SONNEHEERDT:

HIJ gaf de blinden het gezicht..... en wi] ?

Iedereen wil graai zelfstandig zijn. Zelf bepalen wat hij doen en laten wil. Zelfs bij kleine kinderen zien we deze trek al. Denk maar aan een peuter die door moeder gevoerd wordt, maar meent het al zelf te kunnen: „Ikke zelf doen."

Het zou fout zijn deze trek steeds te beknotten. Het is tenslotte een algemeen menselijke eigenschap.

Van een volwassene wordt zelfs verwacht dat hij zelfstandig is. Toch zijn er genoeg volwassenen voor wie het heel moeilijk is om zich zelfstandig in de maatschappij te bewegen.

De blinde is zo iemand. We kunnen heel goed begrijpen dat hij veel moeilijkheden van deze handicap ondervindt. Denk maar eens aan het drukke verkeer zelfs een ziende komt nog wel eehs ogen tekort. Het is voor een blinde onmogelijk om alleen (zelfstandig) op reis te gaan. Hij is daarbij afhankelijk van anderen. Maar er is meer.

Een eerste vereiste voor een volwassene om zelfstandig te kunnen leven, is dat hij in zijn eigen onderhoud kan voorzien. Hier duiken direkt al grote moeilijkheden' op voor de blinde. Welk werk moet hij gaan doen? In onze keiharde, zakelijke maatschappij wordt alleen maar gekeken naar wat je presteert. Voor hem zal het daarom niet meevallen om een goeds baan te vinden. Welk bedrijf neemt hem in dienst?

Er zijn in c: is land maar drie tehuizen, waar men de volwassenblinde probeert op te vangen. Eén daarvan is Sonneheerdt, prachtig gelegen in de bossen bij Ermelo.

Sonneheerdt jubileert

Sonneheerdt is een protestantschristelijke instelling voor volwassen blinden. Zo'n GO mensen wonen en werken hier.

In 1921 werd de Vereniging Blindentehuis Sonneheerdt opgericht. Er waren toen wel werkplaatsen waar niet-zienden terecht konden, maar deze waren hoofdzakelijk in de grote steden. Op het platteland was er niets voor hen. En verhuizen was meestal niet te doen. Daarom werd er een tehuis voor hen opgericht, waar ze konden wonen èn werken.

Een eenvoudig rekensommetje laat ons zien dat Sonneheerdt dit jaar de vijf kruisjes bereikt heeft. Dit jaar 1971 is dan ook tot jubileumjaar uitgeroepen. En wat vcor een jubileum-jaar! Een jubileumjaar met een groot doel!

Drie-en-een-half-miljoen wil het bestuur „op tafel" zien te krijgen. Niet om feest van te vieren, maar om de woongelegenheid van de bewoners te verbeteren. Ze wonen nog steeds in hetzelfde gebouw van 50 jaar geleden. De kamertjes waar de mensen in moeten wonen, zijn erg klein, (zie de foto) en ook erg gehorig. Velen

hebben echter van hun gespaarde centjes een radio of pickup gekocht. Maar door de grote gehorigheid geeft dit wel eens moeilijkheden. Het prlvé-leven en de zelfstandigheid van de blinde komt zo in het gedrang.

Zelfstandigheid de blinde van

En juist dat is het doel geweest (en is het nog) van Sonneheerdt. Zij wilde dat de bewoners een zelfstandig leven zouden kunnen leven. Vandaar dat er gewerkt moet worden. De bewoners moeten voor zichzelf de kost verdienen. Daarom zijn er werkplaatsen verbonden aan Sonneheerdt. Van het verdiende geld wordt kostgeld betaald. Wat zij dan overhouden, kunnen ze naar eigen inzicht besteden. Op deze manier krijgt de blinde een gevoel van eigen waarde. Hij krijgt niet alles, omdat de andere mensen zo'n medelijden met hem hebben, maar hij verdient zelf de kost, omdat hij wat presteert. Het loon na aftrek van belasting enz. schommelt zo om de ƒ 130, — tot ƒ 140, —. Daarvan gaat ƒ 82, 50 af voor kostgeld.

Toch komt de Vereniging tekort aan clit bedrag. En daarom is er steeds geld nodig om het exploitatie-tekort te dekken. De regering verleent wel subsidies, maar die hebben alleen maar betrekking cp het werken: op de werkplaatsen dus — en niet op het wonen.

De werkplaatsen

Deze werkplaatsen zijn in de afgelopen' 50 jaar wél verbeterd, omdat dit door het ministerie van Sociale Zaken betaald wordt. De onlangs geopende nieuwe fabriekshal voor de textielindustrie werd zelfs door de minister persoonlijk geopend. In deze hal staan wel zo'n 22 weefmachines.

Hieronder bevindt zich zelfs één van de modernste op dit gebied, n.1. een machine die spoelloos kan weven. Het is zelfs zo, dat er uit andere bedrijven mensen komen kijken hoe zo'n machine werkt. Er worden vooral thee-, hand-en poetsdoeken gemaakt: zo'n 20.000 per week. Deze worden verkocht aan staatsinstellingen, aan grote bedrijven als Albert Heijn en aan scheepvaartmaatschappijen.

Twee leden van de redaktie die een bezoek brachten aan Sonneheerdt maakten

nog iets merkwaardigs mee. Ze hadden juist een kijkje in het woongebouw genomen en renden tussen de buien door naar de fabriekshal. In plaats van het lawaai van vele machines kwam hen de stilte tegemoet. Er werd niet gewerkt. De oorzaak werd hen snel uitgelegd. Het onweerde en daarom waren de machines stil gezet. Want als er brand uit zou breken, is er paniek te verwachten', omdat de mensen die hier werken natuurlijk niet kunnen zien, waar heen ze kunnen vluchten. Terwijl als de machines afgezet zijn, iedereen bereikt kan worden door de overal aanwezige luidsprekers.

Naast deze textielarbeid vinden we ook de traditionele beroepen voor blinden op Sonneheerdt. Dat zijn n.1. het maken van bezems en borstels en het vlechten van manden. Vroeger waren dit de enige beroepen voor hen. Gelukkig is men nu tot het inzicht gekomen dat zij tot veel meer in staat zijn. Men is ock nu nog steeds aan het onderzoeken welke beroepen voor hen geschikt zijn (of gemaakt kunnen worden). Ook heeft Sonneheerdt nog een brailledrukkerij, waar boeken en periodieken met behulp van zeten persapparatuur in brailleschrift omgezet worden. Deze boeken en bladen vinden' hun weg door heel Nederland heen.

Verbetering van de woongelegenheid

Wat de arbeidsmcgelijkheid betreft, gaat het dus best. Alleen de woongelegenheid moet verbeterd werden. Hoe dit moet gebeuren, weet men nog niet precies, want er zijn verschillende wensen. De één wil iets in dezelfde geest als nu: een eigen zit-slaapkamer — wel groter natuurlijk - en met eigen sanitair.

Anderen willen' een soort flatgebouw met een eigen woning voor iedereen, waarin hij kan keken. En er zijn er ook nog die liever meer opgenomen willen worden door het dorp Ermelo; zij willen daar wonen met de mogelijkheid

op Sonneheerdt terug te vallen. de toekomstige theedoek. ruimte hebben die van hem alleen is. Van het begin af is dit steeds zo geweest op Sonneheerdt. Alleen voor de gemeenschappelijke maaltijden, koffie en' recreatie was men bij elkaar „op zaal". Voor de rest niet

Een oplossing voor alle wensen is misschien een gebouw neer te zetten aan de rand van het dorp niet voor ieder een eigen' wening met eigen ingang èn enkele gemeenschappelijke ruimte's. En verder moet er dan een eigen toko zijn en een eetgelegenheid, waar ook de bevolking van Ermelo kan kernen.

Het woord aan ons

Maar dit zijn neg maar plannen. Wat nodig is, is geld. De helft van de benodigde S'/a miljoen is er al.

Een goed idee: het verenigingsseizoen is nog maar pas begonnen, begin het goed en zet je schouders eens onder een aktie.

Je kunt geld storten op giro 450401 t.n.v. de penningmeester bouwfonds Sonneheerdt te Amersfoort. De verenigingen die hier werk van willen maken, kunnen folders aanvragen bij Sonneheerdt, afdeling propaganda, Ermelo. Ook is deze vereniging bereid om op een verenigingsavond een lezing te houden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen