Kunt u buiten Christus leven ?

Een eerste blijk van het geloof is, dat een christen die gelooft, de afwezigheid van en het gemis van gemeenschap en omgang met Christus rekeiit tot een van de grootste en beklagenswaardigste kruisen, die hij ooit gehad heeft. Daarom zegt Davi-d in Ps. 8:4: erlicht mijn cgen, dat is, iaat mij Uw aangezicht aanschouwen en daarmede verzadigd worden. De beweegreden, waarmede hij zijn verzoek ondersteunt is: pdat ik in de dood niet cntslape. David hield zich voor een dcod mens indien Christus van hem week met Zijn tegenwoordigheid. Ook uit Hooglied 3 : 1 blijkt, vergeleken met de volgende verzen, dat de afwezigheid van Christus ere het gemis van Zijn gemeenschap het grootste kruis was, dat de Bruid had. Uit Joh. 20 : 11—13 blijkt, eveneens dat Maria alle dingen dn verhouding tot en in vergelijking met Christus heilig verachtte. Een huichelaar beklaagt zich het meest erover, dat hij een goede naam heeft onder de heiligen. De grote god of afgod van de huichelaars is de wereld en de begeerlijkheid der ogen. Dat wordt, wanneer zij die moeten missen, door huichelaars en godloochenaars het meest betreurd. Bij 'het gemis daarvan roepen zij uit: ij hebt mijn goden weggenomen. Wat heb ik nu neg! Zij meden dat de hemel ncoit het verlies van de aarde kan goed maken.

Wanneer wij onszelf hierop wilden onderzoaken, zouden zeker velen van ons zich vol gebrek vinden. Ik wil u allen die een naam hebt aangenomen, dat u volgelingen van Christus bent de vraèg stellen of u er tevreden onder kunt zijn gedurende dertig dagen te verkeren onder de afwezigheid van Christus zonder ooit daarover te klagen'? Is niet Christus dertig dagen en meer in de hemel geweest zonder een bezoek van u te ontvangen? En tcch hebt u zichzelf cm dit alles niet met een zak bekleed. Ik zal niet zeggen dat dit een onloochenbaar bewijs is, dat u de genade van het geloof geheel mist, maar het is een duidelijk 'bewijs, dat iemand met wie, het zover gekomen is veel van zijn eerste liefde en van de hoogachting verloren heeft, die hij voor de weergaloze Christus behoort te hebben. Wat vindt u toch in deze wereld, dat u zo weinig de omgang met de hemel doet zoeken?

Ik denk dat het een edele bemoediging is voor een christen die zijn einde nadert, dat hij zich hiermede vertroosten kan, dat hij wel van plaats maar niet van gezelschap veranderen zal. De dood is voor de gelovige christen een zalige doorgang en overgang tot een meer onmiddellijke, blijvende en onafgebroken genieting van God. I'k geloof dat wanneer allen die hier de naam hebben dat zij gelovigen zijn, naar de hemel zouden 'gaan, zij voor het merendeel zouden mceten zeggen: „Ik 'ga nu niet alleen van plaats maar ook van gezelschap veranderen; ik heb nu zeventig jaar vertrouwelijk met mijn afgoden omgegaan, maar nu zal ik met een meer zalig, goddelijk en uitnemend gezelschap gaan verkeren".

O, dat u zich wilde laten overreden om meer een afwezige Christus na te jagen. Zou dat geen aangenaam tijdstip in ons leven zijn om onze laatste adem in Zijn armen uit te blazen en in het geloof te leven, op grond van Zijn Woord, van (de verwachting) eeuwig bij Hem te zijn?

Andrew Gray, Schots predikant, ca. 1650.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen