Over de grenzen

Met enorme kracht is de reformatie doorgebroken in Brazilië, zoals in de meeste landen van Zuid Amerika. Jarenlang was het een ploegen op rotsen geweest. Toen in de vorige eeuw de eerste zendelingen' in Zuid Amerika landden, stonden zij tegenover een machtige r.k. kerk die hen te vuur en te zwaard trachtte te vernietigen. Maar het is altijd zo in de geschiedenis: Het bloed van de martelaren is het zaad van nieuwe christenen.

Zelf heb ik in Brazilië „mijn weg naar het Licht" mogen vinden. Daar toonde de Heere mij de onuitsprekelijke rijkdommen van Zijn ontferming voor verloren zondaren. Daar haalde de Goede Herder mij uit de wildernis van een eigenwillige godsdienst vandaan en openbaarde mij door Zijn Woord en door Zijn Heilige Geest Zijn eeuwige wil om mij, ook rnij, te redden uit de dood.

De Heere gebruikte daarvoor het getuigenis van de broeders en zusters in Brazilië.

Daarom was het voor mij een grote vreugde om enige weken geleden weer eens een zendeling uit Brazilië te ontmoeten nl. ds. J. Barnard, thans verblijvende in Aberdeen (Schotland).

Uit de gesprekken met hem bemerkte ik dat het protestantisme nog steeds overwinningen boekt. Met opzet schrijf ik: „het protestantisme", want helaas gaat het hier niet altijd over echte en zaligmakende bekeringen. Reeds in de tijd dat ik in Brazilië was (1947—49), werd de reformatie er bedreigd door een oppervlakkige evangelie-aanpraterij. Thans dreigt dat protestantisme bovendien uitgehold te worden door vrijzinnigheid en valse oecumene met Rome.

Maar ondanks die gevaren vindt het Evangelie toch ook nog goede voortgang. Het was daarom een groot genoegen om naar ds. Barnard te luisteren. In wat hij vertelde, herkende ik de situatie van vroeger.

Ds. Barnard:

„Het was in Alvarez, ongeveer 2400 km. stroomopwaarts van de Amazone. Op het feest van Sint Joachim, volgens r.k. leer de vader van Maria. Samen met mijn collega hielden wij een openluchtsamenkomst vlak

bij de school. Voor het eerst in de geschiedenis van het stadje had zulk een openlijke pred'king van het Evangelie plaats. Het was een feestdag. Zodoende waren er velen op de been en een grote menigte dromde samen rondom ons.

Terwijl mijn collega de mensen toesprak, kwam pater Antonio, een Nederlandse priester, op ons af en eiste van ons dat wij deze samenkomst onmiddellijk zouden beëindigen en beval de massa heen te gaan. Hij is een stevig-gebouwde Hollander, maar desondanks bleven velen, hoewel met de schrik in de benen, naar ons luisteren.

Hij ging daarom weg, maar kwam een half uur later terug met een grote groep van getrouwe parochianen. Met brandende kaarsen. De comm'ssaris van politie die ons eerst verlof had gegeven voor deze samenkomst, kwam op ons toegelopen en smeekte: „Als 't u belieft! Verlaat zo spoe-

dig mogelijk de stad, anders kan ik niet instaan voor jullie leven".

We voldeden aan dat verzoek en gingen naar de boot, terwijl de massa ons volgde. Maar de volgende zondag kwamen we terug. Zo is daar een gemeente gegroeid bestaande uit mensen die kort daarvoor ons nog uit het stadje wilden werpen. Dat voorval had echter plaats in 1965.

Na de beëindiging van het tweede vatikaanse concilie werd de verhouding echter veel soepeler. Priesters zochten ons op voor een oecumenisch gesprek. Toen wij echter vasthielden aan de beginselen van de reformatie, zijn die gesprekken gestaakt, maar hun vriendelijker houding tegenover ons is gebleven".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen