Drie vrouwen onderweg (1)

Het verheugt ons, dat U Uw Bondsdag houdt rondom Gods Woord en daarom een Bijbels onderwerp op Uw agenda hebt.

Het wezenlijk belang van ons persoonlijk leven en ook van het Verenigingsleven is immers onlosmakelijk verbonden aan het onvoorwaardelijk zich stellen onder het gezag van het Woord van God. Alleen Gods Woord tekent ons de ware verhouding tot God, tot onszelf en tot onze naaste. Alleen het Woord des Heeren geeft het enig juiste antwoord op alle levensvragen.

De nood van deze tijd is: het verwerpen van het gezag der Schrift en het niet wandelen naar de inzettingen des Heeren.

Als Verenigingen der Gereformeerde Gemeenten blijft het meer dan ooit noodzakelijk, bewaard te worden bij de weg der godzaligheid. Dat houdt in er steeds een open oog voor te hebben, dat een mens bekeerd moet worden en dat we daarom het werk van Gods Geest nodig hebben, Die wonderen doet.

Tegenover de veralgemening van de genade, het vanzelfsprekende dat men wel , , goed terecht zal komen" moet het wonder van de verkiezing worden gesteld, het wonder van de genade Gods, die ons door de Heilige Geest bediend wordt uit de volheid van Christus en Zijn Woord. Het wonder is dan ook, dat de Heere particuliere genade schenkt.

Naar de tegenwoordige opvatting is voor velen de taak van de kerk: aan de gehele wereld te vertellen, dat zij erbij behoren. Dan ziet men ook geen principieel vercchil meer tussen Rome en de Reformatie.

Dan moet iedereen aan het avondmaal, met kinderen.

Dan moet de kerk zich oplossen in de wereld.

Dan komt de zondagse kerkdienst meer in het gedrang. steeds

Dan moeten we het goed bedenken, dat de boodschap van het Evangelie der verzoening met God almeer verloren gaat en de kerk een godsdienstig genootschap tot verbetering van de wereld dreigt te worden.

Laat ons het nimmer prijsgeven, dat de Heere door Zijn Woord en Geest een Gemeente samenroept, die Hem toebehoort en die op weg is naar de eeuwige toekomst van het Koninkrijk Gods.

Waarom gaat het allereerst? Het gaat niet om onze activiteiten, maar het gaat om de grote daden Gods. Wanneer de Heilige Gsest is uitgestort gaat men op de eerste Pinksterdag de grote werken Gods verkondigen. Wanneer we getrokken worden uit de duisternis en gebracht worden tot Gods wonderbaar licht zullen we ook de Heere groot maken in Zijn deugden.

U wandelt op de weg van Gods inzettingen. Waarom gaat het U?

Deze vraag moet beantwoord worden, zoals we dit ook zien in ons Bijbels onderwerp: DRIE VROUWEN ONDERWEG.

Drie vrouwen op reis: Naomi, Orpa en Ruth.

Drie weduwen op weg uit Moab naar Kanaan.

Wat is er veel gebeurd in het leven deze drie vrouwen. van

Naomi heeft destijds haar man Elimelech moeten volgen uit Juda naar Moab.

In Bethlehem was hongersnood, daar in Moab was brood.

Elimelech meende, dat hij voor vrouw en kinderen moest zorgen en hen onderhouden; erkende niet dat het lot van zijn vrouw en kinderen niet in zijn hand maar in Gods hand rustte. Ondanks alle goede voornemens om in Moab „als vreemdeling"

te verkoren, zich alzijdig te houden, waren zij claar gebleven. In plaats var. neg bijtijds terug te keren en te zeggen: ik kan het in Moab niet uithouden, al is het er nog zo schoon — ik mis er Gocl en Zijn dienst. Daar in het land van overvloed stierf Elimelech in c!e kracht van zijn leven.

Welk een diepe weg voor Naomi: alles gaat in het graf. De Heere laat Zijn volk geen rust in Moab.

Er komt een eind aan het verblijf in Moab. Hoe? Groot onderscheid: of we in Moab omkomen of uit Moab worden uitgeleid.

Naomi's beide kinderen Machlon en Chiljon stierven ook in Moab. De roepstem met het sterven van hun vader hebben zij in de wind geslagen. Zij hebben doorgeleefd en zijn getrouwd in dat vreemde land en gevoelden zich thuis in Moab; zij dachten niet aan terug te keren. God maakte aan hun leven een eind; zij meenden het oordeel te kunnen ontlopen en zijn nu in het oordeel omgekomen.

De bange vrees — haar jongens waren niet sterk (Machlon — zwakheid en Chiljon = voleinding of gebrekkig) is werkelijkheid geworden. Niet alleen als vrouw is zij haar man kwijt, maar als moeder moest Naomi ook haar beide kinderen verliezen.

Hoe eenzaam blijft Naomi achter, met haar beide schoondochters. samen

Daar staat zij nu, de weduwe, met nog twee andere weduwen, Grpa en Ruth.

Welk een slag en toch: dit was een genadige slag van de Heere. „Hij kastijdt degenen, die Hij liefheeft". Neen, dat kan Naomi niet bezien, zo in de smeltkroes der ellende. Zij ziet de beide weduwen, zij ziet geen mannelijke bescherming meer over haar huis. Zij woont in een vreemd lanc! en dan de twee jonge heidense vrouwen. Van alles verlaten — ja, omdat zij God had verlaten. Zij ziet tot zichzelf komende — alles eigen schuld! Daar kanen mag zij door genade voor Gocl invallen. Daar wordt Moab haar tot een last. Naomi kan het niet langer in Moab uithouden. Het weinige, dat zij heeft, wordt ingepakt en de lange reis aanvaard.

Zij gaat niet alleen. Haar beide schoondochters volgen haar, gewillig. Zij zijn met banden van liefde aan hun schoonmoeder verbonden. Naomi („de Liefelijke") — ook in het natuurlijk leven — heeft hen, al zijn het geen dochters van haar eigen volk, toch met liefde ontvangen en omringd. Neen, zij stond niet boven hen.

Naomi keert terug uit Moab. Wel een groot onderscheid hoe we op reis gaan, zoals dat straks nader blijken zal.

Hoe gaat Naomi op reis? Met diepe smart. Zc mist God en Zijn volk in Moab: dat is voor haar een vreemd land gebleven; nu is het voor haar onhoudbaar geworden.

De schuld drukt en de liefde trekt, dan kan niets haar meer weerhouden, ondanks de verre afstand!

Naomi's hart was toch bij Gods volk. Hoe begerig was ze naar enig bericht van dat volk. Daar hoorde zij een wonderlijke tijding in Moab. Waar in Moab geen oor voor was, claar hoort zij, dat „de Heere Zijn volk bezocht had"; dat wil zeggen omgezien had naar Zijn volk, het enige volk, dat gelukkig genoemd kan worden.

Wonderlijke tijding voor Naomi: de HEERE — de Onveranderlijke, Die rechtvaardig is maar ook barmhartig', Wiens Naam ook is Ontfermer een schuldig volk nu in Zijn gunst geacht heeft: „gevende hun brood". Was er dan in Moab geen brood? Ja, in Moab wel.

Maar daar geeft de Heere geen brood aan Naomi!

Er is wel brood in Moab, maar dat smaakt haar niet, zij kan het niet eten.

In Moab is wel welvaart, echter geen welzijn.

Aan Moab dacht brood in Gods gunst. God niet, daar is geen

Hoe gaat zij op reis? Dat is alles voor Naomi: die goedheid Gods over Zijn ellendig volk.

Drie vrouwen onderweg. Naomi met beide schoondochters. haar

Naomi roept wenende uit: die twee Moabietische vrouwen behoren niet tot het volk van God, maar behoor ik er zelf wel toe? De Heere spijst wel de jonge raven. Ik spoed mij naar mijn vaderland, naar Bethlehem-Juda en neem die twee zwarte raven mee, want ik eet toch liever roggebrood met des Heeren volk dan lekkernijen rnet de afgodendienaars (Kohlbrügge). Hoe gaat Naomi op weg? Zij wil liever genadebrood eten, dan langer in Moab blijven.

De Heere heeft alles afgebroken; Hij spaart geen vlees en bloed. Zijn genade is cnwederstandelijk: tot hiertoe en niet verder! Naomi kan en wil het nu niet langer in Moab uithouden. De onverdiende goedheid Gods over Zijn volk doet het heimwee naar God en Zijn volk ontbranden, over alle bezwaren heenzien, ondanks het smartelijk afscheid, een lange en moeilijke reis en dan straks de terugkeer.

Daarom: als de Heere werkt, wie zal het dan keren?

(Wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen