Gefhsémané

Wij zien dat de prijs onzer verlossing zeer duur geweest is, als onze Heere Jezus Christus zó beangst wordt, dat hij doodsvrezen doormaakt, zodat Hij zelfs droppelen bloed zweette; dat hij daar als 't ware vervoerd is, vragend of het mogelijk was, dat Hij aan zulk een benauwdheid kon ontkomen.

Wanneer we dat zien, moet het ons wel brengen tot kennis onzer zonden. Er is geen kwestie van, dat wij hier, ons zelf vleiend, indommelen mogen, als wij zien dat Gods Zoon in zo'n uiterste nood nedergeworpen is, dat Hij wel in de diepte der afgronden lijkt te zijn. Als dat maar aan een rechtvaardig mens was overkomen, ook clan nog zouden wij geroerd moeten worden, aangezien een arme onschuldige tot onze lossing had moeten verduren wat over Gods Zoon gekomen is. Maar ziet nu Hem, Die de Fontein des levens is en Zich onderwerpt aan de dood; Hem Die heel de wereld draagt door Zijn kracht en daar verzwakt is; Hem Die de schepselen uitredt uit alle vreze en zo'n grote verschrikking heeft te verdragen.

Wanneer dat dus ons wordt bekend gemaakt, moeten wij wel meer dan stompzinnig zijn, als niet een ieder tot zichzelf inkeert, en niet, aangeklaagd vanwege zijn zonden en ongerechtigheden, beschaamd wordt voor God dat hij zucht en kermt; en vooral dat wij in die weg tot God worden gebracht met waar berouw.

Nu is het onmogelijk, dat de mensen zich oprecht tot God bekeren, tenzij zij in zichzelf veroordeeld worden en vreze en angst hebben opgevat voor de vervloeking, die hun bereid is totdat zij bij God wederom tot genade komen. Maar om het geheel nog beter te begrijpen wordt gezegd, dat onze Heere Jezus Christus slechts drie van Zijn discipelen meeneemt en het gezelschap vrij ver achterlaat. En ook die drie voert Hij niet met Zich mee, maar Hij bidt tot God Zijn Vader in de eenzaamheid. Wanneer we dat zien, moeten wij opmerken, dat onze Heere Jezus geen enkele metgezel heeft gehad, toen Hij zich ten offer voor ons aangeboden heeft, maar zelf voltooid en volbracht heeft, wat tot onze zaligheid was vereist.

En zelfs wordt dit ons nog duidelijker, als de discipelen slapen en maar niet wakker gemaakt kunnen worden, hoewel zij reeds zo vele malen gewaarschuwd zijn, dat de ure naderde, waarin onze Heere Jezus moest lijden voor de verlossing van het menselijk geslacht, en hen nog zo'n drie, vier uren lang had vermaand, door hun telkens weer te zeggen, dat Zijn dood naderde. Maar hoe dit ook zij, zij laten het niet in te slapen. Daarin wordt ons als in een levend schilderij getoond, dat de Zoon Gods Zelf al onze lasten op Zich heeft moeten nemen, want Hij mocht het niet van elders verwachten

Dat wordt ons nu als zichtbaar voor ogen' gesteld, wanneer gezegd wordt, dat drie der discipelen, die nog wel het puikje van allen waren, daar zijn ingedommeld als arme dieren en dat er niets aan hen geweest is dan lompe domheid; hetgeen een tegennatuurlijk monsterachtig ding is geweest, te zien dat zij slapen in zo'n uiterste nood. Opdat dan ons vertrouwen zich afkere van alle schepselen en helemaal besloten zij in onze Heere Jezus Christus, daarom wordt er gezegd, dat Hij naar voren is gegaan, ten strijde.

Johannes Calvijn (1509-1564)

Uit: Het gepredikte woord,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen