de engelenzang

Onmiddellijk nadat de engel de blijde boodschap van Christus' geboorte gebracht had, kwam een grote menigte van engelen; zij verhieven hun stem om God te prijzen' in de velden van Efratha.

De afbeelding van twee engelen stond op het verzoendeksel. Die engelen waren begerig te weten hoe het mogelijk was dat een vlekkeloos God te doen kon hebben met een zondig volk. Nu is het raadsel opgelost in de geboorte van dit Kind. In Hem kon, met behoud van Gods deugden', de hemel geopend worden voor een zondaar, die geleerd heeft de hel verdiend te hebben.

Deze nacht had het grootste wonder aller tijden plaats: de Zone Gods, de Schepper van hemel en aarde, is vlees geworden. Hij is in de kribbe neergelegd, in doeken gewonden. Zo groot is God nog nimmer aanschouwd en daarom zingen de engelen uit de volheid van het gemoed: Ere zij God. Komt de ere Gods bij ons op de eerste plaats? Van nature niet, dan zijn we zelf het belangrijkste! Dat toont hoe blind we zijn. Wanneer het de Heere behaagt om ons de ogen te openen, leren we zo anders te zien. Dan gaan we weer ten' dele voldoen aan het doel waartoe de mens geschapen is; Gods eer zoeken. Wat smart het zulk een mens dat het maar ten dele is en niet gelijk de engelen, die volmaakt God kunnen eren. Hoe schitterend zal dat lied geklonken hebben, waarin ze ook spreken van: Vrede op aarde. Maar van dit Woord is toch niet veel terecht gekomen? Na het zingen van de engelen is geen vrede, maar een ontzettende vervolging gekomen. Ja, onze hoog geroemde twintigste eeuw is vol bloed en tranen. Dit Woord slaat echter niet op de aardse vrede, doch op de innerlijke vrede der ziel. Zulk een vrede is onmogelijk zonder vrede met God. Daarvoor is Christus gekomen om vrede met God te maken voor zijn uitverkorenen; in de weg van lijdelijke en dadelijke gehoorzaamheid heeft Hij die vrede verworven, maar Hij komt die vrede ook toe te passen. Daarvan zingen de engelen ook: In de mensen een welbehagen. Door de geboren Zaligmaker zal het welbehagen Gods voortgang vinden. Die daar een onderwerp van wordt, leert gans verdorven te zijn; daar komt die droefheid naar God. Die beginnen niet te zingen, maar te wenen over hun zonden. Zulken mogen echter ook ervaren: Hij troost het hart, dat schreiend tot Hem vlucht.

Dat we dit Kerstfeest voor het eerst of bij vernieuwing het Woord Gods mochten verstaan, dan zou het een ware feestdag zijn; want zowel in de hemel als op de aarde is er blijdschap over een zondaar die in zielenood tot de Heere vlucht.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen