en uitbreiding in deze streek, die zo groot is als een flinke Nederlandse provincie en ongeveer 80.000 inwoners telt. Langzamerhand hebben veel bewoners uit de dorpen met de zendingspost kennis gemaakt, hetzij door medische zorg, avondsluitingen op de nieuwe Bethesda Kliniek, landbouwvoorlichting, prediking of onderwijs. Hoewel de demonische machten telkens weer krachten wakker roepen, die cle voortgang van het Evangelie in Egedde proberen te stuiten, waakt God naar Zijn belofte Zelf over Zijn Woord. Hoeveel moeilijkheden zich ook voordeden en nog voordoen, er is in Egedde een deur geopend voor het uitdragen van het Evangelie en het ootmoedig gestalte geven aan christelijke barmhartigheid.

Die barmhartigheid kent het animisme (anima betekent ziel) niet. De gehele Egedde-samenleving wordt in al zijn facetten' beheerst door de heidense religie. Men weet zich voortdurend bedreigd door de zielen van voorouders en andere geesten. Deze geesten werken in op groot en klein, op oogst en huisdieren. Om tegen deze kwade machten beschermd te zijn, dragen ouders en kinderen amuletten in de vorm van touwtjes om armen en benen.

Die beschermen tegen ziekte. Ondanks alle afweermiddelen slaan de geesten vaak ongenadig toe. Wanneer de moeder sterft tijdens of na de bevalling, is dat volgens het heidense denken het gevolg van de aktiviteit van een kwade geest. Een geest die tevreden moet worden gesteld.

Daarom wordt het pasgeboren kind gedood door het onder zijn gestorven moeder te leggen tot het gestikt is. Het animisme weet van geen ontferm ng, omdat het wordt getiranniseerd door satanische krachten. Alleen de prediking van het Evangelie spreekt van bevrijding uit de machten van het heidendom, van vergeving van eigen zonden en schuld door het bloed van Christus, van barmhartigheid in Zijn Naam. Over de hulp aan het Egedde-kincl hadden wij namens de redaktie tijdens haar laatste verlofperiode een gesprek met Zr. D. Sonneveld, vlak voor haar terugkeer naar Nigeria. Zoals bekend is Zr. Sonneveld speciaal belast met de

zorg voor moederloze baby's. Die tak van zendingswerk is spontaan gegroeid.

In de eerste jaren gelukte het slechts in enkele gevallen cm een vader te bewegen zijn moederloze baby niet volgens stamgebruik te doden, maar het kind in de kliniek te brengen voor verzorging. Later kwam deze positieve reaktie steecis meervoer. Zo ontstond ook een weeshuis, waarin vorig jaar zo'n zestig a zeventig kleine kinderen werden verzorgd. De laatste tijd kwamen er weer 27 baby's bij. Zij werden allen liefdevol opgenomen. , .Dcet barmhartigheid de een aan de ander" (Zach. 7 : 10). Wel is duidelijk geworden dat Zr. Sonneveld assistentie nod'g heeft cm do groei van het werk te kunnen opvangen'. In het clecember-nummer van „Paulus" stond dan ook een oproep van de zendingsdeputaten om zich te melden als zendingsmedewerkster. Nu dit werk in een nieuw stadium is gekomen, laten wij graag Zr. Sonneveld aan het woord in ons blad.

Gebrek aan hygiëne

Is de sterfte van moeders tijdens en na de bevalling hoog?

Die is veel hoger dan in westerse landen, cmdat de medische verzorging vaak ontbreekt. In ens gebied kennen we nog een heel hoog sterftecijfer. Helaas komt verhoudingsgewijs nog maar een klein aantal moeders naar de kliniek voor de bevalling.

Als een vrouui niet naar de kliniek komt, zoaar wordt het kind dan geboren?

Meestal in de hut, die niet voldoet aan eenvoud'ge eisen van zuiverheid. Vaak ook zomaar in de tuin. De moeders sterven veelal tijdens de bevalling of korte tijd

daarna. Dan treedt tetanus op, die veel voorkomt.

Is er in de dorpsgemeenschap een bepaalde vorm van assisentie?

Natuurlijk zijn er in de dorpen wel vrouwen, die bij een bevalling helpen, maar zover ik dat heb kunnen nagaan, kent men geen speciale inheemse vroedvrouwen. Zr. Van Rossum heeft een' paar jaar geleden enkele vrouwen voor clit werk opgeleid, die nu in de dorpen heel goed werk deen. Zij hebben op de kliniek geleerd hoe medisch verantwoord moet worden gehandeld.

De zorg voor de kleine kinderen

Hoe lang doet U dit werk al?

Tot 19S9 heb ik er nog „buitenwerk" bijgedaan: het. houden van kliniek in een van cle dorpen. Dat doe ik nu niet meer. De verzorging van de kinderen is uitgegroeid tot een volledige taak.

Hoe is de gang van zaken bij hei opnemen van kinderen?

Wanneer een vader een kind brengt, is dat meestal een pasgeboren baby, waarvan cle moeder is overleden. Soms zijn ze wat ouder b.v. drie maanden. We nemen ze aan tot cle leeftijd van twee jaar. De vader moet zorgen voor een meisje, dat speciaal op dit kind let en cle band met het clorp in stand houdt. Uiteraard moet zo'n meisje een familielid zijn. Dat komt de verzorging ten goede. We hebben het liefst dat de relatie zo nauw mogelijk is. De voorkeur gaat dus uit naar een zusje, een halfzusje of een nichtje van de kleine. In veel gevallen lukt clit wel, vooral nu dit werk enige bekendheid heeft gekregen.

Tijdens het verblijf op d.e kliniek, moet cle vader zorgen voor het onderhoud van het meisje, dat hij gestuurd heeft. Hij brengt dus regelmatig voedsel voor haar. De kleine mag met dit meisje twee jaar bij ons blijven.

En dan?

Wanneer het mogelijk is, wordt het kind weer opgenomen in het gezin. Met het oog daarop gaan we de situatie in het dorp vooraf bekijken, terwijl we cle kinderen na hun terugkeer blijven bezoeken om te zien of de opname in het gezin zich inderdaad voltrekt.

Het komt nog al eens voor, dat de vader beslist niets meer voor het kind over heeft. Hij toont dan in veel gevallen ook geen belangstelling voor de kleine tijdens cle twee jaar op de zend ngspost. Of hij stuurt geen meisje, zoals was afgesproken'. Zo'n kincl heeft dan geen enkele band met cle dorpsgemeenschap en het gezin en blijft bij ons.

We preberen deze kinderen wel op te laten voeden in een gezin van christen-ouders, maar het aantal christenen is niet groot.

Daar ligt een grote moeilijkheid. Daarom is nu clcor de cleputaten besloten, dat deze kinderen in ons weeshuis blijven tot op huwbare leeftijcl dat : 's ongeveer 14 jaar.

Is adoptie mogelijk?

Twee kinderen zijn momenteel min of meer officieel geadopteerd. Een jongetje was al tweemaal terug geweest naar zijn dorp en kwam tweemaal ondervoed terug. We hebben het kind trouwens clie tweede maal zelf opgehaald. Deze jongen kon beslist niet meer naar zijn vader terug.

We hebben toen alles besproken met de chef van het distrikt — een' van de drie opperhoofden in Egedde — en hij ging akkoord met adoptie, mits door Egeddeouders. Nu was er op het terrein een tuinman, in dienst bij mijnheer Commelin, die aan mij gevraagd had of ik werk had voor zijn vrouw. Ze waren zes of zeven jaar getrouwd en hadden geen kinderen. De vrouw van deze Abraham Alobo is toen in dienst genomen voor de verzorging van cle baby's. Al gauw bleek mij, dat zij heel veel van kinderen hield. Alcbo en zijn vrouw hebben de jongen', waarover ik sprak, geadopteerd.

Zijn Abraham en zijn vrouw christen?

Deze mensen zijn werkelijk christen. De raam Abraham zegt overigens niet alles, hoor. Heel wat mensen in ons gebied nemen zo'n bijbelse naam aan, terwijl ze heiden blijven.

Een dertig jaar geleden is er in Egedde een doorbraak geweest, waarbij een aantal mer/sen tot het christendom zijn overgegaan. Daarvan vinden we nu nog cle sporen terug. Hier en daar tref je ouderen aan — ca. 40—45 jaar oud — die ernstig naar hun christelijke overtuiging leven.

Is ar cok wel eens kontckt met Islamieten?

Heel weinig. De Islamgrens valt ongeveer samen met de rivieren. Boven de Benue en de Niger wonen de Hausa's en de Fulani's, clie overwegend Islamiet zijn. Het eerste kontakt heb ik gehad met een

vader, die hier zijn kind kwam brengen. De moeder was in het ziekenhuis te Oturkpo overleden. Het personeel had hem een brief gegeven voor onze post met het verzoek het kind op te nemen. Kort voor mijn verlof was het kind twee jaar geworden. De vader kwam het zelf halen. We hebben met hem lang gesproken. Ik heb hem verteld ivaarom we het kind hadden opgenomen en dat we het erg zouden vinden, wanneer het als Islamiet zou worden groot gebracht, daar wij een zekere verantwoordelijkheid gevoelden tegenover dit kind. Hij heeft toen toegestaan dat het kind met het meisje, dat het verzorgde, in de toekomst naar de christelijke kerk zou komen.

Nieuwbouw bij hetdorp

In hst verdere gesprek met Zr. Sonneveld blijkt dat de kinderen cle eerste jaren onderdak vonden op het terrein van de kliniek. De beschikbare ruimte was echter onvoldoende. Er zat niet anders op dan tot uitbreiding over te gaan. Toen is ook het besluit gevallen cm dit nieuwe weeshuis niet meer bij de kliniek neer te zetten, maar in het dichtstbijzijnde dorp. Dit heeft bijzondere voordelen, omdat de Egedde's dan zelf kunnen zien dat het om het opvoeden van heel gewone, gezonde kinderen gaat. Van cle zijde van de heidense bevolking bestaat n.1. tegenover deze kinderen een grote mate van achterdocht. Vroeger zouden zij nooit in leven zijn gehouden, maar door cle dood uit cle dorpsgemeenschap zijn gebannen. Achterdocht en angst voor cle pleegkinderen kan, dat is cle vurige hoop van onze zendingsmensen, op deze wijze wellicht worden weggenomen.

Natuurlijk was voor de vestiging van het weeshuis toestemming nodig van de Egedde-overheid. De hoofdman van het dorp ging akkoord met de bebouwing van een terrein, dat aan het dorp grenst. Het bos wercl gekapt. De bouw van het weeshuis en het woonhuis van Zr. Sonneveld was in volle gang, toen een delegatie van dorpelingen arriveerde met de mededeling, dat cle bouw n'et door mocht gaan. Het bleek n.1. dat deze nieuwbouw werd opgetrokken vlak bij een offerplaats van Akpang, de god van de vruchtbaarheid.

Goecle raad was duur. Een gesprek met

de oudsten haalde niets uit. Zr. Sonneveld is toen naar het distriktshoofd gegaan, die beloofde met de oudsten te spreken. Achteraf bleek dat het dorpshoofd zijn fiat had gegeven zonder de oudsten in dit besluit te kennen. Tijdens een gezamenlijke vergadering met het distriktshoofd, de oudsten, het dorpshoofd en enkele zendingsmensen, werd het dorpshoofd over zijn verzuim vermaand. Van de zijde van de zending moesten enkele beloften worden gedaan. Men vroeg om een garantie dat noch door de zendingsmensen, noch door de kinderen van het weeshuis de offerdiensten zouden worden gestoord. Nadat een en ander was toegezegd, kon de bouw doorgaan. Het nieuwe weeshuis kwam begin '70 gereed. Daar vinden nu een groot aantal kinderen met hun verzorgsters onderdak. Dat brengt ons op enkele vragen over het „vrijwillige personeel" t.b.v. het weeshuis.

De begeleiding van cle meisjes

Krijgen de meisjes, die de kinderen gedurende twee jaar begeleiden, ook voorlichting over voeding en verzorging van de baby's?

Dat is uiteraard het geval. Ze leren hoe ze cle baby moeten wassen en kleden. Veel aandacht krijgt ook de baby-voeding. Het menu in de dorpen is te eenzijdig. De yam, een knolgewas met de vorm van een suikerbiet, heeft een redelijke voedingswaarde. Daarnaast kent men cle cassava met een heel lage voedingswaarde. Soms verkoopt men te veel yams, zodat alleen cassava beschikbaar is. In de tijd dat de yam opraakt, moet men noodgedwongen wel overschakelen op cassava. In beide gevallen ontstaat een tekort aan proteïne, dat bij de kinderen kwasikor ten gevolg heeft: een ziekte die samenhangt met ondervoeding.

Is er ander voedsel, dat wel voldoende proteïne bevat?

Gelukkig wei. Daarop maken we de meisjes steeds attent, zodat het menu op de juiste wijze wordt aangevuld. Fruit b.v. is er voldoende. We doen alles cm zover te

komen dat de kinderen bij het bereiken van de tweejarige leeftijd geheel kunnen leven cp plaatselijk voedsel. Ze kunnen er van ons nog even melk bij krijgen. Wanneer de meisjes thuis echt al het nodige geven, is het plaatselijke voedsel zeker voldoende.

En houden deze meisjes zich aan de aanwijzingen, die U voor de voeding hebt gegeven?

Het is heel leuk, wanneer je een poosje in een dorp blijft, nadat je een kind hebt teruggebracht. Je ziet dan zo'n meisje rennen om alles goed klaar te maken. Dan komt er ook werkelijk een bordje met eten voer zo'n kleintje cp tafel. Vaak is dat na een maand ook neg het geval. Anderen vallen weer terug op de voedingsgewoonten van hun dorp. De vraag is wat ze er zich van zullen herinnoren als zo wat ouder zijn gewerden. Deze meisjes zijn neg heel jong, soms n'ec ouder dan acht, negen jaar, hcoguit dertien, veertien. In het laatste geval hebben ze de huwbare leeftijd eigenlijk al bereikt.

Hoe worden de meisjes, die de kinderen verzorgen met de Schrift in aanraking gebracht?

Ze krijgen elke morgen een bijbelles. Ook zingen we met hen. We hopen dat er iets van overblijft, wanneer ze na twee jaar weggaan.

Merkt U daarvan wel eens iets?

Soms. Ik herinner me een meisje, dat circa anderhalf jaar bij ons : s geweest. Het was een heel moeilijk meisje, dat weinig van godsdienst wilde horen en totaal ongeïnteresseerd was in de bijbellessen. Langzamerhand ontstond er toch enig kontakt. Het meisje is vroeger dan normaal naar huis gegaan. Haar broertje kwam als plaatsvervanger.

We hebben dit meisje later teruggezien in het clorp. Toen bleek dat ze heel trouw was in het kerkbezoek daar ter plaatse. Ze toonde veel belangstelling voor alles wat met het christelijk geloof samenhing.

Nieuwe mogelijkheden en een oproep om hulp

De bandopname van het gesprek met Zr. Sonneveld, aan wie wij veel dank verschuldigd zijn voor allerlei informatie, fotomateriaal en een lang gesprek, bevat neg veel meer gegevens over het werk in Nigeria. Wellicht kunnen in een volgend nummer of in de komende kadermap over Nigeria andere facetten worden belicht. De zorg voor het weeskind in Egedde maakt duidelijk hoe de kerk in een zendingsgebied iets mag uitdragen van de barmhartigheid van de medelijdende Hogepriester Christus Jezus. Van Hem zegt de Schrift clat Hij innerlijk met barmhartigheid bewogen was (Mark. 1 : 41). De armen, cle hulpelozen, de uitgestotenen, zijn naar het woord en Schrift altijd bij ons, in Nederland maar in het bijzonder ock in Nigeria. In het vraaggesprek kwam reeds de moeilijkheid naar voren, die ontstaat door het te kleine aantal christen-gezinnen, waarin kinderen kunnen worden opgevangen, die niet naar hun dorp terug kunnen om welke reden dan ook. Nu het aantal weeskinderen sterk toeneemt, wordt de druk van dit probleem ook zwaarder. Vandaar dat de deputaten voor de zending recent het besluit hebben' genomen om déze kinderen in het weeshuis cp te voeden tot na cle lagere school. Ieder begrijpt welke mogelijkheden hier liggen voor het geven van een christelijke opvoeding.

Nu in het weeshuis ook een vervangende gezinsopvoeding zal worden gegeven, ziet

Zr. Van Rossum echt uit. na - 3r een assistente. Al worden vele kleintjes verzorgd door zusjes en n'chtjes, de begeleiding van deze meisjes mag evenmin in het gedrang komen. Zij die werkzaam zijn als onderwijzeres, verpleegster, ziekenverzorgster of kinderverzorgster en bereid zijn, ik citeer nu de oproep uit „Paulus", om „met de liefde van hun hart in dienst van de zending te werken, kunnen schrijven aan de sekretaris van het deputaatschap: Boezemsingel 27b te Rotterdam. Vanuit het Egedde-gebied klinkt de roep: „Kom over en help ons". Wie antwoordt?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen