Het profetische woord

Het Woord dat Micha zag!

Het Woord des HEEREN. Zo begint het boek Micha. Neem de Bijbel erbij, en neem er kennis van! Het is niet het woord van Micha, de Morastiet. Als dat zo was, dan zou de Schrift afzakken tot de graad van een interessant boek, een geschrift als de Koran, dat je met gemengde gevoelens lezen kunt, nu eens waarderend, rian weer teleurgesteld; want het is het boek van Mohammed, die zich de grote profeet noemde, niet minder, maar beslist ook niet méér.

Maar de profetie van Micha is het Woord des HEEREN. Het is wél door de mond van Micha gesproken. Het is door Micha hééngegaan, niet als water door een buis, maar als voedsel door een mens, Hij heeft het Woord opgegeten, zoals de profeten, zoals ook de dichter: geen honing kon 't gehemelt' beter smaken Het Wcord des HEE-REN heeft Micha aangegrepen, en hij heeft verstaan, dat het levend en krachtig is, scherpsnijdender dan enig tweesnijdend zwaard. Hij heeft ervaren wat de Heere tot Jeremia sprak: is mijn Woord niet alzo, spreekt de Heere, als een vuur, en als een hamer, die de steenrots te morzel slaat? Daarom staat boven zijn prcfetie: het Woord des HEEREN. Daar begint het mee. Daar begint het altijd mee. In cle schepping: de aarde was woest en ledig.

Duisternis was op de afgrond. Toen sprak het Wcord des HEEREN: daar zij licht — en daar werd licht. Maar ook in de hèrschepping: het begint altijd met het Woord. Altijd is het: in den beginne was het Woord. Als je Gods genade in je leven hebt ervaren, moet je dan niet zeggen, dat het altijd begon met het Woord? Het begint nooit aan onze kant. Zoals Adam in de hof de Heere niet opzoekt, maar de Heere het is die hem roepen moet: waar zijt gij? — zo is er niemand van ons die God zoekt, er is niemand rechtvaardig, ook niet één, en niemand vraagt: waar is God, mijn Maker, Die de psalmen geeft in cle nacht? Maar genade is dit, dat God komt tot ons, dat Hij Zijn mond opent: het Woord des HEEREN. Je zult zeggen: wanneer is dat dan? Dat is 's zondags, in de kerk. Heb je wel eens opgelet, wat het éérste woord van Godswege is dat je hoort in de kerk? Genade! En het tweede? Vrede! En het derde? Barmhartigheid! Goed, zul je zeggen, dat zegt de dominee. Mis! Dat is het Woerd des HEEREN, waar alles immers mee begin, óók de kerkdienst, door de r.iond van Zijn dienstknecht. Ziet toe, dat gij Dien, Die spreekt, niet verwerpt!

Merkwaardig. Daar staat: het Woord des HEEREN, dat geschied tot Micha, de Morastiet dat hij gezien heeft ever Samrria en Jeruzalem. Dat kan niet, zeggen wij. Een woord kun je wel horen, maar niet zien. Inderdaad, onze woorden kun je niet zien. Maar in de eerste plaats moeten wij weten, dat het Hebreeuwse „woord" ook , , daad." betekent.

En belangrijker nog is dit: Góds Woord is anders clan een mensenwoord. Hoeveel woorden hoor je dagelijks van je vader en moeder, van je vrienden en collega's?

Soms wel duizenden per dag. Hceveel van die duizenden woorden die je vandaag hoort, weet je je volgende week nog te herinneren? Misschien honderd. Maar als God één Woord tot je spreekt, raak je dat niet meer kwijt. Geen leed kan 't ooit uit je geheugen wissen. Dat heb je dan zó ze-

ker gehoord, dat je net zo goed zeggen kunt: ik heb het gezien. Want wij vertrouwen doorgaans meer op onze ogen dan op onze oren. 't Kan zijn dat je iets hoort, en dan zegt: even kijken, wat het is en als je het gezien hebt, wéét je het. Welnu, zo is het ook met het Woord Gods.

Maar dan moeten we plotseling ook denken aan Hem, van Wie gezegd iu, dat Zijn Naam is: et Woord Gods (Openbaring 19 : 13).

De Heere Jezus Christus, Hij is het vleesgeworden Woord van God. Zo kan Johannes zeggen: etgeen van den beginne was hetgeen wij gezien hebben met onze ogen, hetgeen wij aanschouwd hebben, en onze handen getast hebben, van het Woord des levens (1 Johannes 1 : 1). Wat Micha nog slechts in beeldende taal kon zeggen, kan - Johannes werkelijk zeggen: ij hebben h et Woord gezien.

Hoort, g ij volken!

De profetie zet in als een bazuin. Zoals Psalm 49, zoals ook de profetie van Jesaja., zo begint Micha. Hoort, gij volken altemaal! Het is alsof de Heere zeggen wil: kom eens hier, volken der aarde. Kcm eens hier, en ga eens in een kring staan. Want er is een schuldige, er is een misdrijf gepleegd, en Ik ben de aanklager, Ik zal getuigen tegen mijn volk. Dat is ontzettend, dat is vreselijk, wat hier gebeurt., Alle volken worden samengeroepen, Israël in het midden, en Gods beschuldigende vinger wordt uitgestrekt naar Zijn volk. Het is om door de grond te gaan. Hier wordt in profetische kleuren het tafereel geschilderd van de jongste dag. Heb je je wel eens gerealiseerd, wat de jongste dag voor de kerk zal zijn? Neen, niet voor de wereld, maar voor de kerk! Voor de wereld zal het een rampzalige dag zijn, dat weten wij. Maar voorde kerk, die niet bereid is, zal het zijn om door de grond te gaan. Want dan zal zij de vinger Gods tegen zich zien uitgestrekt voor het front der ganse wereld. Dan wordt, het van de daken gepredikt wat zij in het verborgen gedaan heeft. Vrienden, dat zullen in de jongste dag de ellendigsten van alle mensen zijn: de meelopers in de kerk, die niet koud en niet heet waren, maar lauw, zodat God van hen walgde. Niemand is ellendiger dan hij, die Israëliet heet, maar het niet is.

De HEERE gaac uit.

Vers 3-5 tekenen ons de komst van de Heere om de zonde te bestraffen. We horen de tonen van Psalm 97. 't Gebergte smelt als was! Ja, als de Heere uit de „tempel Zijner heiligheid" komt, houdt de schepping de adem in. Als je wel eens bergen gezien hebt in je leven, dan weet je dat deze geweldige rotsmassieven een toonbeeld van rust, van stoerheid, van onverzettelijkheid zijn. Maar als de Heere komt, dan sidderen zij en ze smelten als was. En als de bergen sidderen, wat zullen dan de mensen doen? Ja, als de Heere komt., dan worden al onze fundamenten losgewrikt. Als de Heere een mens bij de schouders grijpt, en hem een halve slag omdraait, zodat hij ineens voor Gods heiligheid staat dan weet je niet, waar je je bergen moet.

Of toch wel? Onze gedachten gaan bij het lezen van deze verzen uit de profetie van Micha naar een heuvel, naar een „hoogte der aarde", waarop de Heere eenmaal getreden heeft. Maar toen is die heuvel niet gesmolten., Toen is wel vervuld, wat Psalm 22 zegt: Mijn hart is week, en smelt in d' ingewanden, als was voor 't vuur Daar is Gods eigen Zoon weggesmolten onder de toorn van Zijn Vader. Toen hield de ganse schepping de adem in, sprakeloos om wat hier gebeurde. De zon school weg, en elk geluid verstomde. Geen vogel floot. Duisternis legde zich als een deken over de aarde, de duisternis van de Godverlatenheid met als middelpunt Golgotha. Toen is de Heere uitgegaan van Zijn plaats, en toen heeft Hij de zonde van Zijn volk, van Zijn Kerk bezocht aan de Man van Smarten. En toen is het door de ziel van onze Borg hééngesneden:

Mijn God, Mijn God, waarom verlaat Gij Mij? En redt Mij niet terwijl Ik zwoeg en strij', En brullend klaag in d' angsten die Ik lij', Dus fel geslagen?

Dit alles, zegt Micha, om de overtreding van Jakcb, en om de zonden van het huis Israëls

Gespreksvragen:

1. Spreek eens samen over de vraag, waarde toorn Gods over de zonde het duidelijkst gebleken is.

2. Wat betekent de „tempel Zijner heiligheid" (vs. 2)?

3. Tracht eens de betekenis van vers 5 te omschrijven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen