Kleine beroepenspiegel (2)

Het Welfare-werk, kort na de oorlog in Nederland geïntroduceerd door uit Engeland teruggekomen Nederlandse gewonde en zieke militairen, mag zich in een groeiende belangstelling verheugen.

De eerste welfare-werkster trad op 19 januari 1946 in dienst van het Nederlandsche Roode Kruis en begon haar werk in een militair hospitaal. Het duurde echter niet lang of er werkten ook welfare-werksters bij militairen in burgerziekenhuizen en zo brachten zij andere zieken in aanraking met het welfare-werk, wat ook wel bezigheidstherapie genoemd wordt. Van de ziekenhuispatiënten naar de thuisliggende zieken was maar een kleine stap.

Daar de welfare zo een steeds grotere kring van patiënten kreeg was het aantrekken van vrijwilligsters een voor de hand liggende ontwikkeling.

Om het onderscheid tussen de vrijwillige krachten en de beroepskrachten te laten uitkomen, werd voor de beroepskrachten in later jaren de naam bezigheidstherapeuten ingevoerd.

Thans zijn er 250 gediplomeerde bezigheidstherapeuten in dienst van het Hoofdbestuur van het Nederlandsche Roode Kruis. Zij werken voornamelijk in inrichtingen, terwijl er op het ogenblik niet minder dan 6835 vrijwilligsters bij thuisverpleegde patiënten werken.

Wat doen deze dames eigenlijk? Wel, zij proberen de langdurig zieken en invaliden en tegenwoordig ook bejaarden afleiding te bezorgen door hun te leren creatief bezig te zijn en hun zo het gevoel te geven er nog bij te behoren, nog mee te tellen. Aan haar de taak uit te vinden aan welk soort werk de patiënt behoefte heeft en waartoe hij in staat is. Door haar opleiding beschikt zij over verschillende handwerktechnieken, ! Om er enige te noemen: knopen, met kralen werken, borduren, pitrieten, leerbewerking, houtsnij-, plak-, mozaiek-en applicatiewerk enz.

Een mannelijk patiënt zal niet gauw geneigd zijn te haken of te breien, omgekeerd zijn er dames die zich beslist niet wagen aan houtsnij-of schilderwerk.

Wat de welfare-werkster in grote mate moet bezitten is toewijding, inzicht, tact en geduld om te kunnen omgaan met zieken en invaliden, die soms gedeeltelijk verlamd zijn of verstijfd door rheuma.

Het is niet zo moeilijk een patiënt bezigheid te verschaffen ais hij zelf daarom gevraagd heeft. Er zijn echter ook patiënten waarvan de behandelend arts zegt: „het zou wel goed zijn als hij of zij eens iets ging doen", maar die zelf helemaal niet willen. In dat geval wordt het een sport voor de welfare-werkster cleze patiënt aan de gang te krijgen. Het lukt niet altijd dadelijk, maar ook hier blijkt vaak dat de aanhouder wint. Wanneer dan het eerste werkstukje wordt afgeleverd, is het zowel voor de patiënt als voor de welfare-werkster een grote voldoening.

En dit is het doel van het welfare-werk, voldoening schenken aan de zieke, de invalide, door hem zelf iets om handen te geven. Hierdoor wordt hij uit zijn te kleingeworden wereld getild en dat zal ongetwijfeld zijn wei-zijn ten goede komen.

Naast andere instituten voor de opleiding van bezigheidstherapeute geeft ook het Rode Kruis een dagopleiding in Huize „Norel" te Epe.

Wie vrijwilligster wil worden kan zich wenden tot de welfare-leidster van de plaatselijke Rode Kruisafdeling. Zij organiseert van tijd tot tijd een cursus, waar dan een gediplomeerd bezigheidstherapeute les geeft.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen