Het profetische woord

Profeten praten niet maar wat in het algemeen over de zonde. Wij wel. „Wij zijn zondaren", zeggen we. Of: „we blijven toch allemaal maar zondaren". Maar als iemand het waagt, ons op één van onze zonden in liefde attent te maken, dan vatten we vlam. We worden spinnijdig en zeggen: wat verbeeld je je wel? Kijk naar jezelf! Maar we blijven zondaren, o, jawel.

Het Woord is ontdekkend.

Wat heb je aan een dokter, die zegt: u bent ziek, mijnheer! — en dan niet zegt wat je scheelt? Wat heb je aan een automonteur, die in je motor kijkt en zegt: er is iets niet in orde! — en dan de motorkap dichtslaat? Wat heb je aan een profeet, clie tot z'n gemeente zegt: jullie zijn zondaren! — en dan z'n mond houdt, zonder de zonde aan te wijzen? Zo'n profeet i s geen profeet. Want een waar profeet praat de mensen niet naar de mond. Als David (bekeerde man!) in vreselijke zonde is gevallen met Bathseba, komt Nathan, de profeet des Heeren. Eerst een mooi aandoenlijk verhaal over een rijke man, een arme man eneen ooilam. David windt zich geweldig op. Maar dan striemt het langs een uitgestrekte vinger: gij zijt die man! En David wordt niet spinnijdig, maar komt tot Psalm 51.

Nee, Micha is een waar profeet. Het Woord des Heeren door zijn mond is waarlijk ontdekkend, scherpsnijdend als een tweesnijdend zwaard. Meedogenloos wijst z'n vinger de rotte plekken in maatschappij en geestelijk leven aan. Meedogenloos? Neen, met een schreiend hart, zagen we vorige keer. Ach, Micha had óók veel liever gewild dat hij dit niet behoefde te zeggen-Hij had ook veel liever een gemeente gehad. die de Heere vreesde. Maar het is niet anders. En hij moet getrouw zijn. Want er is zowel het één en ander gaande!

Wee, zegt hij. Nu, dan is het ook wee, als God het wee over mijn leven uitspreekt. Heb je 't wel eens gehoord? En clan grijpt hij ze zonder pardon in de kraag, de lieden, die ongerechtigheid bedenken en kwaad denken op hun legers (op hun bedden). Let wel, 't gaat hier niet over inbrekers en boeven van het laagste allooi. Dat hoeft helemaal niet. 't Kunnen verder best keurige mensen zijn, maar alleen dit: ze begeren akkers en roven ze, en huizen en nemen ze weg. 't Zijn grote boeren, grootgrondbezitters, die niet tevreden zijn met hun enorme landerijen, maar blijven graaien, grijpen, roven in het bezit van hun arme buren, die het moeten hebben van hun kleine erfdeel, 's Nachts broeden ze hun gemenigheid uit, en 's morgens vroeg is het al gebeurd: d.an hebben ze wel een weg gevonden om met mooie smoesjes of met grof geweld hun arme buurman de das om te doen, Hoe clat nu moet met die man z'n boterham, met z'n vrouw en kinderen? Och, die vinden wel werk. Moeten ze zich maar verhuren of zo......

Ja, zo gaat het. Maar Micha slingert ze hun zonden midden in het zelfvoldane gezicht. Want als er één ding is, dat de Heere verfoeit en haat, dan is het dat het erfdeel van de arme en ellendige wordt geroofd en gestolen. Kijk maar hoe het ging met Achab clie de wijngaard van Naboth stal. En wat Elia, de profeet des Heeren, ervan zei. Inplaats dat de honden het bloed van Naboth gelekt hebben, zullen de honden uw bloed lekken, ja, het uwe.........

Twee levens?

En nu moeten we eens heel eerlijk zijn. Wij weten, dat iemand wederom geboren moet worden, wil hij het Koninkrijk Gods zien. Wij weten, dat de poort eng is, en de weg smal, die ten leven leidt. Wij zijn misschien erg zuiver in de leer. Maar hoe is het leven? Nu worden sommigen erg boos, als je hier over begint. Zo boos, dat je er achterdochtig van wordt. Ze horen graag een goeie preek, jawel! Ze kunnen beoordelen of een dominee zuiver is of niet, en ze doen dat ook, jawel! Ze knikken tevreden als de zweep van oordeel en Sinaï erover gelegd wordt in een preek, jawel! Maar ze verkopen een koe, waarvan ze weten dat ze ziek is, voor het volle pond. Dal zijn zaken, zeggen ze. En in de zaken mag je sjacheren. Daar moet je harcl zijn. Anders lopen ze over je, nietwaar? Dus zijn ze hard, zó erg, dat hun collega het hoofd schudt.

Is ons leven zo? Dan leiden we twee levens, één voor de zondag en één voor de

week., Of neen. Eigenlijk leiden we maar één leven, dat van onze eigenwillige godsdienst, zwaar of licht, en verder zijn we spijkerhard en beste maatjes met de duivel. Dat is erg! Kun je bij benadering je indenken, hoe vreselijk de Heere hier over toornt?

Als er zo'n scheur loopt door ons leven, als we het 's zondags honderdmaal zo nauw nemen als door de week — o, dan zij het Woord des Heeren ontdekkend voor ons, opdat wij door de knieën gaan met al onze opgepoetste vroomheid en voor Gods aangezicht worden wie we zijn: goddelozen.

's Nachts.

Merkwaardig, dat er slaat dat zij ongerechtigheid bedenken op hun legers, 's Nachts dus. De nacht is in de Schrift de tijd waarin de mens zonder God z'n plannen uitbroedt. Des nachts is 't kwaad zijn overleg, zegt Psalm 36. In de nacht kwam de bende, en sloeg de handen aan Gods Zoon. Maar voor Gods kind is de nacht vaak de tijd der verborgen omgang. Psalmen in de nacht, horen we Job zeggen. En de dichter van Psalm 119: te middernacht sta ik op, om U te loven voor de rechten Uwer gerechtigheid. Te middernacht baden Paulus en Silas in de kerker, en zongen Gode lofzangen, 's Nachts bad Jezus op een berg alléén. Soms zijn slapeloze nachten niet erg. Als het rumoer van deze razende wereld is stil gevallen, kan het 's nachts zo zijn, dat de ziel óók stil wordt. Dan is het de tijd voor de omgang met de levende God. Geworsteld wordt er dan soms, zoals Jacob worstelde in de lange, bange nacht aan de Jabbok. Gezongen wordt er dan soms, als we mogen doorbreken en zien op de levende God, Wiens lof gezongen wordt zelfs in de nacht.

Keren wij terug tot de profetie van Micha, dan zien we dat wie wind zaait, storm zal oogsten. Lees vers 4 en 5 maar. 't Zal een boze tijd worden, Steen en been zal er geklaagd worden. Zó erg, dat het een spreekwoord worden zal: het zal een gewoonte worden te klagen. Wat wordt er dan geklaagd? Wel, zegt de Heere: precies datzelfde, wat die kleine boeren klaagden, die ellendigen, die hun laatste stukje land zagen geroofd, precies datzelfde zullen jullie moeten klagen. , .Hij verwisselt mijns volks deel! Hoe ontvreemdt Hij het mij! Hij deelt uit, afwendende onze akkers!" Dat is wat! Héél het land zal worden weggegeven. Iedereen zal alles kwijt zijn. En er zal niemand meer zijn, die het snoer werpt in het lot der gemeente des Heeren. (vs. 5) Dat is moeilijk, maar toch wel te begrijpen: het snoer werpen werd gedaan bij het opmeten en verdelen van stukken land. Soms werden clie stukken verloot, om uit te maken aan wie ze zouden toebehoren. Nu zal er niemand meer zijn die het snoer werpt. Afgelopen is alles! Er zal geen vierkante meter overblijven om het lot over te werpen. Gelukkig en geholpen is hij, die in dit alles en dóór dit alles heen de Heere vreest, en voor Zijn Woord, beeft. Die zal mogen zeggen, met Psalm 16, zelfs al heeft hij geen stukje grond meer over om op te rusten: en tóch zijn de snoeren mij in lieflijke plaatsen gevallen, ja, een schone erfenis is mij geworden!

Gespreks vragen:

1. Welke zonden zou Micha nti aanwijzen: a. in de maatschappij? b. in de kerk?

2. Waar staan, bij een andere profeet, soortgelijke woorden als in Micha 2 : 1 en 2?

3. Spreekt het Nieuwe Testament ook ergens over maatschappelijke zonden?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen