Ballonoplaters en krakers

De vakantiemaanden leveren meestal niet veel nieuws op. In de perswereld heeft men voor deze tijd van het jaar de naam „komkommertijd" uitgevonden. Journalisten moeten dan vaak naar nieuws gaan zoeken om de dagelijkse kolommen vol te kunnen schrijven. Deze zomermaanden leverden echter stof volop.

Het comité „De lastige Zwanenburgers" lieten nog al van zich horen. Gebelgd door de toenemende geluidshinder — Zwanenburg ligt in de aanvliegroute naar Schiphol — hebben zij aan hun verontwaardiging lucht gegeven door het oplaten van trossen ballonnen met rode knipperlichten erin., Op die manier moesten de binnenkomende straalvliegtuigen gedwongen worden om Zwanenburg of links of rechts te laten liggen. Zo op het eerste gezicht zouden we de ballonoplaters vol sympathie de hand willen drukken. Geluidshinder kan tot een obsessie worden, tot een werkelijke bedreiging van gezondheid en gezinsleven. Dat daarin verandering moet komen is voor iedereen duidelijk. Of het omhoog sturen van ballonnen echter de manier is? De Zwanenburgers realiseerden zich onvoldoende, dat een aanvliegend toestel met vaak enkele honderden passagiers deze ballontrossen in hun motoren kunnen krijgen. Een ernstig ongeluk is clan niet uitgesloten. Achteraf is het meegevallen. Het gas verkoos heel snel de vrijheid boven opsluiting. Ook was er op dat moment een andere aanvliegroute vrij. Dit alles neemt niet weg, dat hier het recht in eigen hand wordt genomen. We mogen bovendien het leven van anderen niet in gevaar brengen. De klachten zijn alleszins te billijken. Maar laat men forse druk uitoefenen op bewindslieden en kamerleden. Dat is de weg.

Verder haalde de zwembadkrakerij de voorpagina's. In 't Harde, Giessendam-Hardinxveld, Rijssen, Klaaswaal en een aantal andere plaatsen werden zwembaden, die op zondagen krachtens plaatselijke verordening gesloten zijn, met geweld geopend. Voor een deel kwamen de krakers uit de plaatselijke bevolking, voor een ander en groter deel uit vakantiegangers in veel gevallen. Enkele rechters hebben inmiddels uitgesproken „het allemaal niet zo erg te vinden". In veel plaatsen wordt zelfs geen proces-verbaal opgemaakt. Je krijgt de wind van voren als je iets ten nadele van deze krakerij zegt.

Twee kanttekeningen hierbij. Uit deze zwembadkrakerij blijkt hoe zeer de ontkerstening doorwerkt onder ons volk. Dat mag ons allen wel diep aangrijpen. Het beslag van het Woord van God op de samenleving slijt in sterke mate af. Toch blijft ook in deze tijd de plaatselijke overheid Gods dienares. Op haar terrein heeft zij voor de naleving van Gods geboden zorg te dragen. Dat terrein is het p u-b 1 i e k e leven. Wil iemand op zondag in zijn privé-zwembad gaan zwemmen, clan blijft dat te veroordelen, maar de overheid heeft in de privé-sektor geen bevoegdheid. Een voor iedereen toegankelijk zwembad is echter een publieke zaak, waarover het overheidsgezag gaat, dat zich behoort te laten leiden door het Woord. In een beleid naar de Schrift ligt voor de gehéle samenleving gróte zegen. Dat in een gesprek duidelijk te maken is een eerste opdracht.

Een tweede kant van de zaak wordt gevormd door de besluitvorming in de gemeenteraden. De beslissing om een zwembad op zondag gesloten te houden wordt genomen met meerderheid van stemmen. Een wéttige meerderheid. Zonder dit meerderheidsbesluit is in het bestel, waarin wij leven, waarop overigens fundamentele kritiek mogelijk is, geen beleid te voeren. Het is voluit wat men een democratische beslissing noemt. Wie daarop wijst, wordt in bepaalde commentaren gelijk van het etiket fascist voorzien. Nu behoef je je van deze etikettenplakkerij niet veel aan te trekken. Wel blijkt hieruit, dat het respekt voor wettig genomen overheidsbesluiten, gevaarlijk dicht in de buurt van het nulpunt gekomen is. Blijkbaar moet een overheid volgens de etikettenplakkers goed vinden dat iedereen op openbaar terrein mag doen wat goed is in zijn ogen.

Voor de kerk geldt de apostolische vermaning om voor de overheid te bidden (1 Tim. 2 : 1, 2). Laat die vermaning in onze tijd echt mogen klémmen.

De overheid is door God ingesteld om de ongebondenheid der mensen in deze door de zonde ontwrichte samenleving te be-

dwingen. Dat is een taak met een bovenmenselijk karakter.

Overheidspersonen zijn gewone mensen, evenzeer aan de macht van de zonde onderworpen als elk mens. Toch zijn zij door God in het ambt gesteld en bóven andere mensen geplaatst. Juist omdat hun taak zo onzegbaar zwaar is, heeft de Heere hen met name genoemd als onderwerp van ambtelijk en persoonlijk gebed. Wordt dat bij alle kritiek op de overheid, ook onder ons, niet vaak vergeten? Minder klagen, meer vragen!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen