Een vraaggesprek met een diaken

Wat is in het algemeen het werk van een diaken?

De opdracht die de Heere ons geeft, is DIENEN. Het werk is duidelijk omschreven in het formulier om ouderlingen en diakenen te bevestigen. Hoewel er sinds de instelling van het ambt der diakenen veel veranderd is, is de oorspronkelijke bedoeling niet veranderd, n.1. met geldelijke ondersteuning en „troostrijke redenen" uit Gods Woord, de mens die het nodig heeft, helpen. „Bewijst weldadigheid aan alle mensen, maar inzenderheid aan de huisgenoten des geloofs." Dit helpen moet gebeuren met een „bewogen hart en een toegenegen gemoed."

Hoe denkt U over het periodiek aftreden en zich niet herkiesbaar stellen?

In artikel 27 van de Dordtse Kerkorde staat: „De ouderlingen en diakenen zullen twee jaar dienen en alle jaar het halve deel veranderd en anderen in de plaats gesteld worden, tenware dat de gelegenheid en het profijt van enige kerken het anders vereiste." In kleine gemeenten en in tijden van vervolging geeft dit problemen. Van de uitzondering heeft de kerk regel gemaakt en het normale, dus twee jaar dienen, afgeschaft. Dit is zo gegroeid. Want hulp verlenen aan armen is een teer punt. Met veel moeite wint men het vertrouwen der mensen. Dan is het niet goed, dat hun geval elke twee jaar aan een andere diaken bekend wordt. Discretie is dan niet langer verzekerd. Daarom stellen de ambtdragers zich weer herkiesbaar. Tegenwoordig is de diaken meer organisatorisch werkzaam. B.v. op het terrein van gezinszorg en bejaardenzorg. Daarom zou het nu wel eens goed zijn. dat er meer mensen in de gemeente weten wat er te koop is op dit terrein. Dit hangt natuurlijk van de plaatselijke omstandigheden af.

Ik ben eens in een kerk geweest, waar de diakenen zwarte handschoenen droegen tijdens het koliekteren. Weet U waar dit gebruik vandaan komt?

Vroeger gebruikte men in de kerk een „hengel" om te koliekteren. De stok gleed niet altijd even goed door de handen. Vooral 's zomers niet! Met handschoenen aan gaat het beter! Ik denk dat het daar vandaan komt. Natuurlijk kan het ook een onderdeel van het decorum zijn.

Hoe is de samenwerking tussen de diakonieën van de verschillende kerken?

Ik weet dat die in verschillende plaatsen tussen de kerken onderling goed is. Het terrein waarop wordt samengewerkt is b.v. die van de gezinszorg. Er is een algemene en een interkerkelijke gezinszorg. De al-

gemene gezinszorg is een neutrale stichting, dus die valt buiten beschouwing. Tot de interkerkelijke gezinszorg kunnen alle kerken behoren en dus ook de R.K. kerk. Hoe groter het aantal leden, hoe groter de subsidie, hoe meer er gedaan kan worden. Als Ger. Gemeente is het zo goed als onmogelijk een stichting in het leven te roepen, die zo effectief werkt als de interkerkelijke. Op veel plaatsen is ernstig gezocht naar een oplossing. Waar de Ger. Gemeente lid is van deze organisatie, is de afspraak gemaakt, dat de gezinsverzorgsters zoveel mogelijk in gezinnen werken van hun eigen richting.

Heeft U wel eens meegemaakt, dat de mensen het moeilijk vinden om ondersteuning van de diakonie aan te nemen en hoe ondervangt U dit?

Helaas komt dit vaak voor. Deze afkeer is gegroeid door de toestanden in het grijs verleden. Vroeger praatte men over armenzorg en de armen, alsof het een schande was arm te zijn. Men vergat dat God rijken en armen geschapen had en dus allen voor God gelijk waren. De diakenen gedroegen zich als „regerende" en niet als „dienende" broeders. Zo moesten b.v. de armen voor hun geld in de rij staan bij de diakonie. Het geld werd uitbetaald in stuivers en centen.

De mensen zelf spraken er met niemand over, dat ze bij de diakonie geweest waren. Doordat ze de bakker, de slager en de kruidenier met stuivers betaalden, kwam toch iedereen het te weten. Het verschil tussen arm en rijk werd zo geaccentueerd, dat men zich geneerde arm te zijn. Hier heeft de kerk gefaald. De armen leden liever honger dan naar de diakonie te gaan. Als u iets van die toestanden af weet is dat te begrijpen.

De angst om naar de diakonie te gaan is gebleven. Dat is erg jammer. Wij komen niet in onze eigen naam geld brengen, God Zelf wil op deze manier voor hen zorgen. De diaken valt weg. De juiste houding van de diaken is dan ook om zich naast de ander te plaatsen om samen de moeilijkheden te bespreken.

Hoe staat de diaikonie tegenover de Algemene Bijstandswet?

Het zou een niet te dragen last zijn als de A.B.W. er niet zou zijn. De zorg voor de bejaarden, de verpleeghuizen, enz. kosten erg veel. De regering heeft haar plicht verstaan. Zij heeft de zorg voor het welzijn van alle Nederlanders, terwijl de diakonie alleen voor de eigen leden van de kerk zorgt. De buitenkerkelijken zouden dus geen hulp krijgen, als de staat niets deed.

Paulus vermaant ons in 1 Tim. 2 : 2 om voor allen die over ons gesteld zijn te bidden, opdat wij een stil en gerust leven zouden leiden in alle Godszaligheid en eerbaarheid. Zie ook art. 36 van de Ned. Geloofsbelijdenis. Er wordt dan ook regelmatig voor onze overheid gebeden tijdens de kerkdiensten. Opdat de Heere ons door hun hand goed zou regeren.

Nu verdeelt de regering de belastinggelden over diverse instanties. Als de regering dit niet goed doet, b.v. de P. C. Hooftprijs aan G. C. van het Reve, dan MOETEN wij daartegen KRACHTIG protesteren. Gebruikt de regering ze goed, b.v. liefdadigheids-en sociale instellingen, dan moeten wij dat in dankbaarheid aanvaarden. Waarom geen geld accepteren van een door God ingestelde orde?

Wordt er ook in onze gemeenten gebruik van gemaakt? Jazeker.

Kunt U op bijbelse gronden aantonen dat het accepteren van geld via sociale instellingen verkeerd is?

Ik heb er al iets over gezegd bij een vorige vraag, maar ik wil er nog wel iets aan toe voegen.

In Lev. 25 staat hoe onze houding moet zijn tegenover de arme. En in Deut. 24 spoort God ons aan tot barmhartigheid. Nu was de situatie in Israël anders clan tegenwoordig bij ons. Kerk en staat waren één en beiden werden door de zelfde wetten geregeerd.

Nu zijn kerk en staat gescheiden. Door de versnippering in de kerken heeft de kerk te weinig aandacht besteed aan deze opdracht van God. Toen is de staat zich ermee gaan bemoeien. Zij heeft de opdr .cht die voor de kerk bestemd was op zich genomen. De kerk is hier dus tekort geschoten. Aan de andere kant mogen wij nooit vergeten, dat de staat een instelling is, die door God is gegeven. Hulp, verleend door de staat, moet in dankbaarheid aanvaard worden in het besef dat God toch zorgt, hoewel wij in gebreke zijn gebreven.

Heeft het werk van de diakonie dan nog zin in deze tijd met de vele sociale voorzieningen?

Zeker. Alles wat de Heere ingesteld heeft is zinvol. Het terrein waarop de diakonie werkt, is wel verschoven. Vroeger was de armenzorg het voornaamste. Nu zijn dat bejaardenzorg en gezinszorg. Stoffelijke nood

veroorzaakt vaak ook geestelijke nood. Er staat dan ook niet voor niets in het formulier, dat de diakenen ook het Woord Gods moeten brengen.

Verder gaat er geld naar liefdadigheidsinstellingen zoals: Effatha, Bartimeüs, de reclassering, de Johannastichting, de Bond tegen het vloeken, enz. Natuurlijk kan dit plaatselijk verschillen.

Een laatste opmerking

De gemeente mag het werk niet overlaten aan de ambtsdragers. Het ambt aller gelovigen rust op iedereen in de gemeente, zowel op leden als op doopleden. Zij kunnen met het Woord, met de daad en vooral met het gebed d.e noden van de gemeente helpen dragen.

Dan is iedereen „ouderling en diaken". De liefde van Christus moet ons dringen het eenvoudige te doen. Dan kan er een zegen liggen in het geven van alleen maar een beker koud water.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen