De patiënten hebben er recht op...

Wel of niet vertellen?

Er is eens een boek verschenen met de sprekende titel „De waarheid aan het ziekbed". Soms wordt die waarheid aan ernstige patiënten meegedeeld. Vaak ook half of helemaal niet.

In een vraaggesprek met Rik Valkenburg geeft mevrouw Dr. M. M. Plomp-van Harmelen, die als chirurg aan het Diakonessenhuis te Utrecht verbonden is, haar mening:

„Het gebeurt dat je iemand „openmaakt" en je constateert een ongeneeslijk kankergezwel. Nu kom je als medicus en als christen voor een keus te staan. Het wel of niet aan de patiënt vertellen!?

Er is een medische ethiek, die de christelijke liefde als grondslag behoort te hebben, maar dit is in de praktijk helaas niet altijd zo. Persoonlijk ga ik er vanuit, dat je de lijder moet inlichten. De patiënten hebben er recht op.i Het is hun lichaam en hun leven.

Eens kreeg ik een patiënt onder handen die wel vijf littekens door operaties op zijn buik droeg. Hij wist van geen enkele ingreep de juiste oorzaak. Kijk, dat vind ik onjuist. Men had hem dat moeten zeggen. Het is toch zijn eigen lichaam? We moeten als medici geen geheimzinnige afstand scheppen tussen ons en de patiënt!

Hoe zeg ik het?

„Daar worstel ik dagelijks mee. De patiënt moet voorbereid worden op het naderende einde. Maar niet in de zin om hem. nu maar vol te stoppen met angst. Ik probeer hen dan duidelijk te maken, dat je zonder Christus niet LEVEN kunt. Ze zullen dan ook kunnen sterven.

We moeten hem wel zeggen waar het op staat, maar altijd handelen uit liefde en niet uit waarheidsfanatisme. Het is een moeilijke zaak. Temeer daar ik geloof wat de Bijbel hierover leert, dat het met dit aardse leven niet afgelopen is. Dan behoort immers de liefde van Christus ons te dringen tot het behoud van anderen.

Veel steun hebben wij hierbij van onze ziekenhuis-predikant. Als chirurg ben je meestal te druk bezet om aan de geestelijke kant voldoende aandacht te schenken. De dominee neemt deze taak dan van ons over. We mogen op verschillende ze-

genrijke gesprekken met patiënten terugzien."

Transplantaties

In hetzelfde interview vraagt de heer Valkenburg ook de mening van Dr. Plomp over de harttransplantatie:

„Men meent, terwijl allerlei transplantaties al jarenlang en op grote schaal plaats vinden — denk aan de bloedtransfusie — bij de harttransplantatie, vaak ineens ethische bezwaren te zien. Dit komt natuurlijk omdat het hart het symbool van het leven zelf, van de ziel is. Het hart is echter een orgaan als alle andere en er is geen essentieel (wezenlijk) verschil tussen een hoornvlies-en een harttransplantatie.

Afgezien hiervan geloof ik dat harttransplantatie niet de definitieve oplossing voor bepaalde hartziekten is, maar dat gezocht moet worden naar de mogelijkheid een klein mechanisch kunsthart te maken en dat in het menselijk lichaam te inplanteren. Dan zijn er ook geen afstotingsproblemen meer."

Uit: „Koers", opinieweekblad, le jaargang no. 3, april 1970.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen