voetbalenthoissiasme — een soort religie !

De sportaanbidding verslaat ook in onze kring, vooral onder de jongeren, zijn duizenden. Laten we daar niet cm heen draaien. Als je daar niet van overtuigd bent, dan moet je maar eens luisteren naar de gesprekken op maandagmorgen, op maandagavond vóór de catechisatie en op donderdagmorgen als er 's woensdags een „grote" wedstrijd door de t.v, , uitgezonden is.

Gevolgen van de sportverdwazing.

We willen enkele gedeelten uit een artikel, ontleend aan het Rotterdammerkwartet, aan de voetbalenthousiasten doorgeven. Sla wat volgt nu niet over, maar denk erover na en ontdek de leegheid van de dienst van cle wereld en de teleurstelling die dit alles oplevert.

Sportverdwazing.

„De Strijdkreet" (orgaan van het Leger des Heils) stelt vast, dat maar liefst 87.5 % van de bewoners der lage landen meedoet aan de voetbalverering rond het altaar van de beeldbuis, om vervolgens te vragen: overdréven, om van aanbidding te spreken?

Lees dan maar eens enkele getuigenissen van Feijenoordsupporters, zoals die zijn opgetekend in het boekje „Het volk over Feijenoord". Hier zijn er een paar willekeurige: „Voor mij is er maar één kerk en dat is het Feijenoordstadion en één god en dat is Ove Kindvall". Of: „Feijenoord, als ik jou niet had, dan was mijn leven zinloos". Of: „Ik zie de wedstrijden in de kuip als het voorportaal van de hemel".

Nogmaals overdreven? Let dan eens op de religieuze toon in sommige voetbalverslagen. Krantekoppen hebben het over „de kruisweg van Ajax". „de hel", die de ploeg moest doorstaan, „de lijdensweg" die spelers tijdens de wedstrijd moesten afleggen en over het „verlossende" fluitsignaal.

Op de knieën voor de vlag.,

In „Tijdsein", chr. geref. jeugdblad, vertelt Dik Bikker een paar indrukken van zijn verblijf in Milaan, tijdens de wedstrijd Feijenoord—Celtic (Schotland) om de voetbaltrofee.

Hij was op het grote plein voor de Dom van Milaan, toen hij een stel Feijenoorders aan zag komen. De vlag van hun club legden ze op de grond en daar gingen ze op hun knieën omheen zitten. Toen voerdenze een soort slangedans uit en daarna: op de knieën met een rechte rug, de handen naar voren uitgestrekt. En dan voorover om de vlag te kussen.

Urenlang.

Dat was een gekheidje natuurlijk, maar dat deden ze urenlang onder het slaken van de religieus aandoende kreet: Feijenóórd. Voorover. Kussen. Terug. Feijenoord Voorover. Kussen. Terug... — Als je dat ziet, zeg je: ja jongens, dat is toch wel op het randje.

's Nachts zag hij ze liggen onder twee vlaggen, een van Celtic en een van Feijenoord: drie Rotterdammers en twee Schotten. Snurkend. Met grote lege flessen naast zich en grote hoeden op hun buik. Als broeders. Net zo broederlijk als ze 's mid-

dags hadden gezongen in de Passage. Het klonk daar alsof je in bad zat. Hollanders en Schotten zongen om beurt hun clubliederen. En tenslotte samen „Oh, when the saints", of „We shall overcome", omdat ze dat allemaal kenden. Daarna dansten ze samen de polonaise dwars door de stad. Milaan was stomverbaasd."

En wij ook. Dat is de duidelijkste vorm van voetbal slavernij, van afgoderij! Een nieuwe godsdienst! De duivel lacht!

Eerst Ajax, en dan pas .......

„Vorig jaar, aldus Dik Bikker, maakte ik in Madrid bij de cup-finale een uitzending.

Daar was een echtpaar, hij bouwvakarbeider, en ik vroeg toen: Is het nu geen geweldige uitgave dat u hier met uw vrouw drie dagen naar toe komt? Kan dat nou allemaal? — Ja, zegt-ie, ik heb nog drie kinderen, maar menéér, al meest ik vijf maanden geen vlees eten, dacht u nu werkelijk dat ik niet met m'n club meeging? Voor die cup zet ik toch alles opzij, meneer. Mijn kinderen, wat dacht u? Mijn zoontje had een nieuw pak nodig. Hij kan het wel vergeten, hoor. Ajax gaat voor." Goed voorbeeld, doet En dan maar zeggen: „Die jeugd van tegenwoordig." Je kinderen te onderwijzen in de voorzeide leer! Wat komt er van terecht op deze manier?

Ideaal?

Weer terug naar de Strijdkreet: hoe groot cle waanzin is blijkt wel uit het gemis van alle gevoel voor verhoudingen. Wat presteren de bejubelde helden? Vanwege het applaus en de verering zou je denken, dat zij de mensheid een onvergetelijke weldaad hebben bewezen. Is hun prestatie zo geweldig? Geven zij een voorbeeld in sportiviteit? Is er niets idealers te bedenken, dan een bal tussen drie palen te schieten?

Vanwaar die verering? vraagt de schrijver. Ik heb nooit gehoord, dat een minister na geslaagde onderhandelingen zo werd toegejuicht. Dat een verpleegster, na jaren zwoegen in de Afrikaanse rimboe zo werd binnengehaald. Dat een Nobelprijswinnaar zo werd gehuldigd.

Wie mocht denken dat dit wrange stukje geschreven is door een fervente sporthater vergist zich. Met plezier kijk ik elke week naar mijn zoon van tien die achter een bal loopt aan te hollen en ik ben degene, die hem het hardst aanmoedigt.,

Dat neemt niet weg, dat ik van harte hoop dat hij bewaard zal blijven voor die krankzinnige sportverering, die aan afgoderij grenst. (Dat is afgoderij! Redaktie).

Ik hoop, dat hij zal begrijpen, dat er belangrijker opdrachten in het leven liggen dan vestigen van records.

Te druk.

En ik hoop ook, dat hij nooit bij dat soort christenen zal gaan behoren, die het altijd te druk hebben om een hand uit te steken voor het kerkelijk werk vanwege hun studie of drukke werkkring, maar die het altijd wel zo kunnen schikken, dat zij iedere sportuitzending zien.

Bovenal hoop ik, aldus cle Strijdkreet-medewerker, dat hij zal begrijpen, dat er in de Bijbel ook nog zoiets staat geschreven over een gevaar van „andere goden voor Gods aangezicht hebben".

De eerste dingen moeten in het leven op de eerste plaats staan."

De Heere roept ons op om eerst het Koninkrijk Gods te zoeken, om ons leven, en dat is hij zo waard, in zijn dienst te besteden. We moeten onze tijd niet ij del (= leeg) gebruiken; onze talenten niet begraven! Stel niet uit, want. in deze nacht...

Maar aan de andere kant moeten de ouders (en ouderen) ook bedenken, dat onze meisjes en jongens alle problemen niet alleen kunnen verwerken. Er moet gesprek zijn. Ze hebben leiding nodig en ze willen zich ook laten leiden, als ons leven maar waarachtig is en getrouw aan wat God van ons vraagt, als er maar begrip is. Als er maar liefde is, want daar waar liefde is, gebiedt de Heere Zijn zegen.

Of korter gezegd: Het gezag (ook in het gezin) dient zich te kenmerken door drie trekken: heerschappij, wijsheid en liefde, deze drie, maar deze drie steeds samen. We zouden als wilde dieren zijn, als God ons de vrije teugel liet.

Al is de wijn voor de dronkaard vergif, moeten wij er daarom een afkeer van hebben? Nee, zeker niet. We zullen er niet minder smaak in hebben, we blijven ervan houden.

Als cle mensen niet geheel overtuigd zijn van hun ellende, erkennen ze niet dat Gods genade alleen hun hulp bieden kan.

(Johannes Calvijn)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen