Een zendingsgemeente in West-lrian

Aandacht voor de predikin g.

De „dienst der prediking" is op een zendingsveld als Abenago van even groot belang als in een gevestigde kerk. Immers door de prediking van Zijn Woord wil de Heere Zich verheerlijken tot eeuwig behoud.

Het doorgeven van de Blijde Boodschap in de prediking heeft bij de Jali's nog sterk het karakter van het meetedelen van een nieuw en ongehoord bericht, dat alleen reecis door het feit, dat het verteld en bekend gemaakt wordt, de aandacht van de hoorders bindt. In dat opzicht is er een groot verschil met gevestigde kerken, waar bijna alle toehoorders de Bijbelverhalen al van jongsaf kennen. Natuurlijk zal een goede prediker telkens weer iets nieuws aan het reeds bekende toevoegen, maar de geschiedenissen op zich zijn min of meer vertrouwd. Het hoeft niet gezegd te worden dat dit in de Jali-kerken niet het geval is. Men weet uiteraard van een aantal kernverhalen en - waarheden, maar zo heel veel van hetgeen ons meer dan bekend lijkt, is voor hen nieuw. Geen wonder dan ook, dat er door oud en jong goed geluisterd wordt.

Een andere cultuur.

Ik moet hier nog aan toevoegen, dat zonder meer de cultuur van de Jali's reeds beter ingesteld is op een ontvangend beluisteren van Gods Woord, dan onze westerse beschaving met haar drukte, veelheid van aangeboden indrukken, betweterigheid. Ook aan het element van de herhaling moet dan gedacht worden. Dachten we zoeven al aan het in zekere zin absoluut nieuwe van het Evangelie in de Jali-cultuur, het is evenzeer waar, dat men de psychische bereidheid heeft om ook reeds bekende verhalen aan te horen alsof het nieuw was. Ik dacht, dat wij deze eigenschap aardig verleerd waren.

In de prediking worden de luisteraars niet alleen ingelicht over de Heilsboodschap, maar eveneens ver-antwoord-elijk gesteld. Natuurlijk is dat laatste veel meer dan alleen maar het lijfelijk antwoorden van de gemeente in spraak of zang. Het antwoord is meer dan een liturgische vorm. Het is een levensbeslissing, die echter, — het is goed dat tegenover te luidruchtige halleluja-roepers te bedenken, — wel eens onuitgesproken kan blijven. Ook een te gestyleerde „dialogische prediking" hoeft per se niet te voldoen aan de behoefte tot antwoord van cle zijde der gemeente.

Vraag- en antwoordprediking.

Eén en ander schreef ik slechts als achtergrond voor de vraag-en-antwoord-prediking, zoals die vrij gebruikelijk gehouden wordt in de Abenago-gemeenten. Het prin-

cipe hiervan is duidelijk: de prediker stelt over hetgeen hij verteld heeft vragen om hen daardoor des te beter bij het verkondigde te bepalen. De aard van de vragen is niet altijd diepzinnig. Dat hangt ook wel van de persoon van de prediker af. Maar het is zonder meer in te zien, dat binnen de Jali-gemeenschap, (waar het op zich al erg vreemd is dat één persoon alleen spreekt) deze vorm van vraag-en-antwoord alleen maar stimuleert tot aktief meedenken. Een ander element, dat deze vorm geschikt maakt: de vragen zijn over het algemeen niet van dien aard, dat antwoorden onmogelijk zou zijn. De bereidheid om te herhalen, te zeggen, wat reeds gezegd is, komt dus ook hier naar voren. Een laatste element, van iets ander karakter ditmaal: in de vraag-en antwoordvorm, waarbij de persoon, die moet antwoorden vaak bij de naam genoemd wordt, krijgen ook de vrouwen en de kinderen hun beurt. Ook dit meedoen van allen is een zaak die de kerkdienst in scherp kontrast zet tegenover hun vroegere vergaderingen, waar vrouwen en kinderen bij voorbaat reeds niet mochten verschijnen, en waarverder slechts een in de geestenwereld ingewijde recht van spreken had.

Inhoud van de preek.

Over de inhoud van de prediking kan ik kort zijn, hoewel op zich de inhoud belangrijker is dan de vorm. Die inhoud is vooral: Bijbels, dit i.t.t.: dogmatisch. Deze tegenstelling, — die weliswaar niet absoluut is, — heeft echter toch als konsekwentie, dat aan het Bijbelgedeelte, zoals het in Gods Woord gegeven is, een duidelijk centrale plaats wordt gegeven. De uitleg en de toepassing van dat Bijbelwoord wordt veel meer gegeven vanuit de vraag naar de praktische betekenis, dan tegemoetkomend aan dogmatische problematiek.

Als ik een samenvatting van de inhoud der prediking zou moeten geven, d.w .z. van de prediking voor zover die meer verkondigt dan loutere historie, kan ik het beste verwijzen naar de Apostolische Geloofsbelijdenis. De 12 daarin beleden artikelen komen telkens aan de orde, met nadruk ook op de Toekomst van Christus. Bij dit alles komt eveneens steeds naar voren de vraag naar het met-het-hart deelhebben aan en opvolgen van de Waarheid in Christus.

Gaven.

Wij zijn het een beetje ontwend om over de „dienst der offerande" te spreken, hebben het liever over „kollekte". Wat de oorzaak daarvan is, laat ik graag in het midden. De notie, dat er aan het offer van Christus nog iets toegedaan moet worden, gaat zeker niet op. Hoe dit ook zij, de kollekte in de diensten te Abenago staat in ieder geval onder de erkenning van het feit, dat het gegevene aan God gegeven is uit dankbaarheid. De gaven zijn waardevol: zoete aardappelen of geld, beide van grote betekenis in het economisch leven van het Jali-volk. Ik heb de indruk, dat de portie bezit, die 's Zondags gegeven wordt, relatief beduidend groter is dan in vele beschaafde landen.

Beurtzang.

Voordat de kollekte gehouden wordt, zingt men een speciaal lied. Dat brengt ons op de

zang. Daarover zou nog veel te zeggen zijn, maar ditmaal alleen het volgende: door het volslagen andere toonsysteem, dat de Jali's hadden, is het vrijwel onmogelijk onze melodieën op een fatsoenlijke wijze te zingen. Daarom wordt de voorkeur gegeven aan liederen uit het Dani-gebied, in een begrijpelijke taal en een voor de Jali's bevattelijke melodie, ; Het type van dit lied is de beurtzang, waarbij de voorgangers de tekst zingen en de gemeente het refrein herhaalt.

Slotopmerki ngen.

De inrichting van de eredienst bij de Jali's in West-Irian is op bepaalde punten zeker anders dan in Nederland. De vraag, die wij daarbij stellen is niet, of één van beide zich aan de ander te spiegelen heeft, wél, of onder beide vormen de begeerte tot luisteren Gods Woord als fundament en centrum heeft. Overigens kan zelfs dat spiegelen zijn nut hebben.

Wij hebben in dit artikeltje iets verteld over de vorm van de eredienst bij het Jalivolk in West-Irian. Uit de aard der zaak was deze beschrijving formeel en zakelijk. Als besluit wil ik er echter nog twee opmerkingen aan toe voegen.

De eerste betreft de onvolledigheid van deze beschrijving. Verschillende dingen, zoals de belijdenis en de viering van de sacramenten, kwamen niet ter sprake. Er zijn ook op het terrein van de liturgische aanpassing nog heel wat problemen te noemen. Bovendien moeten we bedenken, dat in een zo jonge groep gemeenten als in Abenago en Landikma allerlei veranderingen nog vrij snel kunnen optreden, en dat er nog geen enkele liturgische vorm schriftelijk is vastgelegd.

Een laatste opmerking. De beschrijving van een liturgische vorm kan onmogelijk recht doen aan de beleving van die vorm. Ik heb dan ook niet getracht weer te geven hoe de Jali's hun eredienst ervaren. Op zichzelf zou het zeer de moeite waard zijn om het enthousiasme en de warmte te peilen, waarmee men aan de kerkdienst deelneemt. Maar zelfs in dat geval zouden we de eredienst nog van menselijke zijde bezien.i Het is een goede zaak om te bedenken, dat de Godsopenbaring, de verkondiging van Zijn Liefde en Heiligheid, echter niet afhankelijk is van welke vorm ook, dat, integendeel, ondanks de vorm, waarmee mensen hun kerkdienst inrichten, het Woord van God een levensverhelderend licht kan laten schijnen.

In dat Licht ook worden problemen, waar mensen zich soms mee bezig houden, opgelost of in hun onbelangrijkheid ten toon gesteld.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen