DE STERVENDE STEFANUS

Zo ziet deez' ed'le strijder Het zegel op zijn leer. En sterft als een belijder En volger van zijn heer. De bozen rapen stenen, De mart'laar wordt verplet, Maar zachter gaat hij henen Dan zondaars op hun bed.

Hij mag het beste hopen; Hij ziet bij hoger licht, De blijde hemel open —• Verrukkelijk gezicht! — Die hem het heilspoor baande Naar 't beter vaderland, Die Heiland ziet hij staande Aan 's Vaders rechterhand.

Hij voelt zijn hart ontbranden En stamelt onbevreesd: Ontvang in Uwe handen, O? Middelaar, mijn geest. En wie voor haters smeken, Dat hen de wraak verdoe. Hij bidt: O, Jezus, reken De zonden hun niet toe.

O eerste bloedgetuige! Nu staat ge voor de troon. En wie met u er juiche, Gij draagt een eerste kroon. De hagelwitte kleden, De palmen eeuwig fris, Zijn in het hemels Eden Uw deel en erfenis.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen