Ontspanningslektuur

Regelmatig duiken vragen op naar en rond de ontspanningslektuur. Het lijkt me een goed moment daar eens wat nader op in te gaan.

Vooral in de vakantiemaanden grijpen we nog al eens naar een „gemakkelijk boekje". We doen dat in de eerste plaats om de ontspanning van onze geest, maar ook omdat vaak de moed ontbreekt om je in een wat moeilijker boek te verdiepen. Een andere reden waarom het nu een geschikte tijd is, ligt in het feit dat de uitgevers met de vakantieperiode wel degelijk rekening houden en dus in deze maanden volop ontspanningslektuur laten verschijnen.

Denk bijvoorbeeld aan de „Zwarte Beertjes". Op bijna ieder station hangt wel een aanplakbiljet met: „Weertje of geen weertje neem een zwart beertje!" En vooral onder de jongens zullen wel lezers van deze pockets zijn. De detectives nemen hier een belangrijke plaats in. De bekendste auteurs zijn Havank en Simenon.

Op de inhoud van deze boekjes ga ik nu niet verder in. Ontspanningslektuur laat zich nu eenmaal moeilijk bespreken, omdat alles in het verhaal min of meer in verband staat met de „ontknoping" die men zelf moet proberen te ontdekken.

Toch wil ik wat dieper ingaan op het lézen van deze lektuur. De boog kan niet altijd gespannen zijn. Dit zal iedereen wel onderschrijven. Moeilijker wordt het als we uitgaan van de vraag: Hoe kan en mag ik tot ontspanning geraken?

Ik denk dan aan ontspanning na vermoeiende hoofdarbeid. De een gaat in zijn tuin werken. De ander gaat vissen. De volgende fietsen, puzzelen of een gezelschapsspel spelen. Allemaal heel verfrissend. Maar nu wil je iets gaan lezen. Tot een wat moeilijker boek kom je niet. Je wilt je immers ont-spannen en niet in-spannen.

Een goed, boek wijst je ergens heen en tekent mensen met wie je meeleeft, meedenkt, meestrijdt. Bij de ontspanningslektuur gaat het echter alleen om de ontknoping, de oplossing van de puzzle. Erger is dat deze soort lektuur heel vaak de toets van Gods Woord niet kan doorstaan. Een moord lijkt wel spel en is voor je gevoel geen moord. Leugen, diefstal en zo voort worden als geheel gewoon opgedist. Je ziet in deze boekjes meestal de mens in zijn zonde en onrust. Heb je het boekje uit dan is de spanning geweken en blijft er alleen een leegte over. Deze lektuur, die niet verrijkt en de zonde goed praat, dienen we links te laten liggen. Ze vormt geen geschikte ontspanningslektuur. Als je in deze richting iets goeds zoekt, is er volop keus uit spannende boeken met een werkelijk verrijkende inhoud. Ik denk aan dat diepaangrijpende verhaal van Gera Kraan-Van den Burg „Brandende harten", dat momenteel weer verkrijgbaar is. De moeite waard zijn ook „Moeder Ditta" en „Het leven gaat verder" door A. M. de Moor-Ringnalda. Uitstekend, geschreven is het boek „Tragedie in Toulouse" van Jan Overduin, een historisch verhaal over het proces tegen de hugenoot Jean Calais. Allemaal gelezen? Neem dan eens „Sterrekinderen" van de joodse schrijfster Clara Asscher-Pinkhof. Zelden is treffender het lijden van onze joodse landgenoten in de oorlogsjaren verwoord.

Dit is zo maar een greep. De „onder ons bekende boekhandelaren" hebben deze en een groot aantal andere boeken voorradig. Ze zullen je graag adviseren, wanneer je dat vraagt.

Als je toch naar de boekhandel gaat, vraag dan tegelijkertijd eens naar „De slapende Kerk" van ds. R. M M'Cheine. Dit is een heel goedkoop bundeltje bijbellezingen, heel gemakkelijk leesbaar, zodat je je niet behoeft in te spannen. De schrijver ken je waarschijnlijk wel van het gedicht „Eens was ik een vreemdeling". Dit boekje gaat o.m. over het huisgezin te Bethanië. Mag ik je één citaat doorgeven? „Het was een gelukkige dag in Bethanië. Christus had de schaduwen van de dood plaats doen maken voor het morgenlicht. Martha en Maria hadden hun klaagzangen doen opvolgen door een loflied. Hun reeds begraven broer was hen weer gezond en wel teruggegeven en ik kan me voorstellen met welke gevoelens zij die avond in de huiselijke kring de psalm aanhieven:

„Mijn ziel, keer weder tot uw rust want de Heere heeft aan u welgedaan". Bij dit Schriftwoord denk ik aan de uitspraak van Augustinus: „Mijn hart is onrustig in mij totdat het rust vindt in U, o God''. Wie echt tot zichzelf wil komen, tot rust, die komt terecht in de onrust van zijn hart en je vindt geen rust totdat je rust vindt in de Heere.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen